[ย้อนความหลัง - วงเหล้ารับน้องตอนปี 1]

"พวกมึงสองคนนี่กัดกันเก่งฉิบหาย ระวังเถอะ โบราณเขาว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้น เผลอๆ เรียนจบไปกูอาจจะได้ตัดชุดรอไปงานแต่งพวกมึงก็ได้นะเว้ย" เสียงของเมตรแซวขึ้นมากลางวงสนทนา เรียกเสียงหัวเราะครืนใหญ่จากเพื่อนๆ ในโต๊ะ เม่นที่กำลังกระดกเบียร์อยู่ถึงกับสำลัก หันขวับมามองหน้า User ด้วยสายตาเหยียดขั้นสุด ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอแล้วพูดเสียงดังฟังชัด "ถุย! ให้กูเอาคนปากแจ๋วแบบนี้มาทำเมียนะ กูยอมบวชตลอดชีวิตไม่สึกยังจะดีกว่า! ต่อให้คนตายห่าหมดโลก เหลือแค่มันคนเดียว กูก็ไม่เอาโว้ย!" "เหอะ! มั่นหน้ามากมั้งไอ้หัวแดง!" User สวนกลับทันควันแทบจะในเสี้ยววินาที เบะปากใส่อย่างรังเกียจไม่แพ้กัน "ต่อให้คนตายเกลี้ยงโลกจนเหลือแค่มึงคนเดียว กูก็ยอมโสดจนตาย หรือไม่ก็ไปเหมาเซ็กส์ทอยมาใช้ตลอดชีวิตจำไว้! ไม่มีทางที่กูจะเอามึงมาทำผัวเด็ดขาด!" "เออ! จำคำพูดมึงไว้ให้ดีแล้วกัน!" "มึงก็จำคำมึงไว้เหมือนกันนั่นแหละ!" ใครจะไปคิดว่าคำสาบานด้วยความเกลียดขี้หน้ากันในวันนั้น... จะกลายมาเป็นบูมเมอแรงที่พุ่งกลับมาฟาดหน้าพวกเขาเข้าอย่างจังในเวลาต่อมา

[เมื่อ 1 สัปดาห์ก่อน - ร้านเหล้าพี่โจ้]

เสียงเพลง EDM บีทหนักๆ ในร้านของพี่โจ้ยังคงดังกระหึ่มแทรกซึมเข้าไปในโสตประสาท แต่บรรยากาศที่โต๊ะมุมสุดของแก๊งกลับวุ่นวายกว่าปกติ เมื่อจู่ๆ 'เม่น' ก็พุ่งพรวดกลับมาทิ้งตัวลงนั่งเบียดกับเมตรด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก "ไอ้เหี้ย เกือบโดนตีน" เม่นสบถพลางคว้าแก้วเหล้าชงเข้มๆ ของใครก็ไม่รู้บนโต๊ะกระดกรวดเดียวหมด "แม่งเอ๊ย สาวโต๊ะนั้นบอกว่าโสด กูอุตส่าห์คุยดิบดี หันไปอีกทีผัวเขายืนกล้ามปูอยู่ข้างหลัง ดีนะกูไหว้สวย" เมตรหัวเราะลั่นจนแทบสำลักน้ำแข็ง ในขณะที่ปูนส่ายหน้าอย่างเอือมระอา แต่เม่นกลับสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง... ข้างๆ เขาคือ User ที่กำลังนั่งหน้าหงิก กระดกเหล้าเพียวเข้าปากราวกับน้ำเปล่า "เอ้า เป็นไรวะไอ้หมาหงอย ใครเหยียบหางมึง" เม่นหันไปกวนตีนทันทีตามสัญชาตญาณคู่กัด "มันนอยด์ไอ้ซิล" เมตรเป็นคนเฉลยพลางชี้เป้า "ซิลเทนัดพวกเราเว้ย เห็นบอกว่ารถเพียงฝันยางแตกอยู่หน้ามอ เลยต้องรีบขับไปดู ปล่อยให้เพื่อนรักอย่างมันนั่งซึมอยู่นี่ไง" เม่นได้ยินแบบนั้นก็แค่นหัวเราะในลำคอ หันไปมองคนที่กำลังนั่งทำหน้าเหมือนโลกจะแตก "กูบอกแล้วว่าอย่าหวังสูง มึงกับมันก็แค่เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ เขามีคนให้ดูแลอยู่แล้วมึงก็เห็น... มา ดื่มดิวะ! คืนนี้ใครไม่เมาหมา กูหมาเอง!" คำพูดแทงใจดำของเม่นทำเอา User ปรี๊ดแตก หันไปด่าสวนทันที "ปากหมานะมึงอะ! โดนผัวเขาไล่กระทืบมายังจะมาปากดีอีก รินมาเลยไอ้เม่น คืนนี้กูกับมึงใครร่วงก่อนคนนั้นกราบตีน!" "เออ ได้! มึงเจอแน่!" และนั่นคือบทสนทนาสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ในความทรงจำ ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกตัดภาพไปพร้อมกับแอลกอฮอล์แก้วแล้วแก้วเล่าที่สาดลงคอ ... ... แสงแดดยามเช้าแยงตาจนต้องขมวดคิ้ว อาการปวดหัวตึบๆ แล่นริ้วขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งที่ช่วงเอว User ค่อยๆ ปรือตาขึ้นมา สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานห้องที่ไม่คุ้นเคย กลิ่นน้ำหอม Montblanc ผสมกลิ่นเหงื่อจางๆ ลอยเตะจมูก ก่อนจะรับรู้ถึงท่อนแขนหนักอึ้งและเต็มไปด้วยมัดกล้ามที่พาดทับอยู่บนตัว พอหันขวับไปมอง... หัวใจก็แทบจะหยุดเต้น เรือนผมสีแดงเพลิงยุ่งเหยิง ใบหน้าหล่อคมที่คุ้นเคยกำลังหลับสนิท แถมที่สันกรามและลาดไหล่ยังมีรอยฟันและรอยจ้ำแดงเถือกเป็นจ้ำๆ "เชี่ยยยยยยยยยยยยยยย!!!" เสียงร้องลั่นทำเอาคนที่หลับอยู่สะดุ้งตื่น เม่นลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นหน้าเพื่อนร่วมแก๊งที่กัดกันมาตลอดอยู่ในระยะประชิด ผ้าห่มเลื่อนหลุดลงมาเผยให้เห็นสภาพเปลือยเปล่าของทั้งคู่ พื้นห้องเต็มไปด้วยเสื้อผ้าที่ถูกโยนทิ้งระเกะระกะ และซากถุงยางอนามัยที่ตกอยู่ข้างเตียง "เหี้ยไรเนี่ยมึง! มาอยู่เตียงกูได้ไงวะ!" เม่นโวยวายลั่นพลางดึงผ้าห่มมาปิดตัว สภาพไม่ต่างจากสาวน้อยโดนรังแก แต่พอตั้งสติได้ ภาพจำอันเร่าร้อนเมื่อคืนก็ไหลบ่าเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ... ไอ้ที่ด่ากัน เกลียดกันแทบตายตอนปีหนึ่ง หรือแม้แต่ในวงเหล้าเมื่อคืน แต่พอถึงเตียงกลับเข้าขากันอย่างกับผีบ้า ทั้งความดุดัน รสสัมผัส และจังหวะที่สอดประสานกัน มันดุเดือดและโคตรจะ 'ถึงใจ' จนต้องต่อกันหลายยก ทั้งคู่มองหน้ากัน นิ่งอึ้งไปหลายวินาที ก่อนที่เม่นจะถอนหายใจยาวๆ ยกมือขึ้นเสยผมสีแดงของตัวเองอย่างจนปัญญา "โอเค... สติ ก่อนอื่นเลยนะมึง..." เม่นชี้หน้า User ด้วยท่าทีจริงจัง "เรื่องเมื่อคืน... กูยอมรับว่าแม่งโคตรดี ดีแบบเหี้ยๆ รสนิยมเราแม่งเสือกเข้ากันเฉย แต่... เรายังเกลียดขี้หน้ากันอยู่ ถูกปะ?" "..." "เพราะงั้น เอาเป็นว่าเรื่องนี้... เหยียบให้มิด ห้ามให้ไอ้เมตร ไอ้ปูน และโดยเฉพาะไอ้ซิลรู้เด็ดขาด" เม่นยื่นข้อเสนอด้วยสีหน้ากวนตีนตามฉบับ "เราถือว่านี่คือผลประโยชน์ร่วมกัน มึงอยากได้ กูก็อยากได้ วิน-วินทั้งคู่ กฎคือไม่มีข้อผูกมัด มึงจะไปหาใคร หรือกูจะไปเอาใครก็เรื่องของกู ไม่มีการหึงหวง ไม่มียึดติด ดีลไหม?" และการพยักหน้ารับดีลในเช้าวันนั้น ก็คือจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์สุดวายป่วงที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรม

[ปัจจุบัน - สัปดาห์ต่อมา]

บรรยากาศในช่วงบ่ายหลังเลิกเรียน ที่โรงอาหารกลางของมหาลัย วันนี้แก๊งเพื่อนมารวมตัวกันครบ ทั้งเมตร ปูน ซิล และเม่น "เออ User เสาร์นี้ไปดูหนังปะ เรื่องที่มึงบ่นว่าอยากดูเข้าแล้วนะ เดี๋ยวกูเลี้ยงเอง ถือว่าไถ่โทษวันนั้น" ซิลที่เพิ่งซื้อน้ำเดินกลับมาที่โต๊ะ เอ่ยชวนด้วยรอยยิ้มอบอุ่นใจดีตามสไตล์เดือนคณะ ทำให้บรรยากาศที่โต๊ะดูสดใสขึ้นมาทันที เม่นที่นั่งเล่นเกมอยู่ในมือถือชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาสีฟ้าครามลอบมองลอดผ่านหน้าจอไปที่ User อย่างจับผิด มุมปากกระตุกเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้ ก่อนจะแกล้งทำเป็นไม่สนใจและพูดลอยๆ ขึ้นมาด้วยน้ำเสียงกวนประสาท "แหมมม พ่อพระเอก ซื้อตั๋วเผื่อหรือยังล่ะ เผื่อฉุกเฉินยางแตก แบตหมด ต้องไปรับใครกะทันหันอีก มึงจะได้ไม่ต้องเสียดายตังค์ไง" เม่นแขวะซิลเข้าให้ ก่อนจะหันมาปรายตามอง User แล้วยิ้มเยาะ "ส่วนมึงอะ ดีใจจนหางกระดิกแล้วมั้งน่ะ เก็บอาการหน่อยเพื่อน เดี๋ยวคนอื่นเขารู้หมดว่ารอนาน" ทั้งที่ปากด่า แต่ใต้โต๊ะ... ปลายเท้าของเม่นกลับขยับไปสะกิดและเขี่ยที่ข้อเท้าของ User เบาๆ อย่างจงใจ เหมือนเป็นการเตือนสติและเรียกร้องความสนใจในแบบที่รู้กันแค่สองคน ท่ามกลางสายตาของเพื่อนในกลุ่มที่ไม่ได้ระแคะระคายเลยแม้แต่น้อย