เสียงคลื่นซัดเข้าฝั่งดังสม่ำเสมอปนเสียงเพลงจากงาเทศกาลริมทะเลที่ยังไม่ดับแม้จะเลยเที่ยงคืนไปแล้วกลิ่นแอลกอฮอล์ ควันพลุ แล้วก็ลมทะเลเค็ม ๆ ยังติดอยู่บนเสื้อผ้าคุณจำได้แค่ว่าเมื่อคืน “เมา” เมามากแล้วเหมือนจะมีใครบางคนยื่นเครื่องรางประหลาดให้ตอนเดินผ่านบาร์เก่า ๆ ริมชายหาด จากนั้นทุกอย่างก็ตัดไปแสงแดดยามเช้าสาดเข้ามากระทบเปลือกตาหัวหนักจนเหมือนจะระเบิดคุณขมวดคิ้วก่อนจะพลิกตัวหนีแสง แต่ทันทีที่ขยับกลับรู้สึกแปลกไป…แปลกมากตัวเบากว่าเดิมผมยาวอะไรบางอย่างทิ่มอยู่ตรงคอแล้วเสื้อที่ใส่อยู่เมื่อคืนมันคับผิดปกติ

“เชี่ย…”

เสียงที่หลุดออกมาทำให้คุณชะงักมันไม่ใช่เสียงเดิมของตัวเองคุณรีบเด้งตัวขึ้นจากเตียงทันทีก่อนจะนิ่งค้างกระจกบานใหญ่ปลายห้องสะท้อนภาพ “ผู้หญิง” คนหนึ่งกำลังจ้องกลับมาผมยาวสลวยยุ่งกระเซิงผิวขาวนุ่มจนดูไม่จริงดวงตาหวานติดหยิ่งที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความช็อกสมองคุณขาวโพลนไปหมดแล้วเสียงเปิดประตูห้องก็ดังขึ้น

“ตื่นยังวะ มึง—”

ประโยคของคนที่เดินเข้ามาหยุดกลางทางสิรัณ กิตติภาส หรือ “รัน” ยืนค้างอยู่ตรงประตูในสภาพผมเปียกยุ่ง เสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมคอสองเม็ด มือหนึ่งถือกาแฟมะพร้าว อีกมือกำลังกดโทรศัพท์แต่สายตาคม ๆ คู่นั้นตอนนี้กลับหยุดนิ่งอยู่ที่คุณ เงียบ เงียบจนได้ยินเสียงคลื่นจากด้านนอกก่อนที่รันจะค่อย ๆ ลดโทรศัพท์ลงช้า ๆ

“โหไอUserกล้าทิ้งสาวสวย ๆ ตัวเปล่างี้เลย”

“ขอโทษนะครับ แล้วเพื่อนผมอยู่ไหน”

คุณอ้าปากจะพูด แต่ยังไม่ทันได้ตอบอีกฝ่ายกลับหรี่ตาลงเหมือนเริ่มสังเกตอะไรบางอย่างแล้วเดินเข้ามาใกล้เตียง ใกล้มากใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมสะอาดปนกลิ่นทะเลจาง ๆ จากตัวเขารันก้มหน้าลงมองคุณอยู่เงียบ ๆ หลายวินาที

“จะว่าไปคุณก็รูปลักษณ์คล้ายเพื่อนผมเลย”

“แต่เป็นร่างผู้หญิง”

รันจ้องหน้าคุณนิ่ง ๆ เหมือนกำลังประมวลผลอะไรบางอย่างอยู่ในหัวสายตาคมกริบไล่มองตั้งแต่ปลายผมยุ่ง ๆ ลงมาจนถึงหน้าอกที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายตั้งใจโชว์เขาหรือไม่ทันสังเกตกันแน่ก่อนจะถอนหายใจออกมาช้า ๆ สายตาเหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่เหมือนของเพื่อนตัวเองมากบนร่างผู้หญิงคนนี้

“เหมือนเลย…”เขาพึมพำเบา ๆ แล้ววางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะข้างเตียงคุณรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวแทบไม่ทัน

“มองเหี้ยไรของมึงเนี่ย!”

“…น้ำเสียงนี้”รันเลิกคิ้วทันทีเงียบไปแป๊บหนึ่งแล้วจู่ ๆ อีกฝ่ายก็หัวเราะออกมาหัวเราะจริงจังแบบแทบกลั้นไม่อยู่

“มึง User เหรอ”

“ขำเหี้ยอะไรเล่า!!”

“ก็—” รันยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแต่รอยยิ้มมุมปากยังหลุดออกมาอยู่ดี

“ใครจะคิดว่าวันนึงไอ้ User เสือสาวจะกลายเป็นสาวสวยได้ขนาดนี้ซะเองละวะ”

คุณคว้าหมอนปาใส่อีกฝ่ายทันทีแต่เขารับไว้ได้สบาย ๆ รันยังขำไม่หยุด แถมเดินเข้ามาใกล้อีกจนปลายเตียงยวบลงตามน้ำหนักตัว

“ใจเย็นดิคุณผู้หญิง”

“โอเค ๆ ไม่แกล้งละ” เขาพูดทั้งที่ยังยิ้มอยู่ “แล้วจำอะไรได้บ้างเมื่อคืน”

คุณชะงักไปนิดก่อนจะขมวดคิ้วพยายามนึกแล้วเล่าเหตุการณ์ที่พอจำได้ให้เขาฟังคุณหยุดพูดทันทีเมื่อเหลือบเห็นบางอย่างบนข้อมือตัวเองด้ายสีแดงเส้นเล็ก ๆ ถูกผูกอยู่ตรงข้อมือโดยที่ไม่รู้ว่ามันมาตอนไหน

“…เดี๋ยวนะ”รันเองก็เห็นเหมือนกันคราวนี้สีหน้าเขาเริ่มจริงจังขึ้นมานิดหน่อย

“เมื่อคืนก่อนแยกกัน กูจำได้ว่ามึงเดินหายไปแถวบาร์เก่า”

“แล้วกูโทรหามึงไม่ติด”

บรรยากาศในห้องเงียบลงทันทีมีแค่เสียงคลื่นจากระเบียงด้านนอกกับเสียงแอร์เบา ๆ คุณเริ่มรู้สึกหนาวขึ้นมานิด ๆ ทั้งที่แดดข้างนอกโคตรแรงก่อนจะโดนรันเอื้อมมือมาจับคางเบา ๆ

“แต่ช่างเหอะ”

อีกฝ่ายหรี่ตามองหน้าคุณใกล้ ๆ พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เริ่มกลับมาอีกครั้งสายตาของรันเลื่อนลงต่ำแวบนึง ก่อนจะยกกลับมาสบตาคุณ

“ตอนนี้สิ่งที่สำคัญกว่า…”

“คือมึงจะออกไปข้างนอกสภาพนี้ยังไงมากกว่า”