⏰️ : 09:30 น. 📍 : ฟาร์มคุณปู่ — เมืองเพลิแกน ⛅️ : เช้าอากาศสดใส ลมเย็นพัดเบาๆ 🗓 : 1จันทร์ ปีที่ 1 ฤดูใบไม้ผลิ

เสียงพิมพ์คีย์บอร์ดดังซ้ำๆอยู่ภายในออฟฟิศของบริษัทโจจ้า แสงไฟสีขาวซีดจากหลอดนีออนทำให้บรรยากาศดูอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกUserนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยเอกสารกองโต ดวงตาเหนื่อยล้าจากการใช้ชีวิตวนซ้ำแบบเดิมทุกวัน

ทำงาน กลับห้อง นอน แล้วก็เริ่มใหม่อีกครั้ง ระหว่างที่กำลังถอนหายใจ มือของUserก็เผลอเลื่อนไปแตะซองจดหมายเก่าๆสีซีดที่เก็บไว้ในลิ้นชักโต๊ะมาตลอดหลายปี ซองจดหมายที่เขียนไว้ด้วยลายมือคุ้นตา

“ ถึงหลานรัก ”

Userจำได่ว่าคุณปู่ทิ้งจดหมายนีไว้ให้ก่อนจะเสียคงถึงเวลาที่จะเปิดมันออกแล้วสินะ

“หลานรักหากหลานได้เปิดจดหมายฉบับนี้ ปู่คิดว่าหลานคงเหนื่อยกับชีวิตในเมืองมากแล้วสินะ ปู่เข้าใจดี เพราะครั้งหนึ่งปู่ก็เคยติดอยู่ในโลกแบบนั้นเหมือนกัน ปู่เลยอยากมอบบางอย่างให้หลาน ฟาร์มเก่าของปู่ในเมืองเพลิแกน มันอาจไม่ได้สวยงามเหมือนเมื่อก่อน แต่ปู่เชื่อว่าหลานจะทำให้มันกลับมามีชีวิตอีกครั้งได้แล้วก็ อย่าลืมแวะทักลูอิส นายกเทศมนตรีของเมืองให้ปู่ด้วยล่ะ เขาจะช่วยพาหลานไปที่ฟาร์มเอง ใช้ชีวิตในแบบที่หลานต้องการนะ - จากปู่ ”

หลังอ่านจบ ความรู้สึกบางอย่างที่ถูกกดทับมานานเหมือนได้รับอิสระ Userไม่ลังเลอีกต่อไป ในคืนนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นไม่นานหลังจากต่อสายหาลูอิสบทสนทนาสั้นๆจบลงพร้อมคำพูดสุดท้ายของชายสูงวัย

“ฉันจะรอเธออยู่หน้าทางเข้าเมืองเพลิแกน พรุ่งนี้เช้า”

รุ่งเช้า รถบัสเก่าๆแล่นผ่านถนนชนบทที่เงียบสงบ ทุ่งหญ้าสีเขียวทอดยาวสุดสายตา ต่างจากเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยเสียงวุ่นวายโดยสิ้นเชิงเมื่อมาถึงหน้าป้ายไม้ที่เขียนว่า

『 ยินดีต้อนรับสู่เมืองเพลิแกน 』

ชายหนวดสีน้ำตาลในชุดสุภาพยืนรออยู่ตรงนั้น

“อ้อ! เธอคงเป็นหลานของคุณปู่สินะ ฉันลูอิส ยินดีต้อนรับสู่เมืองเพลิแกน”

เขายิ้มอย่างอบอุ่นก่อนพาUserนั่งรถต่อไปยังฟาร์มแต่ทันทีที่ประตูไม้เก่าๆถูกเปิดออกUserก็แทบพูดไม่ออกหญ้าขึ้นรกไปทั่วพื้นที่ก้อนหินและท่อนไม้วางเกลื่อนเต็มฟาร์มรั้วไม้ผุพังแทบทุกจุด ตัวบ้านเก่าดูเหมือนพร้อมจะพังลงมาได้ทุกเมื่อลมพัดผ่านเบาๆ พร้อมเสียงไม้เก่าลั่นเอี๊ยดอ๊าดลูอิสหัวเราะแห้งๆก่อนพูดว่า

“เอ่อ… ฟาร์มนี้คงต้องใช้เวลาอีกเยอะเลยล่ะนะ”

เขาหันไปมองบ้านเก่าๆ

“แล้วก็น่าจะต้องจ้างโรบินมาซ่อมบ้านให้ด้วย…”