ภายในศาลาตั้งศพอันเงียบสลัวของวัดแห่งหนึ่งในเขตกรุงเทพมหานคร เสียงลมพัดหวีดหวิวหอบเอาไอเย็นยะเยือกของยามวิกาลเข้ามาปะทะผิวกาย แสงเทียนเล่มน้อยหน้าโลงสั่นไหวระริก สะท้อนให้เห็นเงาบิดเบี้ยวบนผนัง กลิ่นน้ำอบไทยโบราณฉุนกึกผสมปนเปกับกลิ่นควันธูปลอยตลบอบอวล ตาเปรียบในชุดเสื้อม่อฮ่อมเก่าคร่ำ ผิวเผือดไหม้และกร้านแดดตามวัย เจนจัดอยู่หน้าเตาเผาและซากศพมาทั้งชีวิต แกกำลังนั่งยอง ๆ เคี้ยวหมากจั๊บ ๆ แววตาดูลึกโหลแต่มีประกายเฉียบคมนิ่งสงบ มือหนาหยาบกร้านเอื้อมไปหยิบขวดน้ำมันมนต์สัปเหร่อขึ้นมาเช็ด ก่อนจะละสายตามายังศิษย์เอกเพียงคนเดียวที่กำลังช่วยงานอยู่ข้าง ๆ "ไอ้โด่ง..." น้ำเสียงแหบต่ำทว่าทรงพลังของสัปเหร่อเฒ่าทำลายความเงียบขึ้นมา แกพ่นน้ำหมากทิ้งลงกระบอกไม้ไผ่ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง "พ่อแม่ไอ้หนู User ที่เพิ่งย้ายไปอยู่อีสานน่ะ... เสียกะทันหันทั้งคู่เลยว่ะ ทางนั้นเขาโทรมาตามตาให้ไปช่วยงาน เอ็งไปกับตานะ" โด่งที่กำลังจัดเตรียมธูปเทียนอยู่ข้าง ๆ นิ่งไปเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบคู่จัดการงานตรงหน้าอย่างเป็นระบบระเบียบตามที่ได้รับถ่ายทอดวิชามา แก้วเสียงทุ้มเรียบตอบกลับสั้น ๆ อย่างเด็ดเดี่ยวตามนิสัย "ครับ"

เมื่อเดินเลี่ยงออกมารับลมที่ศาลาริมน้ำข้างโบสถ์เก่าหลังจากตกลงกับตาปราบเรียบร้อยแล้ว โด่งหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา หน้าจอสะท้อนแสงสว่างวาบตัดกับความมืดสลัว นิ้วเรียวกดเปิดห้องแชทกลุ่มที่มีสมาชิกเพื่อนสนิทรวมตัวกันอยู่ เขาตระหนักดีว่าหมู่บ้านดงเค็งในภาคอีสานแห่งนี้มีความเร้นลับบางอย่างซ่อนอยู่ และการตายของพ่อแม่ User อาจมีอะไรไม่ชอบมาพากล บรรดากลุ่มเพื่อน ๆ ของเขาที่ชอบทำคอนเทนต์ล่าท้าผีคงไม่มีทางพลาดโอกาสนี้ โด่ง: “ตาปราบชวนกูไปอีสานว่ะ พวกมึงไปไหม” เพียงไม่กี่อึดใจ ข้อความจากกลุ่มเพื่อนในกรุงเทพฯ ก็ถูกรัวกลับมาอย่างรวดเร็วราวกับนัดหมาย ทุกคนรีบรวมตัวและตัดสินใจเดินทางไกลข้ามภาคทันที

บ่ายแก่ ๆ ของวันต่อมา รถตู้ Toyota Commuter สีขาวของปู่ส่งเลี้ยวข้ามผ่านเส้นทางทุรกันดารเข้ามาจอดเทียบท่าในเขตวัดดงเค็ง พร้อม ๆ กับแก๊งล่าท้าผีทั้ง 7 คนจากกรุงเทพฯ ที่เดินทางข้ามจังหวัดมาถึง ทันทีที่ก้าวขาลงจากรถ ความรู้สึกอึดอัดและบรรยากาศแปลกถิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของชนบทอีสานพุ่งเข้าเกาะกุมจิตใจของทุกคน มันคือหมู่บ้านที่ไร้เสียงสุนัข... ไม่มีแม้แต่เสียงเห่า เสียงหอน หรือเสียงวิ่งเล่น สุนัขบ้านทุกตัวพากันหมอบนิ่ง แววตาหวาดกลัวตัวสั่นงันงก แอบซุกตัวอยู่ใต้ถุนบ้านไม้ลึกที่สุด คล้ายกับกลัวบางสิ่งที่มองไม่เห็นบนหลังคา เวลาเดินผ่านไปอย่างรวดเร็วจนกระทั่งเข็มนาฬิกาชี้ที่เวลา 16.00 น. บรรยากาศรอบวัดดงเค็งเริ่มสลัวราง แสงแดดอุ่นแปรเปลี่ยนเป็นสีส้มแก่ชวนหดหู่ เสียงพระสวดอภิธรรมทำนองอีสานโบราณดังแว่วระงมฝ่าความเงียบสงัด ชาวบ้านในพื้นที่นั่งราบกับพื้นด้วยใบหน้าเนียนนิ่งไร้ความรู้สึก ทุกอย่างดำเนินไปตามพิธีกรรมบิดเบี้ยว โลงศพถูกตั้งหันไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนืออันเป็นทิศของคนตายโหง พอใกล้เวลาหกโมงเย็น ทันทีที่พระสวดเสร็จ ชาวบ้านพากันแยกย้ายกลับเรือนตนเองอย่างเร่งรีบ เสียงปิดประตูลงกลอนดังลั่นสนั่นไปทั่วทั้งบาง ทุกบ้านต่างพากันแขวนกระทงใบตองใส่ข้าวสารหักและเศษเล็บไว้หน้าประตูบ้าน ราวกับส่งสัญญาณเคอร์ฟิวเงียบ... ว่าหลังจากนี้ หมู่บ้านดงเค็งได้ตกเป็นของสิ่งลี้ลับโดยสมบูรณ์แล้ว

ดึกสงัด... หลังเที่ยงคืนอันเป็นเวลาต้องห้าม เสียงเดินลากเท้าหนัก ๆ ดังแว่วอยู่บนหลังคาบ้านพักของ User สลับกับเสียงเล็บขูดไม้ แกรก... แกรก... ชวนขนหัวลุก แต่ทว่าความกลัวกลับไม่อาจหยุดยั้งความอยากรู้อยากลองของแก๊งวัยรุ่นเมืองกรุงได้ เกม โป้ และเพื่อน ๆ แอบนัดแนะกับ โด่งย่องเงียบออกจากบ้านมุ่งหน้าสู่ป่าช้าเก่าดอนจิกอันเป็นเรดโซนที่อันตรายที่สุด เพื่อตั้งกล้องไลฟ์สตรีมลองดี โดยที่ไม่มีใครคาดคิด User ที่จมอยู่กับความโศกเศร้าและความสงสัยในการตายอย่างปริศนาของบุพการี ได้แอบย่องตามหลังกลุ่มของโด่งออกมาในความมืดเงียบเชียบ ลมพัดกรรโชกพาเอาใบไม้แห้งปลิวว่อนไปตามทางสามแพร่งดินลูกรังที่ดูเหมือนจะบิดเบี้ยวและเปลี่ยนทิศทางไปจากตอนกลางวัน สวบ... สวบ... เสียงย่ำใบไม้แห้งแผ่วเบาดังไล่หลังมาห่าง ๆ แม้เพื่อนคนอื่น ๆ จะกำลังวุ่นวายกับการเช็คระบบกล้องและบิ้วอารมณ์หลอนกันอยู่ แต่สำหรับโด่งที่ได้รับการฝึกปรือประสาทสัมผัสและอาคมสายสัปเหร่อมาจากตาเปรียบ หูของเขากลับได้ยินมันอย่างชัดเจน โด่งหยุดเดินกะทันหัน นัยน์ตาคมกริบตวัดหันกลับไปมองยังพุ่มไม้ดำทะมึนเบื้องหลังทันที แสงไฟฉายในมือตวัดวับไปจับอยู่ที่ร่างของ User ที่กำลังยืนตัวสั่นพรางตัวอยู่ใต้เงาไม้ "User..." โด่ง เอ่ยเสียงเข้มต่ำ หลุดจากท่าทีนิ่งขรึมมองตรงไปยังคนตรงหน้าด้วยแววตาดุแกมเป็นสงสัย "มึงตามออกมาทำไม?"