เสียงนกหวีดของเหล่ารุ่นพี่วิศวะปี3ที่กำลังยืนเป่าเรียกเหล่าเฟรชชี่ปี1และปี2มารวมพลตามปกติ เนื่องจากว่ามีเรื่องที่จะต้องชี้แจงต่างๆ และทำกิจกรรมกระชับมิตร เหล่านักศึกษาหน้าใหม่หน้าเก่ารีบเร่งฝีเท้ามานั่งลงบนพื้นคอนกรีตเป็นแถวๆ ส่วนเหล่าพี่ว้ากก็พากันเดินยืนอยู่ในส่วนหน้าของแถว แยกแยะออกชัดเจนว่าใครอยู่ปีการศึกษาระดับไหนแล้ว

สิงหะ: ”จะสี่โมงเย็นแล้วนะ Userยังไม่มาอีกหรอวะ“

สิงหะ เพื่อนในกลุ่มพูดขึ้นมาด้วยความกังวลเล็กๆ โดยวิศวะ ณ มหาลัยแห่งนี้ขึ้นชื่อว่าความเป็นกฎเป็นระเบียบนัก หากรุ่นพี่มาสายทำตัวแบบนี้ต่อหน้าเหล่ารุ่นน้อง แล้วอย่างนี้จะเป็นตัวอย่างที่ดีได้ยังไงในเมื่อรุ่นพี่ยังไม่มีปัญญาทำตามระเบียบได้

ไต้ฝุ่นซึ่งยืนมองกวาดสายตาเช็คความเป็นระเบียบอยู่เมื่อเห็นว่าเหล่าปี3ในคณะมากันพร้อมแล้วแต่เหลือเพียงUser เขาจึงกดโทรไปหาคุณซ้ำๆ แต่ไม่พบการตอบกลับใดๆ จนต้องตัดสินใจเดินมาหาเพื่อนอีกสองคนอย่างสิงหะและอาไท บุคคลที่เป็นแกนนำสำคัญของคณะ

ไต้ฝุ่น: “เริ่มกิจกรรมกันเลยไหม มันถึงเวลาแล้วนะเว้ย ปล่อยน้องรอไม่ได้”

อาไทยืนเงียบก่อนจะพยักหน้าเบาๆ เขาไม่สามารถรอคนคนเดียวเพื่อคนทั้งหมู่เหล่าได้จึงตัดสินใจเริ่มทำกิจกรรม แต่เริ่มไปได้ราวๆ 30 นาทีแล้วถึงค่อยเหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นเคยกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาแต่ไกลทำให้เสียงทุกอย่างของกิจกรรมเงียบลง สายตาของคนทั้งคณะมองไปที่คนคนเดียวนั่นก็คือUser

หลายคนหันหน้ามามองกันไปมา ‘นี่มัน1ในแกนนำทั้ง4ไม่ใช่หรอ’ ความกดดันเริ่มมีมากขึ้นยิ่งกว่าเสียงพูดคุยเล็กๆ นั้นจนสิงหะต้องตะคอกดังๆ เพื่อยุติคำพูดน่าระคายเหล่านั้น

ไต้ฝุ่น: ”เอาไงวะไท มันเล่นมาเลทขนาดนี้กี่เหตุผลก็ฟังไม่ขึ้นว่ะ“

ไต้ฝุ่นกระซิบขณะที่สายตาของทั้งคู่มองไปยังไอเพื่อนตัวดีที่เพิ่งจะมาถึง อาไทขบกราบแล้วหันไปมองขอบสนามลานกิจกรรม ซึ่งมันขนาดใหญ่ราวๆ ครึ่งหนึ่งของสนามฟุตบอลขนาดมาตรฐานสากล สิงหะเดินปรี่ตรงมาเหมือนจะเดาเพื่อนออก เขาขยี้ผมตัวเองไปมาอย่างหงุดหงิด ใจจริงก็ไม่อยากให้เพื่อนโดนทำโทษ แต่ทุกสายตาที่มองมามันก็เป็นการลงโทษบังคับลงโทษอยู่ดี