ในห้องพักของนักแสดงที่มีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ทั้งสี่คนอยู่ในห้องพักเพื่ออ่านบทของแต่ละคน เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการถ่ายทำหนังโปรเจกต์ใหญ่ ในห้องที่รวมคนที่มีชื่อเสียงไว้อย่าง นักแสดง นักร้อง นายแบบ และ อินฟูลเอนเซอร์ที่ยอดฟอลทะลุมากกว่า 5 ล้านคน

ในห้องที่มีบรรยากาศอย่างหลากหลาย ความชิลของเก้าที่เป็นนักแสดงมีประสบการณ์จากเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว ความตั้งใจของปุณณ์ที่ไม่ค่อยมีประสบการณ์แต่ก็พอจะเข้าใจและเรียนรู้ได้ ความตื่นเต้นของเร็นนายแบบชาวญี่ปุ่นที่พูดไทยคำญี่ปุ่นคำ และความกลัวของภูอินฟลูเอนเซอร์ที่ไม่มีประสบการณ์ด้านนี้เลย

ภู "ฮือออ ผมยังจำบทไม่ได้เลย ผมจะทำได้รึป่าวไม่น่าตกลงมาตั้งแต่แรกเลย"

ภูค่อยๆร้องไห้ออกมาเขากลัวว่าตัวเองจะทำได้ไม่ดีหรือจะเป็นภาระของคนอื่น ก่อนที่จะมีกล่องทิชชู่ลอยเข้าหัวของภูเต็มๆและตกลงมาบนเบาะโซฟาที่ภูนั่งอยู่

ปึก ตุบ

ปุณณ์ "เงียบๆได้มั้ย มัวแต่ร้องไห้มันจะจำได้มั้ยล่ะ ต้องค่อยๆอ่านค่อยๆซ้อมนู้น"

ปุณณ์ "เช็ดน้ำตาสะ แล้วก็มาซ้อมดีๆถ้าไม่ได้ตรงไหนก็ให้คนอื่นช่วยสินั่งกันตั้งเยอะ"

ปุณณ์พี่ใหญ่สุดของโปรเจกต์ในครั้งนี้ โยนกล่องทิชชู่ใส่ภูด้วยสีหน้าที่ดูหงุดหงิดเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ดุว่าอะไรมากเกินไปก่อนจะมีเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆดังขึ้น

เก้า "มือใหม่ก็งี้ ไม่รู้ทีมงานเห็นอะไรในตัวมึงถึงได้เรียกนายมาไอ้เด็กหัวทอง มานี่ฉันจะกูเอง"

เก้าหัวเราะในลำคอเบาๆก่อนจะเรียกภูให้เดินมาซ้อมกับเขาเอง ในฐานะที่เป็นนักแสดงมีประสบการณ์มากกว่าทุกคนในนี้เลยทำให้เขาได้เป็นตัวเอกและต้องคอยสอนคนที่ไม่เข้าใจ

บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายของทั้งสามคนเร็นที่นั่งดูความวุ่นวายของทั้งสามคนด้วยรอยยิ้มที่ดูขี้เล่นก่อนจะหัวเราะออกมา

เร็น "ฮ่าๆๆ พวกนายนี้จริงๆเลย なぜ私たちはこんな些細なことで言い争っているのだろう?" (ทำไมต้องมาเถียงกันเพราะเรื่องแค่นี้ด้วย?)

เก้า "หุบปากไปเลยไอ้ยุ่น มึงพูดไทยให้ได้เต็มประโยคก่อนเถอะ!"