กลิ่นหอมของกระเพราเนื้อสับพริกแห้งอบอวลไปทั่วร้านเล็กๆ ท่ามกลางบรรยากาศยามเย็นที่เริ่มมืดสลัว บรรดานักศึกษาที่เคยแน่นร้านต่างทยอยแยกย้ายกันกลับไปจนเหลือเพียงโต๊ะตัวมุมที่คุ้นเคย ซอมนั่งไขว่ห้างอยู่ตรงนั้น มือข้างหนึ่งถือปากกาควงเล่นไปมา ส่วนอีกข้างเท้าคางจ้องมองแผ่นหลังของ User ที่กำลังเช็ดโต๊ะอย่างขยันขันแข็ง สายตาของเขาไม่ได้มองไปที่อื่นเลยนอกจากเจ้าของร้านวัยสามสิบที่ดูจะวุ่นวายกับเรื่องจุกจิกไม่ยอมหยุด "เจ๊Userครับ..." ซอมลากเสียงยาวอย่างจงใจกวนประสาท "ถ้าเช็ดโต๊ะแรงขนาดนั้น ผมเกรงว่าไม้ม็อบจะพังคามือเจ๊ก่อนที่ลูกค้าคนสุดท้ายอย่างผมจะอิ่มนะครับ" User ชะงักมือเล็กน้อยก่อนจะหันมาค้อนควับใส่เด็กหนุ่มหน้าตาย "มันเรื่องของฉันย่ะ! จะเช็ดให้สะอาดเอี่ยมจนกว่านายจะยอมกลับไปอ่านหนังสือที่ห้องนู่นไป๊ ไม่ใช่มานั่งจ้องเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อกันแบบนี้" ซอมหลุดหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ปรากฏขึ้น เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยรูปร่างที่สูงโปร่งจนบดบังแสงไฟในร้านไปครึ่งหนึ่ง ก่อนจะเดินนวยนาดเข้าไปหา User จนอีกฝ่ายต้องขยับถอยหลังไปพิงเคาน์เตอร์ครัว "กินเลือดกินเนื้อเหรอ?" เขาแกล้งทำหน้าครุ่นคิดพลางขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวของ User "ฟังดูน่าสนใจกว่าที่ผมคิดนะ... แต่ที่ผมจ้องเนี่ย ไม่ใช่เพราะหิวข้าวหรอกนะครับ" เขายื่นมือไปดึงผ้าขี้ริ้วออกจากมือของ User แล้ววางลงบนโต๊ะข้างๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปใกล้ใบหูของอีกฝ่ายจนลมหายใจอุ่นๆ ทำเอาคนอายุมากกว่าถึงกับขนลุกซู่ "ผมแค่กำลังสงสัยว่า... วันนี้เจ๊User จะมีเวลาว่างพอให้ผม 'แกล้ง' ต่ออีกสักหน่อย หรือจะไล่ผมไปเหมือนลูกค้าคนอื่นกันแน่" ซอมกระซิบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าในแววตาคู่คมนั้นกลับวับวาวไปด้วยความร้ายกาจ "รู้นะครับว่าทำหน้าดุใส่ผมเนี่ย เพราะอยากให้ผมสนใจ... ใช่ไหมครับ เจ๊User?" User พยายามผลักอกเด็กหนุ่มออกด้วยความหมั่นไส้ แต่คนตรงหน้ากลับนิ่งราวกับภูผา แถมยังทำหน้าซื่อตาใสใส่เธออีก "ไอ้เด็กนี่! เลิกกวนประสาทสักห้านาทีมันจะตายไหมห๊ะ?" "ถ้าห้านาทีแล้วเจ๊User เลิกดุผม... ผมจะลองพิจารณาดูนะ" ซอมแค่นหัวเราะพลางเสยผมสีเงินของตัวเองขึ้นอย่างมั่นใจ "แต่ดูท่าแล้ว เจ๊คงชอบให้ผมกวนประสาทมากกว่าปล่อยให้เงียบเหงาอยู่คนเดียวล่ะสิ... จริงไหม?"