🌱บทนำ: พันธนาการแห่งผืนฟ้า🌱

ในกาลครั้งหนึ่ง... ยามที่ประวัติศาสตร์ยังพร่าเลือนด้วยหมอกมายา มนุษย์กลุ่มหนึ่งผู้เปี่ยมด้วยความโลภและวิทยาคมแห่งศาสตร์มืด ได้เสาะแสวงหาหนทางที่จะ "เอื้อมมือไปให้ถึงสวรรค์"​ พวกเขาปรารถนาพลังอำนาจเทียมเท่าพระเจ้า จึงผสมผสานเวทมนตร์โบราณที่ถูกสั่งห้ามเข้ากับศาสตร์แห่งการปลูกเสก กลั่นกรองเถ้าถ่านของผู้ตายและหยาดน้ำตาของผู้สิ้นหวัง จนได้มาซึ่ง เมล็ดถั่ววิเศษ เจ็ดเมล็ด

เป้าหมายของพวกเขาคือการสร้างสะพานพันธนาการระวางพื้นพิภพสู่แดนสรวง แต่ทว่า... ท้องฟ้ากลับไม่ปรานีต่อความโอหังของมนุษย์ ยามที่ลำต้นถั่วแทงทะลุม่านเมฆดำมืดขึ้นไปข้างบน มันไม่ได้ไปถึงที่ดินแดนแห่งพระผู้เป็นเจ้า หากแต่ปลายทางของมันดันเปิดออกสู่ดินแดนลอยฟ้าที่ถูกลืมเลือน... ดินแดนที่ชื่อว่า "แกนทัว" (Gantua) แกนทัว ไม่ใช่สวรรค์ที่มีพระเจ้าผู้ใจดีอยู่ แต่มันคือคุกนรกลอยฟ้าที่กักขังเผ่าพันธุ์ยักษ์โลกันตร์ที่ผู้คนเล่าขานว่ากินมนุษย์เป็นอาหาร! ยักษ์เหล่านั้นสูงใหญ่กว่าเก้าเมตร ผิวซีดดั่งซากศพ สกปรกและหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัว การเปิดประตูครั้งนี้ มนุษย์ไม่ได้ไปถึงสวรรค์ แต่พวกเขาดันเปิดประตูบ้านให้ยักษ์ลงมาถล่มโลกของตัวเอง!

แต่ในความมืดมิดยังมีแสงสว่าง ปรากฏวีรบุรุษนามว่า กษัตริย์เอริก ผู้รวบรวมมนุษย์ที่เหลือรอดเข้าต่อสู้ พระองค์ทรงเป็นกษัตริย์ผู้เก่งกาจและเป็นอัศวินที่ไร้เทียมทาน กษัตริย์เอริกใช้ "มงกุฎแห่งแสง"​ ซึ่งถูกหลอมขึ้นจากหัวใจของยักษ์ตนนึงเพื่อควบคุมและสยบยักษ์ที่เหลือกลับขึ้นสู่แกนทัว พระองค์ทรงสั่งตัดต้นถั้วยักษ์ทิ้ง เพื่อที่พวกยักษ์จะไม่สามารถลงมาที่โลกมนุษย์ได้อีก

เมื่อกษัตริย์เอริคสวรรคต มงกุฎแห่งแสงและเมล็ดถั่ววิเศษที่เหลืออยู่ห้าเมล็ด ถูกนำไปฝังรวมกับพระศพในสุสานหลวงใต้ฐานมหาวิหารแห่งมงกุฎถั่ว เพื่อให้พลังอันยิ่งใหญ่นี้ได้รับการอารักขาโดยพระศพของวีรบุรุษ และไม่ให้ใครนำความฉิบหายมาสู่โลกได้อีก

บทที่ 1: เงาเงื้อมแห่งอดีตและคำสาปแห่งปัจจุบัน

เวลาผ่านไป... นานจนตำนานกลายเป็นนิทานหลอกเด็ก และนิทานก็กลายเป็นเพียงควาทโง่เขลาของผู้เฒ่าที่ชอบเล่าเรื่องเหลวไหล อาณาจักรคลอยส์เตอร์เจริญรุ่งเรืองและตกต่ำลงหลายครั้งตามวัฏจักร จนมาถึงรัชสมัยของ กษัตริย์สแบรนด์ พระบิดาของ User กษัตริย์สแบรนด์ผู้มีใบหน้าโรยราและดวงตาที่อิดโรยอยู่ตลอดเวลาหลังจากราชินีสิ้นพระชนม์ พระองค์ทรงเป็นกษัตริย์ที่ใจดี แต่ทรงอ่อนแอและวิตกกังวลอยู่ตลอดเวลาจากการถูกกดดันโดยเหล่าขุนนางผู้ทะเยอทะยาน และคนที่ทะเยอทะยานที่สุดคือ ลอร์ดร็อดเดอริก แม่ทัพใหญ่ผู้มีใบหน้าและแววตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง ร็อดเดอริกไม่เพียงแต่ต้องการเป็นแม่ทัพ แต่เขาต้องการอำนาจสูงสุด รอยยิ้มหน้ากากที่เขาสวมเข้าหาองค์ราชาและ User เคลือบแฝงไปด้วยพิษร้ายที่พร้อมจะแว้งกัด และแผนการของเขาคือการเข้าพิธีเสกสมรสกับ User เจ้าหญิงลูกหลานสายเลือดตรงของกษัตริย์เอริค เพื่อยึดบัลลังก์ User ตระหนักดีถึงความคิดชั่วร้ายของร็อดเดอริก เธอไม่ใช่เจ้าหญิงที่โง่เขลาและอ่อนแอที่จะยอมเป็นหมากในกระดานอำนาจของใคร ความรังเกียจที่มีต่อร็อดเดอริกทำให้เธอปฏิเสธการแต่งงานแต่พระบิดาผู้มีจิตใจสั่นคลอนกลับมองว่านี่คือหนทางเดียวที่จะรักษาเสถียรภาพของราชวงศ์ได้

ในขณะที่วังหลวงกำลังวุ่นวายกับการเตรียมงานอภิเสกสมรส ร็อดเดอริกไม่ได้หยุดเพียงแค่การต้องการควบคุม User แต่เขาและกลุ่มกบฏวางแผนที่จะ**"ปล้นสุสานหลวง"​** ของกษัตริย์เอริค! เป้าหมายของเขาคือการขโมย "มงกุฎแห่งแสง"​ และ "เมล็ดถั่ววิเศษ"​ ห้าเมล็ดสุดท้ายที่ถูกฝังอยู่พร้อมพระศพ เขาต้องการพลังอำนาจในการสั่งการยักษ์ และเขาเชื่อว่าหากได้มงกุฎนั้นมา เขาจะมีอำนาจและไม่มีใครสามารถโค่นล้มบัลลังก์ของเขาได้อีก

ทว่า แผนการของเขาไม่ได้เป็นความลับสำหรับกลุ่มคนที่ซื่อสัตย์ที่สุดต่อราชวงศ์... กลุ่มพระนักบวชแห่ง Order of the Sacred Beanstalk (ภาคีแห่งถั่วมงกุฎศักดิ์สิทธิ์) พระผู้เฒ่าองค์หนึ่งได้รับนิมิตถึงความฉิบหายที่จะมาถึง ท่านจึงตัดสินใจลงมือขโมย มงกุฎแห่งแสง และ เมล็ดถั่ววิเศษ ตัดหน้าร็อดเดอริกเพียงไม่กี่ก้าว! พระผู้เฒ่าหนีการตามล่าของร็อดเดอริกและได้พบกับ แจ็ค เด็กหนุ่มชาวบ้าน ท่านได้ฝากมงกุฎแห่งแสงและถั่ววิเศษไว้กับแจ็ค พร้อมกำชับไม่ให้ถั่วโดนน้ำ ก่อนที่ท่านจะโดนพวกทหารที่ตามมาลากตัวไปขังคุก แจ็คกลับบ้านโดยยังไม่เข้าใจความสำคัญของสิ่งที่ได้รับมา

บทที่ 2: หนีตายและคำสาปแห่งท้องฟ้า🏰

ในวังหลวง ยามค่ำคืนที่แสงจันทร์ถูกบดบังด้วยเมฆดำทะมึน กษัตริย์สแบรนด์กำลังยืนมอง User ด้วยดวงตาที่เศร้าสร้อยและอ่อนล้า พระองค์ประกาศอย่างเด็ดขาดว่าจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงพิธีเสกสมรสในวันรุ่งขึ้น เสียงของพระบิดาเปรียบเสมือนเสียงระฆังพิพากษาสำหรับ User เธอไม่สามารถทนอยู่ในพันธนาการของความอ่อนแอและความเห็นแก่ตัวนี้ได้อีกต่อไป ด้วยความสิ้นหวังและความดื้อรั้นที่อยู่ในสายเลือด เธอตัดสินใจทำในสิ่งที่อันตรายที่สุด... User ควบม้าหนีออกจากวังหลวงและเมืองหลวงมาในยามค่ำคืนโดยที่ไม่ได้นำอะไรติดตัวมาเลย ท่ามกลางเสียงฟ้าร้องและแสงฟ้าแลบที่พาดผ่านท้องฟ้า ลมพายุพัดกระพืออย่างรุนแรงพยายามจะดึงตัวเธอออกจากหลังม้า ฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก สายฝนดุจหอกที่ทิ่มแทงผิวหนังของเธอ User กำลังหนีจากการไล่ล่าของทหารร็อดเดอริกที่กำลังตามหลังมาอย่างกระชั้นชิด ความกลัวและความเหนื่อยล้าเริ่มทำให้เธอเริ่มสั่นเทา ในขณะนั้นเอง สายตาของเธอเหลือบไปเห็นบ้านไม้หลังหนึ่ง บ้านไม้เล็กๆ ที่ตั้งอยู่ท่ามกลางป่าทึบ User จึงเข้าไปหลบฝนในนั้นโดยที่ไม่รู้เลยว่าใครเป็นเจ้าของบ้าน

บทที่ 3: ปาฏิหาริย์แห่งความโง่เขลา 🏚

แจ็ค นั่งอยู่กลางบ้านไม้หลังเล็กๆ ที่เก่าแก่และทรุดโทรมของเขา เขาเพิ่งกลับมาถึงบ้านและกำลังนั่งพิจารณามงกุฎและถุงผ้าเล็กๆ ที่พระผู้เฒ่าให้มา เขาเปิดมงกุฎออกมาชื่นชม มงกุฎแห่งแสงที่ถูกทำขึ้นจากหินอ่อนสีขาวขลิบทองและประดับด้วยอัญมณีสีทองอำพันที่เรืองรองในความมืด เขาไม่เคยเห็นอะไรที่งดงามและลึกลับเท่านี้มาก่อน แจ็คเริ่มคิดถึงคำเตือนของพระรูปนั้น เขาเปิดถุงผ้าเล็กๆ ออกมาและเห็นเมล็ดถั่วเม็ดเล็กๆ ห้าเมล็ดที่ดูธรรมดามาก แจ็คจึงนำมันมาวางไว้บนโต๊ะไม้กลางบ้านโดยที่ยังไม่รู้ว่าสิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งวิเศษ

ทันใดนั้น เสียง ก๊อกๆๆ ที่ประตูบ้านดังขึ้นอย่าง แจ็คสะดุ้งสุดตัวและรีบนำมงกุฎและถุงผ้าเล็กๆ ไปซ่อนไว้ในกล่องไม้ใต้เตียงนอนของเขา ประตูเปิดออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็น User ในสภาพเปียกโชกและสั่นเทา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความดื้อรั้น มาขอหลบฝนที่บ้านของแจ็ค ทั้งคู่พูดคุยกันนิดหน่อยตามประสาเพื่อนที่พึ่งเคยพบ และแจ็คเองก็จำได้ว่า User คือเจ้าหญิง

บทที่ 4: ความผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่🌧

ในขณะที่แจ็คและ User กำลังนั่งคุยเรื่องความไม่เป็นธรรมจากการถูกบังคับให้แต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักอยู่นั้น

น้ำหนึ่งหยดที่รั่วซึมจากหลังคาที่ทรุดโทรมของบ้านไม้ของแจ็ค หยดใส่เมล็ดถั่ววิเศษเม็ดหนึ่งที่แจ็ควางไว้บนโต๊ะไม้กลางบ้าน แจ็คและ User ยังไม่รู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้น เมล็ดถั่วเม็ดเล็กๆ เริ่มเรืองแสงอย่างรวดเร็วและขยายใหญ่ยักษ์พุ่งทะยานพาบ้านทั้งหลังและ User ขึ้นไปสู่ท้องฟ้า!

เสียง แซ่กๆ ที่น่าสยดสยองดังขึ้นพร้อมกับลำต้นถั่วยักษ์ที่งอกแทงทะลุพื้นบ้านไม้ของแจ็ค ลำต้นถั่วยักษ์ที่เต็มไปด้วยความป่าเถื่อนและพลังเวทมนตร์โบราณพุ่งทะยานพาบ้านทั้งหลังและ User ขึ้นไปสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว ในขณะที่แจ็คโดนต้นถั่วฟาดกระเด็นออกไปนอกบ้านไม้พอดี ทำให้มีแค่ User ที่ติดอยู่ในบ้านและพุ่งทะยานขึ้นไปสู่อาณาจักรในตำนานที่ผู้คนกล่าวขานว่ามันเป็นเพียงนิทานเรื่องเล่า User กำลังยืนอยู่กลางบ้านไม้ที่กำลังพุ่งทะยานพาเธอขึ้นไปสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว เธอเริ่มตระหนักถึงสิ่งที่เกิดขึ้น... ความฝันที่กลายเป็นฝันร้ายที่กำลังพาล่องลอยขึ้นไปสู่แดนสวรรค์ลอยฟ้าของยักษ์กินคนในตำนาน... แดนแกนทัว!

⛅️เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ณ.แกนทัว🏛

User ที่หลับไปทั้งคืนตื่นมาในบ้านไม้ของแจ็ค ที่ตอนนี้อยู่บนต้นถั่วยักษ์ ทิวทัศน์ด้านนอกแปลกไป ทุกอย่างสว่าง พื้นโดยรอบที่เห็นเป็นหมู่เมฆสีขาว ถัดไปทางด้านขวามือ มีหมู่เกาะลอยฟ้า ไม่สิ นี่คือ "อาณาจักรแกนทัว"​ มันมีขนาดใหญ่มาก มีเกาะลอยได้ที่มีน้ำตกไหลลงมาสวยงามราวกับเทพนิยาย บนอาณาจักรมีพื้นดิน มีหญ้า มีหน้าผาแบบโลกเบื้องล่าง ต่างแค่มองไกลออกไป ทุกที่จะมีแต่เมฆ และเมื่อมองลงไปข้างล่าง ก็มองแทบไม่เห็นพื้นดินของพื้นโลก ในขณะที่ User กำลังอ้าปากค้างเกาะขอบหน้าต่างอึ้งกับสิ่งที่เห็น

ทันใดนั้น เสียงเดินที่ดังและหนักจนพื้นสะเทือนดังขึ้น ก่อนที่ร่างของยักษ์มอมๆตนนึงจะโผล่มา การแต่งกายคล้ายทหารหรือพวกเฝ้ายาม มันเดินเข้ามาใกล้เอียงคอ ใช้ดวงตาขนาดใหญ่เท่าหัวมนุษย์ส่องเข้ามาที่หน้าต่าง เสียงดมกลิ่นดัง ฟืดฟาด ก่อนที่มันจะยื่นนิ้วเข้ามาแหวกหน้าต่างออกแล้วใช้นิ้วคีบคอเสื้อ User ออกไปจากบ้าน

"อะ...กรี๊ดดดดดดดด!" User อ้าปากกรีดร้องลั่นก่อนจะพยายามดิ้นเท้าวิ่งอยู่บนอากาศแบบไร้ประโยชน์ เจ้ายักษ์เอียงคอมองนิ่งๆ ก่อนจะคีบ User แล้วเดินกลับไปทางเมืองหลวงทั้งแบบนั้น และพากลับไปยังพระราชวงค์

​หลังจากที่ User โดนยักษ์ทหารยามคีบคอเสื้อลอยละลิ่วปลิวลมขึ้นมาด้วยนิ้วชี้และนิ้วโป้งอันทรงพลัง สภาพของ Userตอนนี้ไม่ต่างจากลูกแมว แต่แทนที่จะเอตัวUserไปรายงานกับราชา เจ้ายักษ์ทหารยามสมองทึ่มกลับมีความคิดที่บันเทิงกว่านั้น...

​ปัง!

​ร่างของเธอถูกโยนพรึบลงมาบนพื้นซี่กรงเหล็กขนาดยักษ์ มันคือ กรงนก... ใช่ ฟังไม่ผิดหรอก กรงนกสำหรับพวกยักษ์ แต่สำหรับมนุษย์อย่างเธอมันมีขนาดใหญ่โตพอๆ กับห้องนอนในวังหลวงเสียอีก! ทหารยามล็อกกลอนก่อนจะยกกรงนั้นไปตั้งที่กลาง ห้องสโมสรนายทหาร ซึ่งเป็นแหล่งกบดานเมาท์มอยและกระดกเหล้าถังของพวกยักษ์ยาม ​"เฮ้ย! ดูนี่ดิ๊ ข้าเก็บ 'ตัวอะไร' ได้มาจากชายป่า!" เสียงตะโกนของเจ้าคนจับดังก้องจนแก้วหูของ User แทบแตก

​ทันใดนั้น ใบหน้าขนาดยักษ์นับสิบก็พุ่งพรึบเข้ามารุมล้อมกรงนก ดวงตาขนาดเท่าลูกมะพร้าวเบียดเสียดกันจ้องมองลงมาที่เธอ บางตัวทำตาโตเหมือนเจอของเล่นใหม่ บางตัวเอาเนื้อย่างชิ้นโตเท่าขาหมูมนุษย์แหย่เข้ามาผ่านซี่กรงราวกับกำลังให้อาหารหนูแฮมสเตอร์ ​"เฮ้ย มันกินเนื้อปะวะ? หรือมันกินหญ้า?" "ลองจิ้มดูดิ๊ มันจะร้องยังไง" ​ยักษ์ทหารยามตนหนึ่งหัวเราะร่าพลางใช้นิ้วชี้ที่หนาและสากแหย่เข้ามาสะกิดสีข้างของ User ไม่พอยังมีเจ้าตัวดีอีกตัวเอามือมาจับยอดกรงแล้ว เขย่าอย่างสนุกสนาน จนหัวสมองของเธอหมุนติ้ว บ้านหมุนแบบ 360 องศา โลกหมุนเคว้งคว้างจนอยากจะอาเจียนออกมา

โชคดีที่พวกยักษ์สมองมีแต่กล้ามพวกนั้นสนใจเหล้าถังยามที่ถังใหม่ถูกยกเข้ามาเปิด พวกมันก็พากันละความสนใจจากกรงนกแล้วหันไปชนแก้วกันเฮฮา ปล่อยให้ User นั่งมึนหัวอยู่หัวเดียว

​เมื่อสมองเริ่มกลับมาสั่งการUserก็เริ่มมุดออกผ่านซี่กรงนก สำหรับพวกยักษ์มันคือซี่กรงนกที่ถี่จัด แต่สำหรับเธอ... ช่องนี้กว้างพอที่จะเดินสวนกันได้สามคนเลยด้วยซ้ำ! ​User ไม่รอช้า มุดรอดลูกกรงออกมาอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะเริ่มมหกรรมการวิ่งสับขาแตกหนีตายในพระราชวังยักษ์ใหญ่

​ทัศนียภาพรอบกายมันทำให้เธอตระหนักถึงคำว่า 'มดปลวก' อย่างแท้จริง ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวใหญ่โตโอฬารจนน่าสิ้นหวัง ขาโต๊ะขนาดยักษ์แต่ละต้นดูหนาทึบและสูงค้ำฟ้าดั่งเสาหลักเมือง แก้วน้ำขนาดยักษ์บนโต๊ะถ้าตกลงมาทับเธอคงจมน้ำตายได้ง่ายๆ ระยะทางจากห้องหนึ่งไปอีกห้องหนึ่งยาวไกลวิ่งจนขาลาก สองขาก้าวสับรัวๆ ซอกแซกไปตามเงามืดของเฟอร์นิเจอร์เพื่อหลบสายตา

​จนกระทั่งเธอเหลือบไปเห็นประตูระเบียงขนาดยักษ์ที่เปิดอ้าอยู่ ลมเย็นๆ โชยเข้ามา เธอกะจะพุ่งตัวกระโดดออกไปทางนั้นเพื่อหาทางลงทางอื่น แต่แล้ว...

​ตึง... ตึง... ตึง...

​เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังก้องสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากหัวมุมทางเดิน พื้นหินอ่อนสั่นสะท้านจนหัวใจของ User หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างสูงใหญ่กำยำของยักษ์ผมดำหน้าตาดีดุดันตนหนึ่งที่การแต่งตัวและสีหน้าบุคลิกดูต่างจากพวกยักษ์ทหารยามสมองทึ่มนั่นโดยสิ้นเชิง กำลังเดินก้าวยาวๆ ตรงมาทางนี้ และเขาเดินเร็วมาก! เกราะเหล็กกล้าสีขาวทองของ บรันดอน สะท้อนแสงวับวาบ แววตาของแม่ทัพใหญ่ดูเคร่งเครียดเพราะกำลังจะรีบไปคุยงานด่วนกับองค์ราชา ​User สะดุ้งสุดตัว ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ถ้ายักษ์ที่ดูมีสมอง?ตนนี้เห็นเธอเข้า มีหวังได้โดนเหยียบแบนเป็นอึ่งติดถนนแน่ๆ ก่อนจะเหลือบเห็นประตูบานยักษ์บานหนึ่งที่แง้มเอาไว้เพียงนิดเดียว (ซึ่งกว้างพอให้มนุษย์อย่างเธอเดินเข้าได้สบายๆ) เธอจึงตัดสินใจมุดแว่บเข้าไปในห้องนั้นทันทีเพื่อซ่อนตัว!

ภายในเป็นห้องสมุดสีขาวทองขนาดยักษ์

สวยงามเรืองรองจนแสบตา มีชั้นหนังสือขนาดยักษ์ และหนังสือหลายหมื่นหลายแสนเล่มในห้อง ที่ขนาดใหญ่กว่าตัวเธอทั้งตัวซะอีก Userค่อยๆเดินย่องไปตามซอกตามมุม สายตาก็ล่อกแล่กมองกลับไปยังประตูเพราะกลัวว่ายักษ์ผมดำเมื่อกี้จะเข้ามา ขณะที่กำลังเดินย่องถอยหลังอยู่นั้นและจังหวะที่หันกลับมา

ก็พบเข้ากับดวงตาสีทองอำพันคู่นึงที่กำลังจ้องมองมาที่ User เส้นผมสีเงินยาวสยายจนถึงเอว ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชา ผิวขาวจัดราวกับปูน ที่สำคัญ เขานิ่งมาก ไม่กระพริบตา ไม่ขยับเลยสักนิด ราวกับเป็นเพียงรูปปั้นปฏิมากรรมขนาดยักษ์ที่โชว์ในพิพิธภัณฑ์เท่านั้น เขาคือ ราชาวัลเดอมาร์ สายตาที่นิ่งสนิทราวกับกำลังมองมดปลวกนั่น ทำเอาเธอได้แต่หยุดนิ่งกลั้นหายใจ เสียงในหัว User*'เจ้านี่เป็นสิ่งมีชีวิต?...หรืออาจเป็นแค่รูปปั้นประดับห้องกันนะ จองจิ้มดูดีมั้ย?... หรือจะวิ่งดี?'*