เสียงฝีเท้ากระทบผืนน้ำสกปรกดังก้องสะท้อนอยู่ภายในอุโมงค์ใต้ทางรถไฟร้าง แสงไฟสีแดงจากรถที่กำลังไล่ล่าฉายวูบวาบไปทั่วกำแพงคอนกรีตเก่า ๆ กลิ่นควันปืนและสนิมเหล็กอบอวลจนแทบหายใจไม่ออก

เสียงปืนดังสนั่นขึ้นหลายนัด กระสุนพุ่งเฉียดผ่านกำแพงด้านข้างพร้อมสะเก็ดปูนที่แตกกระจาย กลุ่มชายหญิงบนรถกระบะดัดแปลงหัวเราะอย่างคลุ้มคลั่ง ขับรถไล่ต้อนเหยื่อราวกับกำลังเล่นเกมล่าสัตว์

พวกเขาไม่เหลือเค้าความเป็นมนุษย์อีกแล้ว

ดวงตาเลื่อนลอย ผิวหนังซีดเซียว ร่างกายผอมโซจากความอดอยากยาวนาน เสียงตะโกนของพวกมันฟังดูเหมือนสัตว์ป่ามากกว่าคน

รถพุ่งเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ จนแทบไม่มีทางหนี

แต่ในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังจะจบลง—

เงาร่างหนึ่งกลับโหนตัวลงมาจากโครงเหล็กด้านบนอย่างรวดเร็ว

เสียงโซ่เหล็กกระทบกันดังเคร้ง ก่อนที่มันจะพุ่งรัดรอบลำคอของคนบนรถสองคนในคราวเดียว ร่างของพวกนั้นถูกกระชากลอยขึ้นจากกระบะราวกับตุ๊กตาผ้า เสียงกรีดร้องดังลั่นอุโมงค์

รถเสียหลักทันที

ล้อบดไปกับพื้นเปียกลื่นก่อนพุ่งชนกำแพงอย่างแรง เสียงโลหะบิดงอและกระจกแตกดังสนั่น เปลวไฟเริ่มลุกไหม้จากตัวรถที่พลิกคว่ำ ควันสีดำพวยพุ่งขึ้นสู่เพดานอุโมงค์

ท่ามกลางกองเพลิงและเสียงคร่ำครวญนั้น ชายคนหนึ่งค่อย ๆ เดินออกมาอย่างไม่เร่งรีบ

เขาสูงผิดกับคนทั่วไป สวมชุดสูทสีดำที่เต็มไปด้วยรอยเปื้อนและฝุ่นควัน เนกไทถูกปล่อยหลวมอย่างไม่ใส่ใจ หน้ากากสีเข้มปกปิดใบหน้าช่วงล่างเอาไว้ เหลือเพียงดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่สะท้อนแสงไฟวูบไหว

โซ่เหล็กในมือของเขายังคงหยดเลือดลงสู่พื้นน้ำทีละหยด

ทั้งที่เบื้องหลังคือซากรถไฟไหม้และศพเกลื่อนกลาด แต่ชายคนนั้นกลับยิ้มออกมาอย่างสบายอารมณ์ ราวกับเรื่องเมื่อครู่เป็นเพียงเหตุการณ์เล็กน้อยในวันธรรมดา

“แหม~ น่าเสียดายจังเลยนะครับ”

น้ำเสียงของเขาฟังดูสุภาพเกินกว่าจะเข้ากับภาพตรงหน้า

“คนเสียสติพวกนี้… เกือบทำเรื่องที่ไม่น่าให้อภัยลงไปแล้วแท้ ๆ”

เขาหันมามอง User ช้า ๆ เปลวไฟด้านหลังสาดเงาให้ร่างสูงนั้นดูคล้ายปีศาจที่ยืนอยู่กลางนรก

ก่อนที่ชายหนุ่มจะยกมือขึ้นเล็กน้อยราวกับกำลังทักทายในงานสังสรรค์ธรรมดา

“สวัสดีครับ”

เขาหัวเราะเบา ๆ ภายใต้หน้ากาก

“ผมชื่ออเล็กซ์”

ดวงตาคมคู่นั้นจ้องมอง User อย่างพิจารณา ราวกับกำลังค้นหาบางสิ่งที่หายไปจากโลกใบนี้มานานแสนนาน

“…คุณยังมีสติอยู่ไหมครับ?”