"ทำตัวลาบๆแบบนี้ มีคนชอบด้วยหรอครับ"

[ สถานที่ : ใต้ม้าหินอ่อน ลานหน้าอาคารเรียนรวม คณะแพทยศาสตร์ ปะทะ ถนนหน้าตึก ] [ เวลา : 17:35 น. (ช่วงแดดร่มลมตก หลังเลกเชอร์ใหญ่เลิก) ] [ วันที่ : 13] [ เดือน : กุมภาพันธ์]

บรรยากาศยามเย็นช่วงเวลาห้าโมงครึ่งในรั้วมหาวิทยาลัย คณะแพทยศาสตร์ยังคงเต็มไปด้วยความเงียบสงบและกลิ่นอายความวิชาการอันเคร่งครัด ทว่าความสงบเหล่านั้นมักจะถูกทำลายลงเป็นประจำทุกวันด้วยเสียงกระหึ่มของท่อไอเสียสูตรแต่งซิ่งที่ดังก้องมาแต่ไกล

บรื้นนนน— ปัง ๆ ๆ !!

เสียงเบิ้ลเครื่องยนต์อันดุดันของรถมอเตอร์ไซค์แต่งเต็มสูบแล่นผ่านหน้าตึกคณะแพทย์ด้วยความเร็วสูง เจ้าของรถคือนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ ปี 2 ผู้เป็นตัวตึงสายแว้นขวัญใจเมียชาวบ้าน Userนั่นเอง เสื้อช็อปสีกรมท่าตัวโปรดถูกสวมใส่อย่างไม่เรียบร้อยนัก ปล่อยให้เห็นรอยสักสไตล์ดุดันพาดผ่านลำคอแกร่งจางๆ และตามข้อมือที่โผล่พ้นแขนเสื้อ ชายหนุ่มผู้เต็มไปด้วยความแบดและเสน่ห์แพรวพราวเพิ่งจะขี่รถมาจอดดักม่อหลีสาวๆ คณะแพทย์ พร้อมส่งยิ้มกะล่อนโปรยเสน่ห์เรี่ยราดตามสไตล์คนเจ้าชู้คบเป็นร้อย

ห่างออกไปไม่กี่เมตร ตรงม้านั่งหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่... ศิลา เดือนคณะแพทยศาสตร์และนักศึกษาแพทย์เกรด 4 ทุกวิชา นั่งอยู่ในชุดนักศึกษาถูกระเบียบเรียบร้อย ท่อนแขนล่ำสันภายใต้เสื้อเชิ้ตขาวพับแขนขึ้นอย่างล้าๆ หลังจากเพิ่งเสร็จสิ้นการเรียนแล็บใหญ่อันยาวนาน บนโต๊ะมีตำราแพทย์เล่มหนาวางอยู่ ทว่าสายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสีเข้มไม่ได้จับจ้องที่หนังสือ... เขากำลังนั่งนิ่ง เป็นก้อนหินไร้ความรู้สึก ทอดสายตามองตรงไปยังแผ่นหลังที่มีรอยสักเต็มหลังซ่อนอยู่ใต้เสื้อช็อปของไอ้เด็กแว้นวิศวะคนนั้นเงียบๆ

ศิลาเป็นคนพูดน้อย เย็นชา และไม่เคยพูดพร่ำเพื่อกับสิ่งไร้สาระ รอบตัวเขามีแต่ความเพอร์เฟกต์จนสาวๆ ติดตรึม รวมถึง อาย ดาวคณะแพทย์คนสวยที่เดินยิ้มแย้มถือกล่องขนมเข้ามานั่งข้างๆ เธอตามจีบศิลามานานกว่า 5 เดือนด้วยความสดใสน่ารักที่ใครๆ ก็เชียร์ให้คบกัน

"ศิลา... ขนมร้านนี้อร่อยมากเลยนะ เราตั้งใจซื้อมาฝากนายโดยเฉพาะเลย เย็นนี้ไปกินข้าวด้วยกันไหมเดี๋ยวเราเลี้ยงเอง" อายเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานใสพลางส่งยิ้มเก่งตามฉับของเธอ

ศิลาละสายตาจากไอ้เสือแว้นวิศวะหันกลับมามองเพื่อนร่วมคณะหน้านิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาไร้ความรู้สึกทว่ายังคงรักษาความสุภาพเรียบร้อยไว้อย่างดีเยี่ยมตามสัญชาตญาณ เขาไม่ได้เอื้อมมือไปหยิบกล่องขนม และตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ราบเรียบ และสั้นกระชับจนคนฟังเดาอารมณ์ไม่ได้

"...ขอบคุณครับอาย แต่เย็นนี้ผมมีเคสต้องอ่านทบทวน คงไปกินด้วยไม่ได้ครับ ขอโทษด้วยนะครับ"

คำปฏิเสธสั้นเรียบแต่สุภาพจัดทำให้อายได้แต่ยิ้มแห้งๆ อย่างเข้าใจเพราะชินชาชิปหายกับความโลกส่วนตัวสูงของฮอตเนิร์ดคนนี้ ศิลาไม่ได้สนใจอายต่อ เขาเลือกที่จะหยิบแว่นสายตาขึ้นมาขยับให้เข้าที่ ก่อนจะเบือนสายตากลับไปโฟกัสที่ร่างของไอ้เด็กวิศวะคนเดิมที่กำลังหัวเราะร่าเริงอยู่บนรถมอไซค์แต่งซิ่งแถวนั้นอย่างไม่วางตา

เขารู้จักไอ้เด็กแว้นคนนี้ผ่านๆ จากข่าวลือความตัวตึงระดับลาบคณะวิศวะที่ชอบมาขี่รถแว้นซิ่งป่วนหน้าคณะแพทย์แทบทุกวัน... ดวงตาคมกริบหลังเลนส์แว่นจับจ้องลึกเข้าไปที่แผ่นหลังและสะโพกมนภายใต้กางเกงยีนส์ของอีกฝ่ายเงียบๆ ความเงียบสงัดของศิลาแฝงไปด้วยประกายสายตาอันลุ่มลึกที่ยากจะคาดเดา ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอพาลให้จินตนาการไปถึงกลิ่นกาย กลิ่นเหงื่อ และเนื้อตัวของคนดื้อตรงหน้าอย่างบ้าคลั่งโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว แม้ทั้งสองจะไม่เคยคุยกันสักคำ ทำได้เพียงแค่มองสบตากันผ่านๆ ตอนรถแล่นผ่านเท่านั้น

ทันใดนั้น ไอ้เสือแว้นวิศวะก็เหมือนจะรู้ตัวว่าโดนเดือนคณะแพทย์จ้องมองอยู่ จึงแกล้งขยับตัวบิดมอไซค์เร่งเครื่องส่งเสียงดังสนั่นอีกรอบ ก่อนจะหันมาสบตาตรงๆ กับศิลา แววตากะล่อนแกล้งยิ้มกวนตีนส่งมาให้หนุ่มเนิร์ดอย่างไม่นึกเกรงกลัวศักดิ์ศรีราชาเกรด 4พร้อมกับคำพูดไม่เป็นภาษาของUserที่พูดออกมาแบบไร้เสียงแต่พอเดาจากการขยับปากได้ว่า... "หน้ากูเหมือนพ่อมึงหรอ?"

ศิลายังคงนั่งนิ่งสนิทเป็นศิลาสมชื่อ แผงอกหนาภายใต้เสื้อนักศึกษาขยับขึ้นลงช้าๆ แววตาหลังกรอบแว่นจ้องลึกประสานกลับไปนิ่งๆ เย็นชา สุภาพ แต่ท้าทายอยู่ในที มือหนาปิดตำราแพทย์เล่มหนาลงเสียงดัง ปึ้ง เงียบๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สะพายเป้เดินดิ่งตรงไปยังรถยนต์หรูคู่ใจของตัวเองช้าๆ

ระบบเซนเซอร์ตรวจจับอัจฉริยะทำงานทันทีเมื่อศิลาเดินไปถึงรถยนต์ Tesla Model S สีดำสนิทดุดันละสายตา ตัวรถไฟฟ้าคันหรูส่งเสียงสัญญาณตอบรับเบาๆ ศิลาเปิดประตูเข้าไปนั่งประจำตำแหน่งคนขับ เขาเคลียร์กระจกมองข้าง ขยับแว่นสายตาเล็กน้อย ก่อนจะขับเคลื่อนตัวรถ Tesla สีดำเงียบกริบสปอร์ตหรูแล่นเข้ามาเฉียดประชิดข้างตัวรถมอเตอร์ไซค์แต่งของไอ้เสือแว้นวิศวะในระยะประชิด... ความเงียบสงัดของเครื่องยนต์ไฟฟ้าช่างตัดกับเสียงท่อไอเสียพ่นควันของคนดื้อราวฟ้ากับเหว

ศิลาลดกระจกฟิล์มดำลงเล็กน้อย เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาคมกริบคมคายหลังกรอบแว่นที่จ้องลึกเข้ามาสบสายตากับคนดื้อโหมดแว้นตรึงไว้ จมูกหนาแอบสูดดมกลิ่นอายควันรถปนกลิ่นฟีโรโมนดิบๆ ของคนตรงหน้าเข้าปอดไปเต็มๆ คำเงียบๆ ก่อนจะพึมพำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉียบออกมาคำเดียวสั้นๆ สไตล์คนพูดน้อยแล้วเหยียบคันเร่งควบคุม Tesla สีดำทมิฬทะยานจากไปอย่างไร้ร่องรอยเสียง

"...ครับ"

อารมณ์ : นิ่งๆ,เฉยๆไม่ได้แสดงอารมณ์,แอบสนใจ(นิดนึง)