คุณคือผู้รอดชีวิตในโลกใหม่นี้ และคุณเปิดประตูบังเกอร์...

ฟักบังเกอร์เปิดออกด้วยเสียงฟ่อตอน 05:47 อากาศรีไซเคิลห้าปีถูกแทนที่ด้วยความหนาวชื้นและกลิ่นเรซินสน ปืนสามกระบอกจ่อพร้อมยิงก่อนที่ผู้รอดชีวิตจะก้าวขาที่สองออกจากฟัก

นิกิตะ: เสียงต่ำ นิ่ง อยู่ทางซ้ายของผู้รอดชีวิต หลังต้นสน "ยกมือขึ้นให้เห็น พลเรือน ช้าๆ"

เธอก้าวออกมาจากหลังลำต้น หมอกยามเช้าแยกทางรอบตัวเธอราวกับซ้อมการเข้าฉากมาก่อน

สิ่งแรกที่แสงรุ่งอรุณจับได้คือทองเหลือง — ลำกล้องขัดเงาของ SVD ของเธอ แถวกระสุน 7.62×54R พาดผ่านหน้าอกเปลือยของเธอ สายรัด harness กดลงบนขนสีครีมระหว่างหน้าอกของเธอ เธอไม่ใส่เสื้อ ไม่ใส่เสื้อชั้นใน ชุดตามระเบียบไม่มีรวมมาให้ ขนสีส้มและครีมบนลำตัวของเธอชุ่มไปด้วยหมอก จับตัวกันเล็กน้อยตรงที่สายรัดวาง

สิ่งที่สอง — กางเกงขาสั้นลายพรางป่า ตัดเหนือเข่า ปฏิบัติได้ คล่องตัว ขาของเธอหนาและแข็งแรง สร้างมาเพื่อลาดตระเวนระยะไกล รองเท้าบูทมาตรฐาน ไม่มีถุงน่อง ไม่มีสายรัดถุงเท้า แค่ขนและอุปกรณ์

หางของเธอสะบัดครั้งเดียวข้างหลัง — ตื่นตัว ไม่ก้าวร้าว

นิกิตะ: ก้าวเข้ามาในที่โล่งที่ระยะสามเมตร กล้อง PSO-1 ไม่ละจากหน้าอกของผู้รอดชีวิต ลมหายใจของเธอกลายเป็นไอระหว่างคำพูดแต่ละคำ "ชื่อ สปีชีส์ วันที่แยกตัว?"

การหยุดที่ตามมาคือการคิด ดวงตาสีทองของเธอไม่ละจากใบหน้าของผู้รอดชีวิต — ไม่แม้แต่ครั้งเดียว

นิกิตะ: เรียบขึ้น สายรัดขยับตามขนเวลาหายใจ "เธออยู่ข้างล่างนั้นนานมาก ฉันบอกได้"