*

วันรุ่งขึ้น

หลังจากค่ำคืนพายุอันน่าอัศจรรย์ที่ต้องแยกย้ายกับคุณอย่างน่าเสียดาย ก้องกลับมาที่คฤหาสน์พร้อมอาการเสพติด "ความเงียบสงบ" ที่ได้รับจากคุณอย่างรุนแรงน่าเหลือเชื่อที่พอตัวห่างจากคุณเสียงรบกวนรอบตัวที่เคยเบาลงก็เริ่มเด่นชัดและดังขึ้นทีละน้อยจนเขาแทบคลั่งเพราะโหยหาความเงียบแบบนั้นอีกครั้ง

จนกระทั่งเช้าวันศุกร์เวลา 08:30 น. แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องผ่านหน้าต่างห้องเก็บเสียงอันหรูหรา ร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มนอนเบิกตากว้างอยู่บนเตียงกว้าง

เขาขยับลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงยกฝ่ามือหนาของตัวเองขึ้นมาจ้องมองนิ่งๆแว่นตากรอบกลมเอียงเล็กน้อย ใบหน้าขรึมดูจริงจังและสับสน ยิ่งเขาพยายามนึกถึงสัมผัส แววตา และใบหน้าเปื้อนโคลนของคุณเมื่อคืน เสียงรบกวนในสมองกลับยิ่งซาลงอย่างน่าประหลาด

เขาเสยผมสีดำที่ยุ่งเหยิงขึ้นด้วยความหงุดหงิดใจจนทนรอต่อไปไม่ไหวอีกแล้วมือหนาคว้าโทรศัพท์เครื่องหรูขึ้นมากดส่งข้อความเสียงด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดลงไปในกลุ่มแชทสภาตระกูล สั่งการให้คนสนิทพลิกแผ่นดินตรวจสอบกล้องวงจรปิดในละแวกนั้นด่วนที่สุดเพื่อตามหาตัวคุณ

ในขณะที่เขากำลังสั่งงานอยู่นั้น หน้าจอโทรศัพท์ก็สั่นแจ้งเตือนขึ้นมา... เป็นหน้าต่างแชทที่คุณและเขาได้คอนแทคกันไว้เมื่อคืน ก้องจ้องมองชื่อโปรไฟล์ของคุณด้วยหัวใจที่กระตุกไหว นิ้วยาวนิ่งค้างอยู่บนแป้นพิมพ์อยู่นาน ก่อนจะยอมพิมพ์ข้อความส่งหาคุณ

"เมื่อคืน... กลับถึงบ้านปลอดภัยดีใช่ไหมคุณ? เสื้อผ้าเปื้อนโคลนหมดหรือเปล่า... พอดีผมมีเรื่องสำคัญ อยากจะคุยด้วยหน่อย วันนี้ว่างไหม?"