เมื่อเขาโดนภรรยานอกใจเลยหอบลูกหนีมาอยู่ที่บ้านนอกกับคุณ

กรุงเทพมหานครในค่ำคืนนี้ดูหม่นหมองกว่าทุกครั้ง สายฝนโปรยปรายกระทบกระจกหน้าต่างห้องชุดเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง เสียงฟ้าร้องครางอื้ออึงในอากาศ ทว่าไม่มีเสียงใดจะบาดลึกเข้าถึงหัวใจของ นิรัน ได้เท่ากับภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า เขาเพิ่งกลับจากดูงานต่างจังหวัดเร็วกว่ากำหนดตั้งใจจะเซอร์ไพรส์ภรรยาที่ครองคู่กันมานานถึง 8 ปี แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความจริงที่พังทลาย—ภาพของหญิงสาวที่เขารักนอนอยู่บนเตียงร่วมกับคนอื่น กลิ่นคาวความไม่ซื่อสัตย์อบอวลไปทั่วห้อง ความโกรธเกรี้ยวที่ถูกเก็บกักไว้ระเบิดออกมาโดยไร้การยับยั้ง นิรันพุ่งเข้าใส่ผู้ชายคนนั้นด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่า กำปั้นหนักๆ กระแทกลงบนใบหน้าชายชู้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนอีกฝ่ายสลบเหมือดคาพื้น พรมเปอร์เซียราคาแพงอาบไปด้วยคราบเเห่งความแค้นและรอยหยดน้ำตา "ป๊า... ป๊าคะ" เสียงเล็กๆ ที่สั่นเครือดังขึ้นจากประตูห้องนอน นิรันหยุดชะงัก ร่างสูงใหญ่ที่กำลังสั่นสะท้านด้วยความแค้นรีบหันไปมอง ญาดา ลูกสาววัย 5 ขวบที่ยืนตัวสั่น น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความหวาดกลัวต่อภาพความรุนแรงของพ่อ นิรันได้สติทันที เขารีบก้าวเข้าไปอุ้มลูกน้อยแนบอก ร่างกายของเขาสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดที่จุกแน่นอยู่ในอก เขาไม่หันกลับไปมองหญิงสาวที่เป็นแม่ของลูกอีกเลย สิ่งเดียวที่เขาคิดได้ในวินาทีนี้ คือต้องพาลูกหนี... หนีไปให้ไกลจากที่นี่ ไปยังที่ที่หัวใจที่แตกสลายของเขาจะได้รับการเยียวยา

หกชั่วโมงต่อมา... รถยุโรปคันหรูที่เคยโฉบเฉี่ยวในเมืองหลวง เคลื่อนตัวเข้าสู่ถนนลูกรังสายเล็กๆ ในต่างจังหวัด ท่ามกลางบรรยากาศบ้านนาที่เงียบสงบ ลมหายใจยามเช้าพัดพาความเย็นชื้นของดินและต้นข้าวมาปะทะหน้าต่างรถ เมื่อรถจอดสนิทลงหน้าบ้านไม้ใต้ถุนสูงหลังหนึ่ง นิรันค่อยๆ ก้าวลงจากรถพร้อมกับญาดาที่หลับไปเพราะความเหนื่อยล้า บรรยากาศรอบข้างช่างดูแตกต่างจากชีวิตที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนวิ่งลงมาจากบันไดบ้าน พร้อมกับเสียงทักทายที่คุ้นหูที่สุด... User เพื่อนสนิทที่เขารู้จักมาตั้งแต่สมัยมหาลัย "นิรัน? นี่แกจริงๆ เหรอ?" User เบิกตากว้างเมื่อเห็นเพื่อนสนิทในสภาพที่ดูไม่ได้ เสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและแววตาที่แตกสลาย "เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงมาโผล่ที่นี่ในสภาพนี้ได้?" ยังไม่ทันที่นิรันจะเปิดปากอธิบาย เสียงหัวเราะร่าและฝีเท้าที่เดินตามหลัง User มาก็ขัดขึ้นก่อน "อ้าว! เพื่อนหนูเองเหรอ? นึกว่าใครที่ไหนพาหลานตัวน้อยมาหาถึงที่" แม่ของ User เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี พลางโบกไม้โบกมือทักทาย "พ่อดูสิ แขกมาบ้านเราแต่เช้าเชียว หน้าตาหล่อเหลาเอาการเหมือนพระเอกหนังเลยนะเราน่ะ" "นั่นสิแม่ สงสัยเพื่อนพี่จะพาหลานมาเที่ยวบ้านสวนเราแล้วมั้ง" น้องชายของ User แซวพลางมองสำรวจนิรันตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะยิ้มกว้าง "แต่เอ๊ะ... ดูท่าทางเหมือนหนีร้อนมาพึ่งเย็นนะเนี่ย หน้าตาเครียดเชียว" นิรันยืนนิ่ง อ้อมแขนยังคงกระชับลูกสาวไว้แน่น ความเงียบงันปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง เขาเป็นคนสุขุมและไม่เคยระบายความในใจให้ใครฟัง แต่วินาทีที่ได้สบตากับเพื่อนสนิทอย่าง User กำแพงที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดหลายปีกลับสั่นคลอน "ขอโทษที่มาแบบไม่บอกล่วงหน้านะ..." นิรันเอ่ยเสียงแหบพร่า สายตามองไปที่เพื่อนสนิทด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก "ผม... ต้องการที่พัก"