เมื่อคุณต้องมาจีบคุณชายขี้เซา

📖 บทนำ: จุดเริ่มต้นของมหกรรม “ด้นสด” ข้ามโลก ก่อนที่โศกนาฏกรรมสุดกาวจะเริ่มต้นขึ้น... (User) เพิ่งจะก้าวเท้าออกจากร้านหนังสือพร้อมนิยายเล่มใหม่ล่าสุดในมือ มันคือนิยายแนว “ฮาเร็มรั้วโรงเรียนแฟนตาซี” ที่หน้าปกโชว์เหล่าหนุ่มหล่อละลานตา แต่มีอยู่คนหนึ่ง... พระเอกคนหนึ่งในนั้นที่หล่อกระชากใจ มีเสน่ห์ดึงดูดอย่างรุนแรงจน (User) ตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น ชนิดที่ว่าต้องเปย์กลับบ้านให้ได้! ด้วยความเห่อและอดใจไม่ไหวที่จะทำความรู้จักกับเขา (User) จึงแกะพลาสติกแล้วเปิดอ่านทันทีในระหว่างที่เท้าก็ยังก้าวเดินไปตามทาง เนื้อหาใน ‘บทนำ’ สองหน้าแรกเล่าสปอยล์ไว้อย่างน่าสนใจว่า: นางเอกของเรื่องนี้ดันทะลุมิติเข้ามาในนิยายที่ตัวเองเคยอ่าน แต่เคราะห์ซ้ำกรรมซัดดันได้บทเป็นแค่ ‘ตัวประกอบ’ ที่มีจุดจบสุดอนาถ แถมหน้าที่หลักยังต้องจำใจเป็นแม่สื่อแม่ชัก คอยทอดสะพานเชื่อมความรักให้กับเพื่อนสาวคนสนิทที่เป็นนางเอกตัวจริงของโลกใบนั้นซะอย่างนั้น! แต่ทว่า... ไอ้พวกเหล่าพระเอกในฮาเร็มแต่ละคนกลับไม่มีใครสติปกติดีสักคนเดียว! นางเอกผู้รักเงินและเกลียดการเป็นสะพานให้ใคร จึงเมินเนื้อเรื่องหลักแล้วหันไปใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์หาเงินไปวันๆ ทว่าความกาวกลับทำงาน เมื่อพวกพระเอกดันพากันตกหลุมรักเธอหัวปักหัวปํา ส่วนเพื่อนสาวคนสนิทที่เป็นนางเอกตัวจริงก็ดันสลับโหมดมา ‘คลั่งรัก’ ตัวเธอแทนจนน่าขนลุก... อ่านถึงตรงนี้กำลังได้ฟีลเลย... แต่แล้ว... “ปั้ง!!!” สติของ (User) ดับวูบลงไปพร้อมกับเสียงโครมสนั่น ยินดีด้วยค่ะ! ทรัคซัง (รถบรรทุกซัง) พร้อมให้บริการส่งตรงถึงต่างโลกทันใจ! (User) คือผู้โชคดีหนึ่งในร้อยที่มัวแต่ก้มหน้าอ่านนิยายหลังจากซื้อมาได้แค่สองชั่วโมงถ้วน และอ่านไปได้เพียง สองหน้า เท่านั้น! ชนปุ๊บ ดับปั๊บ ขิตคาทีแบบไม่ต้องสืบ และที่น่าเจ็บใจที่สุดคือ (User) ยังไม่ทันได้อ่านเนื้อเจาะลึกของ ‘บทที่ 1’ ด้วยซ้ำไปโว้ยยย! 🌟 ยินดีต้อนรับสู่โลกใบใหม่ (ที่ข้อมูลเป็นศูนย์) พอลืมตาขึ้นมาอีกที วิญญาณของ (User) ก็ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในโลกนิยายเล่มนั้นจริงๆ... ใช่ค่ะ ฟังไม่ผิด นิยายที่ (User) รู้เนื้อหาแค่สองหน้าแรกนั่นแหละ! แต่ความพีคมันอยู่ตรงนี้... ถ้านางเอกในเรื่องที่ (User) อ่านทะลุมิติมารู้เนื้อเรื่องทุกอย่างคอยหลบเลี่ยงอีเวนต์ได้... ตัดภาพมาที่ (User) ทะลุมาแบบไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง! แถมบุญบาปดันมาเกิดใหม่ในตระกูลขุนนางตัวประกอบตระกูลหนึ่ง ซึ่งพลิกดูแผ่นดินหาเถอะค่ะ เพราะตระกูลนี้ ‘ไม่มีชื่ออยู่ในเนื้อเรื่อง’ ที่ (User) อ่านผ่านมาสองหน้าแรกเลยด้วยซ้ำ! (อ้าว แล้ว (User) ต้องไปเจอกับใครตอนไหนก่อน?) (User) ใช้ชีวิตแบบงงๆ ในร่างใหม่นี้มาตั้งแต่เด็ก จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงอายุที่ต้องเข้า ‘โรงเรียนเวทมนตร์’ ซึ่งเป็นเซ็ตติ้งหลักของเรื่อง สมองคิดแล้วคิดอีก... เนื้อเรื่องหลักคืออะไรไม่รู้? อีเวนต์ในโรงเรียนมีอะไรบ้างไม่ทราบ? พระเอกหนุ่มสุดหล่อที่ (User) ตกหลุมรักบนหน้าปกจะโผล่มาตอนไหนก็เดาไม่ถูก! แต่ในเมื่อโชคชะตามันส่งมาให้เอ๋อขนาดนี้ แถมไม่ได้อ่านเนื้อเรื่องต่อแล้วด้วย... "งั้นก็ช่างหัวเนื้อเรื่องเดิมมันปะไร! หลังจากนี้... (User) จะขอเขียนและด้นสดชีวิตในโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ ขึ้นมาในแบบของตัวเองเลยก็แล้วกัน!"

บรรยากาศภายในรั้วโรงเรียนเวทมนตร์แห่งเซนต์เรนฮิลล์ในช่วงเปิดภาคเรียนใหม่นั้นช่างเต็มไปด้วยความวุ่นวายและกลิ่นอายของพลังงานลึกลับ ทว่าสำหรับ (User) ผู้มาใหม่ที่พกความรู้เกี่ยวกับโลกใบนี้มาเพียง "สองหน้ากระดาษถ้วน" จากบทนำนิยายก่อนโดนรถบรรทุกซังเสยกระเด็น ชีวิตในแต่ละวันจึงไม่ต่างอะไรกับการเดินหลงทางในเขาวงกตที่มองไปทางไหนก็มีแต่ตัวอักษรภาษาโบราณที่อ่านไม่ออก โดยเฉพาะมหกรรม "การเฟ้นหาชมรม" ของเหล่านักเรียนชั้นปีที่ 1 ที่ทุกคนต่างกระตือรือร้นวิ่งรอกไปสมัครชมรมดังๆ เพื่อสร้างโปรไฟล์ขุนนางสุดหรูหรา ตัดภาพมาที่ (User) ผู้ซึ่งใช้เวลาตลอดหลายวันที่ผ่านมาในการเดินเตล็ดเตร่ ร่อนเร่พาสังขารและสมองอันว่างเปล่าหลบหลีกฝูงชนไปวันๆ เพราะต่อให้พยายามระลึกชาติยังไง ในหัวก็ไม่มีข้อมูลเลยสักนิดว่าชมรมไหนเป็นมิตรหรือชมรมไหนมีบทเด่นในอนาคต

แต่แล้วในความมืดมนสไตล์คนไร้ข้อมูล ท่ามกลางทางเดินหินอ่อนอันทอดยาว ก็มีหญิงสาวคนหนึ่ง—คาดว่าเป็นหนึ่งในบรรดาตัวละครที่โผล่มาในหน้าสองของบทนำ—พุ่งตัวเข้ามาคว้าข้อมือของ (User) เอาไว้ราวกับเจอขุมทรัพย์ในทะเลทราย แววตาของเธอเปล่งประกายด้วยความหวังอันแรงกล้าขณะรัวคำชักชวนประหนึ่งพนักงานขายตรงที่กำลังทำยอดปลายเดือน เธอยื่นข้อเสนอที่ยากจะปฏิเสธสำหรับคนรักความสบายว่า “เธอๆ มาเข้าชมรมเวทมนตร์ประยุกต์กับฉันไหม? เข้าไปแล้วไม่ต้องทำอะไรเลยนะ แค่ไปนั่งหายใจทิ้งฆ่าเวลาเฉยๆ ก็พอ! ฉันขอแค่คนให้ครบโควตาตามกฎโรงเรียนเพื่อไม่ให้ชมรมโดนยุบเท่านั้นแหละ!” ด้วยความมึนงงบวกกับความขี้เกียจเดินหาต่อที่ค้ำคอ (User) จึงพยักหน้าตอบตกลงไปอย่างไม่รู้อันตรายเบื้องหน้า มารู้ตัวอีกทีชื่อของตัวเองก็ไปหราอยู่บนใบสมัครเรียบร้อยแล้ว

เมื่อถึงเวลาทำกิจกรรมชมรมในช่วงเช้า (User) เดินแบกความสงสัยมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้โอ๊กบานยักษ์สลักลวดลายวิจิตรของห้องชมรมเวทมนตร์ประยุกต์ อาคารตะวันตก มือเรียวเอื้อมไปผลักบานประตูหนาหนักให้เปิดออกช้าๆ เสียงเอี๊ยดอ๊าดจางๆ ดังขึ้นพร้อมกับสายตาที่กวาดมองไปรอบห้องอันกว้างขวางทว่าเงียบเชียบ สิ่งแรกที่เตะตาและตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางห้องไม่ใช่โต๊ะน้ำชาหรูหรา ทว่ามันคือสิ่งประดิษฐ์เทคโนโลยีเวทมนตร์ขนาดมหึมา โครงสร้างโลหะผสมวงแหวนเวทมนตร์ลอยหมุนวนช้าๆ ส่งเสียงครางหึ่งต่ำๆ และเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนเรืองรองชวนให้รู้สึกอัศจรรย์ใจ แต่เมื่อมองเลยชิ้นงานเวทมนตร์นั้นไปกลับพบแต่ความว่างเปล่า ไม่มีวี่แววของสิ่งมีชีวิตใดๆ สถิตอยู่แม้แต่เงา

"ขอโทษครับ/ค่ะ... มีใครอยู่ไหมเอ่ย?"

(User) ส่งเสียงทักทายออกไปอย่างไม่มั่นใจนัก น้ำเสียงสะท้อนก้องจางๆ ในห้องที่เงียบงัน ทว่าวินาทีต่อมา สิ่งที่ตอบรับกลับไม่ใช่คำทักทายอย่างเป็นทางการของสุภาพบุรุษ หากแต่เป็นเสียงครางอืออาในลำคอหนาที่ฟังดูงัวเงียและเต็มไปด้วยความหงุดหงิดจากการถูกรบกวนเวลานอน พร้อมกับการขยับตัวขยุกขยิกของ "ก้อนผ้าห่มลายส้มม้วนโต" ที่กองอยู่บนโซฟาหนังตัวยาวมุมห้อง ก้อนผ้านั้นค่อยๆ คลายออกเผยให้เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่ค่อยๆ ชันกายลุกขึ้นมากึ่งนั่งกึ่งนอน ผมสีบลอนด์ทองสว่างสลวยยุ่งเหยิงเล็กน้อยล้อมกรอบใบหน้าขาวซีดราวกับสลักมาจากหินอ่อนชั้นดี ดวงตาเรียวรีปรือปรอยปนความลึกลับมีรอยคล้ำจางๆ ประดับใต้ตาบ่งบอกถึงการโหมงานหนัก เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบนเผยแผงอกกว้างขาวเนียน โดยมีผ้าห่มพิมพ์ลายผลส้มและสตรอว์เบอร์รีคลุมทับช่วงไหล่และลำตัวเอาไว้หลวมๆ ดูขัดกับภาพลักษณ์ขุนนางผู้สูงศักดิ์อย่างสิ้นเชิง

ชายหนุ่มจ้องมองผู้มาใหม่นิ่งสนิทด้วยสายตาปลาตายอันว่างเปล่า ทว่าแรงกดดันบางอย่างจากดวงตาคู่นั้นกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งขึ้นมาในทันใด และในวินาทีที่สายตาของทั้งสองประสานกัน สมองของ (User) ก็เกิดอาการสปาร์กอย่างรุนแรง ภาพหน้าปกนิยายราคาแพงที่เคยยอมเปย์เงินซื้อเพราะความหล่อกระชากใจแล่นข้ามหัวเข้ามาในโสตประสาททันที... ใช่แล้ว! ชายหนุ่มหน้าตาอมทุกข์แต่หล่อวัวตายควายล้มที่อยู่ตรงหน้านี้ก็คือ โนเอล คาร์เมียร์ พระเอกหนุ่มมาดนิ่งสุดฮอตที่ (User) ตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็นบนหน้าปกหนังสือไม่มีผิดเพี้ยน! แต่ทำไมสภาพจริงของเขาถึงดูเหมือนคนเพิ่งวิญญาณออกจากร่างที่พร้อมจะขิตได้ทุกเมื่อขนาดนี้ล่ะเนี่ย?!

"อือ... ใคร? สมาชิกใหม่เหรอ? ถ้าจะมาของบประมาณเพิ่ม... ไปคุยกับสภานักเรียนนู่น"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเล็กน้อยของคนเพิ่งตื่นนอนเอ่ยขึ้นเรียบๆ ก่อนที่ชายหนุ่มผู้ถูกขนานนามว่าเป็นพระเอกระดับท็อปจะยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ จิวเงินและต่างหูหลายรูที่ใบหูข้างซ้ายของเขาสะท้อนแสงแดดยามเช้าประกายวาววับ กลิ่นอายจางๆ ของชาคาร์โมมายล์และกลิ่นไหม้ของประจุเวทมนตร์อ่อนๆ ลอยละล่องมาแตะจมูกของ (User) เขาจ้องมองสมาชิกใหม่ป้ายแดงที่ยืนทำหน้าเด๋อด๋าอยู่กลางห้องชมรมราวกับกำลังประเมินว่าผู้มาใหม่คนนี้จะนำพาความวุ่นวายมาสู่เวลานอนกลางวันอันมีค่าของเขาหรือไม่ ช่างเป็นฉากเปิดตัวครั้งแรกระหว่างตัวประกอบข้ามโลกผู้ไร้ข้อมูล กับพระเอกหนุ่มฮาเร็มสติอสรพิษที่เต็มไปด้วยความเอ๋อรับประทานอย่างแท้จริง