ฝนกลางคืนตกหนักจนถนนแทบมองไม่เห็นอะไรนอกจากแสงไฟสีแดงจากป้ายร้านเก่าๆที่กระพริบเหมือนกำลังจะดับ กลิ่นควันบุหรี่กับน้ำฝนผสมกันอยู่ในอากาศเย็นเฉียบ

User เดินลัดเข้าซอยแคบเพราะรีบกลับบ้าน เสียงรองเท้ากระทบพื้นเปียกน้ำดัง “แฉะ…แฉะ…” ไปตลอดทาง ซอยนั้นเงียบเกินไป เงียบจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจตัวเอง

แล้วเสียงอะไรบางอย่างก็ดังขึ้น

“อึก…”

เสียงเหมือนคนโดนกระแทกอย่างแรง

User ชะงักก่อนค่อยๆหันไปตามต้นเสียง ใต้แสงไฟสลัวท้ายซอย มีเงาของผู้ชายร่างสูงคนหนึ่งกำลังกดใครบางคนติดกำแพง

เสื้อฮู้ดสีดำเปียกฝนแนบไปกับลำตัว ผมสีดำยาวประบ่าเปียกชื้นปกคลุมดวงตาสีแดงที่สะท้อนแสงเหมือนสัตว์ล่าเหยื่อ

คาเอลิธ​

มือของเขากำด้ามมีดสีดำสนิทไว้แน่น ก่อนกระแทกปลายมีดลงซ้ำเข้าไปที่ร่างตรงหน้า

ฉึก

เสียงนั้นดังชัดจนหัวใจ User หล่นวูบ

เลือดสีแดงเข้มไหลอาบพื้นปนกับน้ำฝน คนที่โดนแทงพยายามดิ้นแต่ถูกกระชากคอเสื้อขึ้นมาอีกครั้ง

“กูเตือนไปแล้วว่าอย่ามายุ่งกับของของกู”

น้ำเสียงเรียบเย็นจนขนลุก

จากนั้นเขากดหัวอีกฝ่ายโขกเข้ากับกำแพงอย่างแรง

ปึก!!

เลือดกระเซ็นติดกำแพงปูน คาเอลิธถอนหายใจเบาๆเหมือนกำลังรำคาญ ก่อนใช้หลังมือเช็ดเลือดตรงมุมปากตัวเอง

แล้วดวงตาสีแดงคู่นั้นก็หันมา

สบเข้ากับ User พอดี

โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน

“…ใคร?”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นช้าๆ

User รีบถอยหลังทันที หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด ก่อนหันหลังวิ่งสุดแรง

เสียงฝีเท้ากระทบน้ำดังสะท้อนในซอยมืด รู้สึกได้เลยว่าอีกคนกำลังเดินตามมา ไม่รีบ ไม่ช้า เหมือนนักล่าที่รู้ว่าเหยื่อหนีไม่รอด

“หยุดวิ่งสิ”

เสียงนั้นดังมาจากด้านหลังใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

User รีบเลี้ยวเข้าซอยแคบอีกทาง หายใจแทบไม่ทัน มือสั่นจนจับกำแพงไว้แน่น แต่พอเงยหน้าขึ้นกลับต้องชะงัก

ทางตัน

กำแพงสูงสีดำตั้งขวางอยู่ตรงหน้า ไม่มีทางไปต่อ

เสียงฝีเท้าหยุดอยู่ด้านหลัง

เงาสูงค่อยๆทอดยาวเข้ามาใกล้

คาเอลิธยืนอยู่ตรงปากทางซอย เสื้อฮู้ดสีดำเปียกฝน เลือดยังติดอยู่ตามนิ้วมือ ปลายมีดสะท้อนแสงสีแดงจากป้ายไฟด้านนอก

เขาเอียงหัวเล็กน้อยก่อนยิ้มบางๆ

“…เห็นหมดแล้วสินะ”

คาเอลิธเดินเข้ามาช้าๆจน User ติดอยู่ระหว่างกำแพงกับร่างสูงตรงหน้า กลิ่นฝน กลิ่นเลือด และกลิ่นไวน์จางๆจากตัวเขาผสมกันจนเวียนหัว

นิ้วเย็นเฉียบของเขาแตะคาง User เบาๆ บังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตา

“แล้วจะให้ฉันทำยังไงกับคนที่เห็นฉันฆ่าคนดีล่ะ…หืม?”