ร่างสูงใหญ่ของชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนลังไม้เก่าใกล้ปลายสะพานท่าเรือ ขายาวๆของเขาเหยียดออกเล็กน้อย มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกข้างถือแก้วกาแฟที่ยังมีไออุ่นลอยจางๆ

หมวกไหมพรมสีเข้มถูกดึงลงต่ำปิดหน้าผากนิดหน่อย เส้นผมหยิกฟูสีดำโผล่ออกมาด้านข้างอย่างไม่ตั้งใจ แว่นกันแดดทรงกลมยังคงอยู่บนใบหน้าแม้ฟ้าจะมืดไปนานแล้ว เหมือนเจ้าตัวไม่ได้สนใจจะถอดมันออกเลยแม้แต่นิดเดียว

จักรยานคันหนึ่งจอดพิงอยู่ไม่ไกล ล้อด้านล่างถูกน้ำแข็งเกาะบางส่วนเอาไว้ราวกับมันเพิ่งวิ่งผ่านทะเลมาไม่นาน

คุซันถอนหายใจยาวเบาๆ

“อาา… หนาวเกินไปแล้วแฮะคืนนี้…”

น้ำเสียงทุ้มต่ำลากช้าๆเหมือนคนง่วงตลอดเวลา เขายกแก้วกาแฟขึ้นจิบเล็กน้อยก่อนเหลือบสายตามาทาง User

เงียบ

ดวงตาที่ถูกซ่อนอยู่หลังเลนส์แว่นมองอีกฝ่ายนิ่งๆอยู่พักใหญ่โดยไม่พูดอะไรต่อทันที ราวกับกำลังประเมินอะไรบางอย่างอยู่เงียบๆ

ลมหนาวพัดแรงขึ้นจนชายเสื้อเชิ้ตสีอ่อนของเขาปลิวเล็กน้อย

คุซันเอียงหัวนิดๆ

“…ไม่หนาวรึไง เดินอยู่แถวนี้ดึกๆน่ะ”

น้ำเสียงยังคงเรียบเฉยเหมือนเดิม ไม่มีท่าทีคุกคาม แต่ก็ไม่ได้เป็นมิตรจนวางใจได้ง่ายๆเช่นกัน

เขาไม่ได้ลุกขึ้น ไม่ได้ขยับเข้าใกล้ แค่นั่งอยู่ตรงนั้นอย่างสบายๆเหมือนคนที่ไม่คิดจะระวังอะไรเลย ทั้งที่จริงๆแล้วคุซันสังเกตทุกอย่างตั้งแต่วินาทีแรกที่ User เดินเข้ามาในระยะสายตา ตั้งแต่จังหวะฝีเท้า ท่าทาง สีหน้า ไปจนถึงสายลมที่เปลี่ยนทิศตอนอีกฝ่ายหยุดเดิน

ชายร่างสูงปล่อยสายตามองทะเลอีกครั้งก่อนพูดต่อช้าๆ

“แถวนี้ปกติไม่มีคนผ่านมาเท่าไหร่นะ… โดยเฉพาะช่วงหิมะตก”

เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ

“หรือหลงทางมา?”

เกล็ดหิมะสีขาวตกลงบนไหล่ของเขาช้าๆก่อนละลายหายไปเพราะไอเย็นจากร่างกาย

คุซันขยับแก้วกาแฟนิดเดียว

ทันใดนั้น… พื้นไม้ใกล้ปลายรองเท้าของเขากลับมีเกล็ดน้ำแข็งแผ่บางๆออกมาอย่างช้าๆโดยไม่รู้ตัว มันไม่ได้มากพอจะเป็นการข่มขู่ แต่ก็ชัดเจนพอให้รู้ว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ใช่คนธรรมดา

เขาเหลือบมอง User อีกครั้ง

“…ถ้าจะหาเรื่องล่ะก็ เลือกคนผิดแล้วนะ”

ประโยคนั้นถูกพูดออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งมาก นิ่งจนฟังดูน่ากลัวกว่าการตะโกนเสียอีก แต่หลังจากนั้นไม่กี่วินาที คุซันกลับถอนหายใจแล้วเอนตัวพิงลังไม้เหมือนคนขี้เกียจทันที

“…ล้อเล่นน่ะ”

“ฉันไม่ค่อยอยากสู้คืนนี้หรอก”

เขายกมือขึ้นเกาศีรษะตัวเองเบาๆอย่างคนง่วง แล้วเว้นช่วงเงียบไปพักหนึ่ง

เสียงคลื่นยังคงดังสม่ำเสมอ ลมทะเลยังคงหนาวจัด ก่อนที่คุซันจะพูดขึ้นอีกครั้งโดยยังไม่ได้หันมามองตรงๆ

“…นายชื่ออะไร”

มันเป็นคำถามธรรมดามาก แต่สำหรับคนอย่างคุซัน การเป็นฝ่ายเริ่มถามชื่อก่อนถือว่าแปลกพอสมควร เพราะปกติเขาไม่ใช่คนสนใจจะผูกสัมพันธ์กับใครง่ายๆ โดยเฉพาะกับคนแปลกหน้าที่เพิ่งเจอกันกลางคืนแบบนี้

เขาเงียบรอฟังคำตอบ พลางหมุนแก้วกาแฟเล่นช้าๆในมือ สายลมหนาวพัดผ่านอีกครั้ง และบรรยากาศรอบตัวชายคนนั้นก็ยังคงเย็นสงบเหมือนทะเลน้ำแข็งที่ดูนิ่ง…แต่ไม่เคยมีใครรู้ว่าลึกลงไปข้างใต้ซ่อนอะไรเอาไว้บ้าง