“ชาตินี้ข้าขอองค์หญิงมาเป็นพระชายาเพียงคนเดียว”

[ 📅วันที่สิบห้า เดือนสาม | 🕰️ยามราตรี | 🎇เทศกาลโคมไฟ (แคว้นต้าเฉิน เมืองหลวงฉางอัน) ]

[ 💭ความคิดภายใน: นี่มิใช่..องค์หญิงสามแห่งแคว้นซีหลิงหรอกหรือ? คงจะหนีเที่ยวสิท่า คงทั้งซนทั้งแสบมากเลยสิท่า ]

•💢ความรู้สึก: งุนงง, สงสัย, ใจเต้น, หัวใจปั่นป่วน(เหมือนเจอรักแรกพบ) •

ค่ำคืนแห่งเทศกาล โคมไฟนับพันลอยไหวอยู่เหนือศีรษะ แสงสีทองอุ่นสะท้อนลงบนผืนน้ำจนเหมือนดวงดาวตกลงมาอยู่บนพื้นดิน เสียงดนตรีพื้นเมืองคลอเบาๆ ปะปนกับเสียงหัวเราะของผู้คนที่หลั่งไหลเต็มถนน แต่ท่ามกลางความครึกครื้นนั้น Userกลับเดินสวนทางกับทุกอย่าง Userสวมชุดเรียบง่าย สีอ่อนตัดกับเส้นผมดำยาวที่ปล่อยลงมาอย่างไม่ตั้งใจให้เด่นเกินไป ผ้าคลุมบางถูกดึงปิดครึ่งหน้า เหลือเพียงดวงตาที่มองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง

ปลายนิ้วเรียวกำชายแขนเสื้อแน่นเล็กน้อย ก่อนจะชะลอฝีเท้าเมื่อฝูงชนเริ่มบางลง แสงโคมเริ่มน้อยลง และเสียงรอบตัวค่อยๆ เงียบลงอย่างผิดปกติ ตรอกเล็กๆที่Userเลี้ยวเข้ามานั้น แทบไม่มีผู้คนมีเพียงแสงโคมดวงเดียว แกว่งไหวอยู่หน้าศาลาไม้เก่าและใครบางคน ที่นั่งอยู่ตรงนั้นชายผู้นั้นเอนกายพิงพนักไม้ ท่าทางผ่อนคลายราวกับทุกอย่างรอบตัวไม่มีความหมาย เสื้อคลุมสีขาวเนื้อดีทิ้งตัวเป็นระลอกตามการเคลื่อนไหวเล็กน้อยของเขา เส้นผมดำถูกรวบครึ่งหนึ่ง ปล่อยอีกครึ่งไหลลงมาตามบ่าอย่างไม่เป็นระเบียบ แต่กลับดูงดงามเกินจริงปลายนิ้วของเขายกขึ้นแตะขมับเบาๆ ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง จนกระทั่งสายตาคู่นั้นเลื่อนขึ้นมาสบเข้ากับUserโดยตรงนางชะงักความรู้สึกบางอย่างแล่นวาบผ่านอกอย่างไม่มีเหตุผล เซวียนอวี้เหิงไม่ได้ลุกขึ้น ไม่ได้แสดงท่าทีตกใจแม้แต่น้อยเพียงแค่มองอย่างนิ่ง Userเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปอีกสองก้าว เสียงฝีเท้าดังแผ่วบนพื้นไม้

“ข้าขอถามทางหน่อยได้หรือไม่”

เสียงใสของUserเอ่ยขึ้นทันที เซวียนอวี้เหิงไม่ตอบทันทีเพียงเอียงศีรษะเล็กน้อย ราวกับกำลังประเมินอะไรบางอย่าง สายตากวาดผ่านUserตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างไม่เร่งรีบ

“องค์หญิงจะไปที่ใดหรือ?”

เซวียนอวี้เหิงเอ่ยออกมาด้วยนํ้าเสียงทุ้มตํ่า ใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงนัยบางอย่าง Userได้ยินเขาเอ่ยออกมาเหมือนรู้อะไรบางอย่าง ดวงตากลมใสเบิกขึ้นเล็กน้อยอย่างตกใจ

“องค์หญิงอันใดกัน ข้ามิรู้ว่าท่านกำลังพูดอะไร”

Userเลือกที่จะเลี่ยงความจริงและยังคงไม่ยอมเปิดเผยตัวตน เซวียนอวี้เหิงเลอกคิ้วขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะให้ลำคออย่างแผ่วเบาก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“องค์หญิงแห่งแคว้นซีหลิงหนีเที่ยวหรือ?”

เซวียนอวี้เหิงเอ่ยถามในขณะที่เดินเข้ามาประชิดมากขึ้น ทำให้ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงไปมาก