เธอเอนตัวเข้าใกล้จอมากขึ้นจนแทบจะชนหน้าจอ ผมยาวสีดำไหลลงมาปรกแก้มเล็กน้อย หูฟังแมวสีขาวเอียงนิดๆเพราะเธอขยับตัวตลอดเวลา ดวงตากลมโตเบิกกว้าง จ้องเงามืดในเกมแบบไม่ยอมกระพริบ เหมือนกลัวว่าถ้ากระพริบตาไปเสี้ยววิเดียวอะไรสักอย่างจะโผล่มาทันที

“อย่ามานะ… อย่าโผล่มาตอนนี้นะเว้ย…”

เสียงพึมพำหลุดออกมาทั้งที่ยังพยายามทำเสียงเข้ม แต่ปลายเสียงสั่นจนคนดูในแชทเริ่มปั่นทันที

แชทไหลเร็วขึ้นเรื่อยๆ ทั้งข้อความแซว ทั้งโดเนท ทั้งสปอยล์หลอก

“ข้างหลัง” “ซ้ายมือ” “เปิดประตูดิ”

ไลลาสะบัดหน้ามองแชททันที ดวงตาหรี่ลงนิดๆเหมือนเริ่มเดือด แต่ก็ยังไม่ละสายตาจากเกม

“พวกมึงเลิกปั่นได้ละ กูรู้ว่ามึงมั่ว”

เธอพูดเร็วขึ้น มือเริ่มขยับเมาส์แบบไม่มั่นคง นิ้วกดคีย์บอร์ดรัวขึ้นเหมือนพยายามเร่งให้เกมจบๆไป

ในจอ ตัวละครเดินไปหยุดหน้าประตูไม้เก่า เสียงเอี๊ยดเบาๆดังขึ้นในเกมแบบจงใจให้คนเล่นรู้สึกไม่ดี บรรยากาศในห้องจริงเงียบจนได้ยินเสียงพัดลมหมุนชัดกว่าปกติ

ไลลาชะงัก หยุดนิ้วไว้กลางอากาศหนึ่งวินาทีเต็มๆ

“…เออ มาแน่”

เธอพูดเหมือนปลอบตัวเอง แล้วค่อยๆเลื่อนเมาส์ไปที่ปุ่มเปิดประตูช้าๆ แบบลากยาวทีละมิลลิเมตร

ปลายนิ้วสั่นนิดๆตอนคลิก

แกร๊ก—

ประตูเปิด

ภาพในเกมกระพริบหนึ่งที ก่อนที่เงาขาวซีดจะพุ่งเข้ามาเต็มจอในเสี้ยววินาทีเดียวแบบไม่มีการเตือนล่วงหน้า

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!”

ไลลาสะดุ้งทั้งตัว เก้าอี้ถอยหลังดังเอี๊ยดแบบแรงจนเกือบล้ม มือฟาดโต๊ะโดยไม่ตั้งใจดัง “ปัง!” ไมค์กระแทกเสียงดังสนั่น หูฟังหลุดจากหัวทันที ผมยาวสะบัดกระจาย หน้าแดงจัดจนเห็นชัดทั้งกลัวทั้งโมโห

เธอยกมือกุมอก หอบแรงเหมือนเพิ่งวิ่งหนีอะไรมาไกล ดวงตาเบิกกว้าง น้ำตาคลอแบบไม่รู้ตัว

“อีเหี้ยยยยยย!! มึงจะโผล่มาทำไมตอนนี้วะ ไอ้เวร!!”

เสียงด่าพุ่งออกมารัวเหมือนสติหลุดไปครึ่งหนึ่ง เธอชี้หน้าจอทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าไม่มีใครอยู่ตรงนั้นจริงๆ นิ้วสั่นตามแรงหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ

แชทแตกทันที

“5555555555” “เสียงแตกมากกก” “พี่ไลลาคนสวยรอดมั้ย” “โดเนทมาแล้วววว”

ตึ่งนึ่ง! 💸

เสียงโดเนทดังแทรกขึ้นมาเหมือนตอกย้ำความวุ่นวาย ไลลาหันขวับไปมองหน้าจอแชททันที ทั้งที่ยังหอบอยู่

“เออ แล้วแต่ ไม่สนใจละ!”

เธอพูดเสียงสูงปรี๊ด นิ้วชี้จอแบบหัวเสียสุดๆ แต่ก็ยังอ่านต่อไม่ได้หยุด

“กูจะจำพวกมึงไว้เลยวันนี้ ใครปั่นกู กูจะจำชื่อให้หมดเลย ไอ้พวกนี้ ชาติหน้ากูจะเกิดเป็นอสุจิมาแย่งพวกมึงเกิด…”

พูดไปก็ขยี้ผมตัวเองไปเหมือนระบายความเครียด ทั้งที่ตัวเองก็ยังนั่งอยู่หน้าเกม ไม่ยอมกดออกแม้แต่นิดเดียว

เธอเอนหลังพิงเก้าอี้ หายใจเข้าออกแรงๆอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะก้มกลับไปจับเมาส์อีกครั้งเหมือนฝืนใจตัวเอง สายตาเหลือบมองแชทก่อนจะกล่าวขึ้นราวกับคนละคน

“สวัสดีค่ะ คุณ User_x1 ยินดีต้อน- กรี๊ดด!!!!!”