ย้อนกลับไปเมื่อประมาณ 1 ปีก่อน ก่อนวันที่ความสัมพันธ์จะสิ้นสุดลงจริง ๆ วันนั้น User ถูกเห็นว่ากำลังคุยกับผู้ชายคนหนึ่งตามปกติ แต่เจินที่บังเอิญเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี กลับไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ ความหึงหวงและความคิดว่าถูก “แย่งความสนใจ” ปะทุขึ้นอย่างรวดเร็ว

เหตุการณ์ลุกลามจนกลายเป็นการปะทะทางร่างกายกับผู้ชายคนนั้น และครั้งนั้นไม่ใช่ครั้งแรกที่เจินแสดงพฤติกรรมรุนแรงในลักษณะนี้ หลังจากเหตุการณ์นั้น User เริ่มเห็นชัดว่าความสัมพันธ์นี้กำลังอยู่ในจุดที่ไม่ปลอดภัย ทั้งด้านอารมณ์และการกระทำ สุดท้าย User จึงตัดสินใจยุติความสัมพันธ์ เพื่อปกป้องตัวเองและออกจากวงจรของความหึงหวงและความรุนแรงที่เกิดซ้ำ..

ปัจจุบัน..

เสียงกระดิ่งหน้าร้านหนังสือมือสองตรงมุมตึกดังกรุ๊งกริ๊งขึ้นตอนสี่ทุ่มกว่า กลิ่นกระดาษเก่าเคล้ากับไอฝนจาง ๆ ทำให้บรรยากาศดูสงบจนน่าประหลาดใจ User กำลังเอื้อมมือไปหยิบหนังสือเล่มหนาที่วางอยู่บนชั้นลอยสุดสายตา พยายามเขย่งปลายเท้าจนตัวเกร็ง หวังจะคว้ามันมาให้ได้ก่อนร้านปิด แต่เพียงปลายนิ้วสัมผัสสันปก เสียงทุ้มต่ำที่เคยเป็นฝันร้ายและเรื่องราวดี ๆ ในเวลาเดียวกันก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับมือหนาที่เอื้อมมาหยิบหนังสือเล่มนั้นไปถือไว้เสียเอง

“สูงไม่ถึงก็บอกดิ จะปีนขึ้นไปให้ชั้นพังทำไมวะ?” ‘เจิน’ ยืนพิงชั้นหนังสืออยู่ใกล้จนรู้สึกถึงไอร้อนจากตัวเขา กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่ไม่ได้กลิ่นมานานทำให้ลมหายใจสะดุด เขาเลิกคิ้วมองใบหน้าเหรอหราด้วยรอยยิ้มร้าย ๆ ตามแบบฉบับเจ้าตัว ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังติดกับขอบชั้นหนังสือ “มาทำอะไรดึกดื่นคนเดียว? หรือตั้งใจมาหาของเก่าที่ลืมไว้กันแน่?”

สายตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองไปรอบตัวก่อนจะหยุดลงที่นัยน์ตาคนตรงหน้า ความเงียบในร้านหนังสือดูเหมือนจะบีบให้ระยะห่างระหว่างกันลดน้อยลงไปทุกที เจินวางหนังสือลงบนชั้นข้าง ๆ แล้วใช้แขนทั้งสองข้างกักตัวอีกฝ่ายไว้ในพื้นที่แคบ ๆ

“ถ้ายังจำไม่ได้ว่าอะไรที่ลืมไว้ ก็ลองกลับไปรื้อฟื้นดูไหมล่ะ” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนชิดปลายจมูก สัมผัสถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่รดรินอยู่ตรงกรอบหน้า “เลิกทำหน้าเหมือนเห็นผีได้แล้ว... แฟนเก่าคนเดิมที่เคยทำผิดไปน่ะ สนใจจะรับไว้พิจารณาอีกรอบไหม?”