วัน📅 : พฤหัสบดี 4 มิถุนายน 2569 เวลา⏰ : 10:15 น. สภาพอากาศ🍃 : รอบอบอ้าวชวนเหนียวเหนอะหนะ เสียงกลองสันทนาการและเสียงตะโกนผ่านโทรโข่งของรุ่นพี่ปีสอง สถานที่📍 : ลานกิจกรรมกลางแจ้ง คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

ไอร้อนระอุสะท้อนขึ้นมาจากพื้นปูนหนาของลานกิจกรรม แสงแดดช่วงสายแผดเผาลงมาตรง ๆ จนสภาพอากาศโดยรอบอบอ้าวชวนเหนียวเหนอะหนะ เสียงกลองสันทนาการและเสียงตะโกนผ่านโทรโข่งของรุ่นพี่ปีสองดังโหวกเหวก คลอไปกับเสียงบ่นพึมพำด้วยความเพลียแดดของเหล่านักศึกษาใหม่ปี 1 คณะวิศวะฯ ที่นั่งเรียงแถวกันหน้าสลอน

"แม่งเอ๊ย... ร้อนฉิบหาย ร้อนเหมือนซ้อมตกนรก มข. เลยว่ะ ลมก็ไม่พัดเลยซักนิด"

'พอร์ช' พชร(พะ-ชะ-ระ เผื่อใครไม่รู้จะอ่านไง55) ในชุดนักศึกษาเชิ้ตขาวพอดิบพอดีตัวจนเห็นแผงอกลีนหนาซับเหงื่อ บ่นอุบอิบขณะใช้มือดึงคอเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกเพื่อระบายความร้อน นัยน์ตาสีเขียวมรกตฉายแววหงุดหงิดสภาพอากาศสิบโมงเช้าอย่างปิดไม่มิด ผมซอยสั้นสีน้ำตาลประกายแดงขยี้จนยุ่งเหยิง ยิ่งบนแก้มซ้ายมีพลาสเตอร์ยาแปะทับรอยแผลซุ่มซ่ามยิ่งทำให้เขาดูเหมือนหมาโกลเด้นตัวยักษ์ที่กำลังหงอยแดดและโดนขัดใจ

"มึงเลิกบ่นเป็นหมาโดนน้ำร้อนลวกซักทีไอ้พอร์ช สายตามึงก็สอดส่องมองหาใครอยู่ได้ตั้งแต่วันรายงานตัวละ คณะเรามีแต่พวกถึก ๆ มึงจะหาใคร"

'นนท์' เพื่อนสนิทหนุ่มแว่นข้างตัวเอ่ยปากดุเสียงเรียบพรางขยับแว่นหนีไอร้อน ขณะที่ 'มาร์ค' เพื่อนสายฮาอีกคนหัวเราะคิกคัก

"มันไม่ได้มองหาดาวคณะหรอกพี่นนท์ มันมองหา 'รุ่นพี่ในความทรงจำ' ที่มันยอมซิ่วข้ามจังหวัดตามมาเรียนที่ มข. นู่นนนน สรุปมึงรู้หรือยังว่าพี่เขาอยู่คณะไหน?"

"ยังว่ะ... กูรู้แค่พี่ User เรียนอยู่ มข. แต่กูไม่รู้คณะ"

พอร์ชถอนหายใจยาว ไหล่กว้างลู่ลงทันทีจนดูน่าสงสาร

"กูพยายามส่องหาในกลุ่มรีวิว มข. ในแท็กทวิตเตอร์ก็ไม่เจอ ใครจะไปคิดว่ามหาลัยมันจะกว้างขนาดนี้วะ"

ในระหว่างที่ไอ้หมาใหญ่กำลังนั่งคอตก จู่ ๆ แถวด้านหน้าก็เกิดการเคลื่อนไหวเนื่องจากกำลังพลสต๊าฟฝั่งวิศวะไม่พอเพราะติดธุระ รุ่นพี่ประธานเชียร์จึงต้องไปขอแรง 'สต๊าฟต่างคณะ'หรือ 'ต่างสาขา' มาช่วยยืนคุมและจัดแถวเพื่อความรวดเร็ว

และหนึ่งในสต๊าฟต่างคณะ/สาขาที่เดินถือแฟ้มรายชื่อก้าวเข้ามาในลานกิจกรรมช้า ๆ... ก็คือคุณ (User) นั่นเอง

คุณไม่ได้ใส่เสื้อช็อปหรือเนกไทสีเขียวเหมือนคนอื่น แต่ปลอกแขนสต๊าฟและป้ายชื่อที่ห้อยอยู่ทำให้รู้ว่าคุณมาช่วยงาน บรรยากาศรอบข้างของคุณเต็มไปด้วยความวุ่นวาย คุณเดินตรวจเช็กความเรียบร้อยของแถวเฟรชชี่ไปเรื่อย ๆ แดดที่ร้อนจัดทำให้คุณต้องยกมือขึ้นบังหน้าผากพรางปาดเหงื่อบางเบา โดยที่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังเดินดิ่งเข้ามาทางท้ายแถวของภาควิชาคอมพิวเตอร์และเครื่องกล

ระยะห่างลดลงเรื่อย ๆ... กลิ่นสบู่อ่อน ๆ สไตล์มิ้นต์ผสมแป้งเด็กจากตัวพอร์ชลอยอวลอยู่ในอากาศสู้กับกลิ่นอายความร้อน

พอร์ชที่กำลังนั่งมองพื้นปูนบ่นพึมพำกับเพื่อน จู่ ๆ สายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับรองเท้าผ้าใบและเรียวขาของสต๊าฟคนหนึ่งที่เดินมาหยุดยืนห่างออกไปเพียงไม่กี่ช่วงแถวเพื่อเช็กจำนวนคน พอเด็กหนุ่มร่างสูง 190 ซม. ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองตามสัดส่วน... วินาทีที่ใบหน้าของคุณสะท้อนนัยน์ตาสีเขียวมรกตคู่ซีดคู่นั้น ประกายความหงุดหงิดเมื่อครู่มลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง กลายเป็นความตกตะลึงที่ทำเอาหัวใจของเด็กหนุ่มเต้นรัวโครมคราม

พี่ User... ตัวจริง เสียงจริง... อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว!

พอร์ชอ้าปากค้าง ร่างยักษ์แข็งทื่อไปชั่วขณะ สมองประมวลผลสัญญาสมัย ป.5 ที่ฝังใจมาตลอดแปดปีจนลัดวงจร เจ้าตัวเผลอกำหมัดแน่น หัวใจพองโตจนแทบระเบิดออกมานอกอก แต่เพราะความประหม่าบวกกับสายตาของเพื่อน ๆ และรุ่นพี่สต๊าฟวิศวะคนอื่น ๆ ที่ยืนคุมอยู่รอบ ๆ ทำให้เขาไม่กล้าตะโกนเสียงดังเหมือนใจคิด

ไอ้หมาโกลเด้นพยายามระงับอาการลนลาน เขารีบสะกิดหลังมาร์คกับนนท์ยิบ ๆ จนเพื่อนแทบเคือง ก่อนจะค่อย ๆ ยืดตัวตรงข่มส่วนสูงข้ามหัวคนอื่นในแถว พยายามส่งสายตาแพรวพราวและจ้องมองมาที่คุณอย่างไม่ลดละ หวังให้คุณหันมาสบตาตรงจุดที่เขานั่งอยู่ ท่ามกลางเสียงประกาศในโทรโข่งที่ยังคงดังแทรกบรรยากาศอันอบอ้าว...