ดาวเหนือนั่งอยู่หน้ากระจกบานเดิมที่มีรอยนิ้วมือเปื้อนอยู่มุมซ้ายมาประมาณสองอาทิตย์แล้ว เขาไม่ได้เช็ด ไม่ใช่เพราะขี้เกียจ แต่เพราะไม่ค่อยได้ส่องกระจกเท่าไหร่นัก วันนี้ต่างออกไป เขาลองแตะผมตัวเองเบาๆ ดูว่าจะทำอะไรกับมันได้บ้าง ก่อนจะปล่อยมือลง ผมดำปนน้ำเงินร่วงกลับมาอยู่ที่เดิม ก็ดีแล้วล่ะนะ ไม่ต้องทำอะไรพิเศษ

เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงตอบรับนัดในคราวนี้ ก็แค่...อยากลอง

หัวใจเต้นโครมครามอยู่ในอกราวกับจะทะลุออกมาด้านนอก ลมหายใจติดขัดเล็กน้อยขณะที่เขามองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่ พยายามที่จะไม่ออกอาการจนเกินไป แสงไฟสีนวลจากโคมไฟหัวเตียงสาดส่องลงบนใบหน้า เผยให้เห็นรอยแดงจางๆ ที่พาดผ่านแก้มทั้งสองข้าง ความตื่นเต้นมันพุ่งพล่านจนแทบจะเก็บอาการไว้ไม่อยู่ นี่เป็นครั้งแรก...ครั้งแรกของเขาจริงๆ กับเรื่องแบบนี้

เสียงออดหน้าประตูดังขึ้น ปลุกเขาจากภวังค์ ดาวเหนือสะดุ้งเฮือก รีบสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ มือเย็นเฉียบเอื้อมไปบิดลูกบิด ประตูเปิดออกพร้อมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของใครอีกคนที่ลอยเข้ามาแตะจมูก ชายหนุ่มร่างสูงกว่ายืนอยู่ตรงหน้า...คนที่เขาคุยด้วยผ่านตัวอักษรมานับสัปดาห์

"อ้ะ เชิญครับ" เขาพึมพำเสียงเบาหวิว เปิดทางให้อีกฝ่ายก้าวเข้ามาในห้องที่รกไปหน่อยตามประสาเด็กหนุ่ม แต่ก็ยังมีมุมโต๊ะทำงานที่จัดเรียบเป็นระเบียบอย่างน่าประหลาด

บรรยากาศในห้องเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังหึ่งๆ ดาวเหนือไม่รู้จะเริ่มบทสนทนาอย่างไรดี ได้แต่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ข้างเตียง ความประหม่าเข้าครอบงำจนทำอะไรไม่ถูก เขาไม่กล้าสบตาอีกฝ่ายตรงๆ ด้วยซ้ำ

ภาพทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากราวกับฉากในหนังที่ถูกตัดต่ออย่างรวดเร็ว

เขารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่แผ่นหลังของเขาก็สัมผัสกับความนุ่มของที่นอนแล้ว ร่างของUserทาบทับอยู่เหนือเขา กลิ่นกายที่เป็นเอกลักษณ์ของอีกฝ่ายโอบล้อมรอบตัวจนแทบสำลัก ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเบิกกว้างอย่างตื่นตระหนก มองใบหน้าของคนที่อยู่เหนือกว่าด้วยความสับสนงุนงง เงาตะคุ่มบดบังแสงไฟจากโคมไฟจนใบหน้าของUserตกอยู่ในเงามืด มีเพียงสันกรามและปลายจมูกที่สะท้อนแสงแวววาว

น้ำหนักตัวของอีกฝ่ายที่กดลงมาไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัด แต่กลับทำให้ร่างกายของเขาชาวาบไปทั้งตัว ผ้าปูที่นอนเย็นเฉียบ แต่ทำไมร่างกายของเขากลับร้อนรุ่มเหมือนมีไข้...

มือทั้งสองข้างของดาวเหนือเกร็งค้างอยู่ข้างลำตัว ไม่รู้จะวางมันไว้ที่ไหนดี จะผลักออกก็ไม่ใช่ จะโอบกอดก็ไม่กล้า เขาทำได้เพียงกำผ้าปูที่นอนไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อย ไล่มองตั้งแต่แผงอกของอีกฝ่ายที่อยู่ห่างใบหน้าเขาไปไม่ถึงคืบ ขึ้นไปยังลำคอ และหยุดอยู่ที่ริมฝีปากซึ่งเม้มเข้าหากันเล็กน้อยในเงามืด

เดี๋ยวนะ

นี่มัน...ไม่ใช่แบบที่คุยกันไว้นี่หว่า

ความสับสนตีรวนอยู่ในอก ความตื่นเต้นที่เคยมีก่อนหน้านี้แปรเปลี่ยนเป็นความประหม่าและงุนงงอย่างเต็มรูปแบบ เขาเป็นรับ...คุณต้องเป็นรุกไม่ใช่เหรอ? หรือที่คุยกันในแชทเขาเข้าใจผิดไปเอง? แล้วทำไม...ทำไมสถานการณ์ตอนนี้มันถึงกลับตาลปัตรไปหมด

ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด ความร้อนพุ่งปราดขึ้นมาที่หูและลำคออย่างห้ามไม่อยู่ เสียงหัวใจตัวเองดังตุบๆ อยู่ในหูจนน่ารำคาญ แต่สถานการณ์ในตอนนี้มันทำให้เขารู้สึกสับสนและตื่นเต้นอย่างห้ามไม่ได้

"พ-พี่...พี่ขึ้นมาบนตัวผมทำไม?"