รักเมียคนเดียวจ้า เพราะมึงหมัดหนัก

ท่ามกลางความมืดและเสียงไซเรนที่ค่อยๆ จางหายไป ความตึงเครียดจากหน้าที่การเป็น "เฮด" ถูกแทนที่ด้วยความโหยหาที่อัดอั้นมาตลอดทั้งวัน

คุณ ทิ้งแผ่นหลังพิงกำแพงปูนเย็นเยียบ ขณะที่ ภีม ขยับเข้าไปใกล้จนลมหายใจรดรินกัน แผลที่มุมปากของทั้งคู่ยังคงซึมเลือด แต่นั่นไม่ได้หยุดยั้งความรู้สึกที่พลุ่งพล่านได้เลย คุณใช้นิ้วโป้งเกลี่ยรอยเลือดบนปากของภีมเบาๆ ก่อนจะประกบริมฝีปากลงไปอย่างหนักหน่วง

รสสัมผัสเต็มไปด้วยความโหยหาและปนเปไปด้วยรสคาวเลือดเล็กน้อย มันคือการปลดปล่อยจากความกดดันที่ต้องยืนคนละฝั่งในสนามรบเมื่อครู่ มือของคุณเริ่มสอดเข้าไปใต้เสื้อช็อปสีเทาดำของภีม ลูบไล้แผ่นหลังที่เกร็งแน่น ขณะที่ภีมเองก็โน้มคอเนมลงมาบดจูบให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ทั้งคู่หลงลืมทุกอย่างรอบตัวไปชั่วขณะ... ลืมทั้งสถาบัน ลืมทั้งศักดิ์ศรี และลืมความระมัดระวังที่เคยมี

"under... กูคิดถึงมึง..." ภีมกระซิบชิดริมฝีปากในจังหวะที่ทั้งคู่ผละออกมาหอบหายใจเพียงครู่ ก่อนจะซุกไซ้ซอกคอของอีกฝ่ายอย่างควบคุมไม่อยู่

แต่แล้ว...

แกรก!

เสียงฝีเท้าที่เหยียบลงบนกิ่งไม้แห้งและเสียงลมหายใจที่สะดุดกึกดังมาจากทางเข้าซอกตึก ทำให้ทั้งคู่ผละออกจากกันทันทีด้วยสัญชาตญาณ

"พวกพี่... ทำอะไรกันวะ?"

อาร์ต รองเฮดฝั่ง East High ยืนอยู่ตรงนั้น แสงจากไฟฉายในมือเขาสั่นระริก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความช็อก เขามองเห็นเฮดของตัวเอง—คนที่เขาศรัทธาว่าเด็ดขาดที่สุด—กำลังกอดจูบอยู่กับเฮดฝั่งศัตรูที่พวกเขาเพิ่งจะไปซัดกันมาเมื่อชั่วโมงก่อน

"อาร์ต... คือกู..." คุณพยายามจะก้าวออกมาบังภีมไว้ แต่คำพูดมันจุกอยู่ที่คอ

"ที่พี่บอกให้พวกผมถอยตอนตำรวจมา... เพื่อจะมาแอบทำเรื่องอุบาทว์แบบนี้กับมันเนี่ยนะ!" อาร์ตตะโกนออกมาด้วยความผิดหวังและโกรธจัด เขาปาไฟฉายลงพื้น "พี่ทรยศพวกเราทุกคน!"

เสียงตะโกนของอาร์ตดังพอที่จะทำให้สมาชิกคนอื่นในกลุ่มที่ตามมาเริ่มชะโงกหน้าเข้ามาดู สถานการณ์ที่เคยเป็นความลับที่สวยงามที่สุด กลับพังทลายลงในพริบตา

เสียงโห่ร้องกดดันกลับเงียบกริบลงทันที เขาก้าวออกมาข้างหน้าภีม แววตาที่เคยสุขุมบัดนี้แข็งกร้าวและเต็มไปด้วยรังสีคุกคาม เขากระชากเสื้อช็อปสีกรมท่าของตัวเองออกแล้วปาลงพื้นอย่างไม่ใยดี

"เออ! กูคบกับมัน! และกูก็รักมันมากด้วย!" คุณตะคอกใส่หน้า อาร์ต และรุ่นน้องฝั่ง East ที่ยืนล้อมอยู่ "ถ้าพวกมึงรับไม่ได้ที่กูเป็นพวกผิดเพศ หรือมองว่ากูไร้ค่าเพียงเพราะกูรักคนที่ไม่ควรจะรัก... พวกมึงก็หาเฮดใหม่ไปเลย!"

คุณกำหมัดแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโป้ง เขาจ้องตาอาร์ตที่กำลังอึ้งจนพูดไม่ออก "หรือถ้ามึงข้องใจ อยากจะใส่เดี่ยวกับกูเพื่อให้มันจบๆ ไปตรงนี้ก็เข้ามา! กูพร้อมจะแลกทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่กับคนของกู!"

ภีม ที่ยืนอยู่ข้างหลังพยายามจะคว้าแขนคุณไว้ "user... มึงใจเย็นก่อน"

"ไม่เย็นแล้วภีม!" คุณสะบัดแขนออกแต่ยังคงบังภีมไว้ข้างหลัง "กูเบื่อที่ต้องทำเป็นเกลียดมึงต่อหน้าพวกแม่งแล้ว... อาร์ต มึงจะเอายังไง? จะต่อยกับกูให้ตายไปข้างหนึ่ง หรือจะยอมถอยออกไปแล้วจำใส่หัวไว้ว่ากูคือคนที่พาพวกมึงรอดมาทุกสนาม!"

อาร์ต ยืนนิ่ง หน้าสั่นด้วยความโกรธปนความผิดหวัง เขามองเพื่อนรักที่โตมาด้วยกัน แลกเลือดมาด้วยกัน แล้วมองไปทางภีม "พี่เห็นมันดีกว่าพวกผมที่ร่วมตายกับพี่มาตลอดหรอวะ?"

"กูไม่ได้เห็นใครดีกว่าใคร แต่อย่าเอาหน้าที่มาปนกับความรักของกู!" คุณตอกกลับเสียงเข้ม "ถ้ามึงยังเห็นกูเป็นพี่ มึงถอยไป... แต่ถ้าไม่ มึงง้างหมัดมาเลย!"

"มึงจะเอาไงอาร์ต? ที่กูพูดไปคือเรื่องจริง ไม่ใช่ว่ากูไม่เห็นค่าพวกมึง พวกมึงคือพี่น้อง คือเพื่อนที่กูรักที่สุด..." คุณเว้นจังหวะ พลางขยับไปตบไหล่ภีมแรงๆ หนึ่งที "แต่กูชอบไอ้นี่! มันโหดดี หมัดหนักด้วย มึงก็เห็นตอนมันซัดกูเมื่อกี้ดิ ต่อยกูทีเดียวเกือบร่วงมั้งเนี่ย คนแบบนี้แหละที่คู่ควรจะอยู่ข้างกู"

ภีม ถึงกับหลุดขำออกมาทั้งที่มุมปากยังแตก "ไอ้user... มึงจะชมหรือมึงจะข่มกูวะ?"

อาร์ต ถึงกับอึ้งไปครู่ใหญ่ ความโกรธที่พุ่งปรี๊ดเมื่อครู่โดนความกวนเบื้องล่างของคุณเบรกจนหัวทิ่ม เขามองหน้าคุณ สลับกับมองหน้าภีมที่ยืนทำหน้ามึนๆ อยู่ข้างๆ

"พี่... พี่ชอบมันเพราะมันต่อยหนักเนี่ยนะ?" อาร์ตถามซ้ำอย่างไม่เชื่อหู "นี่พี่เอาตรรกะไหนมาคิดวะ! เราเป็นศัตรูกันนะพี่!"

"ศัตรูที่ต่อยกันจนรู้ใจไงวะ" คุณยักไหล่แบบไม่แคร์สื่อ "มึงลองคิดดูนะอาร์ต ถ้าสองสถาบันที่มีเฮดเป็นผัวเมียกัน ใครหน้าไหนมันจะกล้ามาแหยมกับพวกเรา? มึงไม่อยากเห็นภาพที่ East กับ West เดินคุมซอยด้วยกันหรอวะ โคตรเท่!"

ลูกน้องฝั่ง East High เริ่มหันไปซุบซิบกัน บางคนเริ่มขำแห้งๆ เพราะความบ้าบิ่นของเฮดตัวเอง ส่วนฝั่ง West Tech อย่าง เจ ที่ตามมาเห็นเหตุการณ์พอดี ก็กอดอกพยักหน้า "เออ... ตรรกะเพี้ยนๆ ของuserมันก็ฟังดูมีเหตุผลนะอาร์ต ถ้าพวกกูกับพวกมึงไม่กัดกันเอง ใครจะกล้าสู้?"

อาร์ตถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปล่อยหมัดที่กำไว้แน่นออก "แม่่งเอ๊ย... พี่user พี่แม่งบ้าไปแล้วจริงๆ" เขามองคุณด้วยสายตาที่ยังไม่ยอมรับเต็มร้อย แต่ความรุนแรงในแววตามันลดลง "แล้วถ้าพวกแม่งรู้กันทั้งสถาบัน พี่จะทำยังไง? พี่จะคุมพวกที่เหลืออยู่ไหวหรอ?".

คุณแสยะยิ้ม เป็นรอยยิ้มแบบที่ลูกน้องเห็นแล้วรู้เลยว่าเขากำลัง "เอาจริง" เขาหันไปสบตารุ่นน้องฝั่ง East ทุกคนที่ยืนล้อมอยู่ด้วยสายตาดุดัน แผ่รังสีของเฮดผู้นำออกมาจนทุกคนต้องก้มหน้าหลบ

"ถ้ามึงกลัวว่าคนอื่นจะรับไม่ได้... มึงก็ไปถามพวกมันเลยอาร์ต" คุณพูดเสียงดังฟังชัด "ไปประกาศบอกพวกแม่งให้ทั่วสถาบัน ว่าไอ้ตัวไหนมันมีปัญหากับการที่กูคบกับเฮดฝั่งนู้น ให้มันเดินมาวัดกับกูที่ ลานเกียร์ พรุ่งนี้ตอนเที่ยง!"

คุณเว้นจังหวะพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ "กูจะรออยู่ที่นั่น ใครคิดว่ากูไม่คู่ควรจะเป็นเฮดเพราะกูรักผู้ชาย หรือใครคิดว่ากูอ่อนแอลงเพราะมีเมียเป็นเฮดต่างสถาบัน... ก็ดาหน้าเข้ามา! ถ้าชนะกูได้ กูสละตำแหน่งให้ทันที แต่ถ้าแพ้... พวกมึงต้องหุบปากแล้วยอมรับการตัดสินใจของกู!"

ภีม ที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ถึงกับสะดุ้ง "เชี้ยuser... มึงจะเปิดรับศึกทั้งสถาบันเลยหรอวะ?"

"กูไม่ได้เปิดศึกกับคนอื่นหรอกภีม กูแค่กำลังคัดคน" คุณตอบโดยไม่ละสายตาจากอาร์ต "คนที่ยอมรับในตัวตนของพี่น้องตัวเองไม่ได้ ก็ไม่คู่ควรจะมาเดินตามหลังกู"

อาร์ต นิ่งเงียบไปนาน ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ "เออ... ในเมื่อพี่กล้าแลกด้วยตำแหน่ง ผมก็จะจัดให้ ผมจะไปบอกพวกแม่งเองว่าใครข้องใจให้ไปเจอกันที่ลานเกียร์" อาร์ตหันไปมองภีมด้วยสายตาคาดโทษ "ส่วนมึง... ถ้าพรุ่งนี้มึงปล่อยให้พี่กูโดนรุม หรือมึงไม่มาปรากฏตัวที่นั่น กูนี่แหละจะเป็นคนตามไปเผาสถาบันมึงเอง"

"ไม่ต้องห่วงหรอกอาร์ต" ภีมก้าวออกมายืนเคียงข้างคุณ "ลานเกียร์สถาบันมึง... พรุ่งนี้กูไปเหยียบแน่ ในฐานะคนของเฮดพวกมึง ใครแตะuserแม้แต่ปลายเล็บ มันต้องผ่านหมัดกูไปก่อน!"

วันรุ่งขึ้น ณ ลานเกียร์ (High Noon) บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด รุ่นน้องนับร้อยจาก East High มายืนรวมตัวกันเพื่อดูว่า "เฮดuser" จะจัดการเรื่องนี้อย่างไร ขณะที่คุณยืนเด่นอยู่กลางลานเกียร์เพียงลำพัง จนกระทั่งมีเสียงมอเตอร์ไซค์ดังสนั่น... ภีม และพรรคพวก West Tech ขี่รถฝ่าเข้ามาจอดนิ่งสนิทอยู่ข้างๆ

เสียงกระหึ่มของเครื่องยนต์ที่ลานเกียร์ค่อยๆ สงบลง แต่ความกดดันกลับพุ่งทะยานถึงขีดสุด ไม่ใช่แค่เด็ก East และ West ที่มารวมตัวกันจนมืดฟ้ามัวดิน แต่ที่มุมตึกและบนชั้นลอยของอาคารเรียน กลับมีสายตาอีกสองคู่ที่จับจ้องลงมาอย่างเงียบเชียบ

"เฮดเหนือ" (เหนือ) หนุ่มร่างโปร่งท่าทางฉลาดแกมโกง ควงพวงกุญแจรถเล่นพลางพิงเสามองเหตุการณ์ "น่าสนุกดีนี่หว่า... เฮดตะวันออกกับตะวันตกกินกันเอง แบบนี้สมดุลอำนาจก็เสียหมดดิ"

"เฮดใต้" (เสือ) ชายร่างยักษ์ผิวเข้มที่มีรอยแผลเป็นที่หางตา ยืนกอดอกนิ่ง แววตาของเขาดูไม่ออกว่าคิดอะไร "ถ้าไอ้userมันคุมเด็กไม่อยู่ หรือมันแพ้ที่ลานเกียร์วันนี้... ทิศใต้ของกูนี่แหละจะขึ้นไปเสียบแทนตำแหน่งมันเอง"

ทั้งสองสถาบันใหญ่แอบส่งสายลับมาดูท่าที เพราะนี่ไม่ใช่แค่เรื่องความรัก แต่มันคือการสั่นคลอนวงการ "นักเลงสถาบัน" ครั้งใหญ่ที่สุดในรอบหลายปี

กลางลานเกียร์

คุณยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางวงล้อม แสงแดดตอนเที่ยงวันสะท้อนกับลานปูนจนดูร้อนระอุ เขาหันไปพยักหน้าให้ภีมที่เพิ่งจอดรถเสร็จ ภีมเดินมาขนาบข้างในชุดเสื้อช็อปสีเทาดำที่ดูขัดตาเมื่อมายืนอยู่ในดงเด็ก East แต่ท่วงท่าของเขากลับดูมั่นใจจนไม่มีใครกล้าขยับ

"เอาล่ะ..." คุณตะโกนก้อง เสียงของเขาทรงพลังจนสยบเสียงซุบซิบ "กูอยู่นี่แล้ว! ใครที่คาใจเรื่องที่กูคบกับภีม ใครที่คิดว่ากูทำสถาบันเสียชื่อเสียง หรือใครที่อยากจะแย่งตำแหน่งเฮดไปเพราะกูมัน 'ผิดเพศ' อย่างที่พวกมึงว่า... ออกมา!"

ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ อาร์ต จะเดินก้าวออกมาจากฝูงชน เขาไม่ได้พารุ่นน้องมาด้วย แต่เดินออกมาตัวเปล่า แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและต้องการพิสูจน์บางอย่าง

"พี่user..." อาร์ตพูดเสียงสั่นเล็กน้อย "ผมไม่ได้ติดใจเรื่องที่พี่ชอบใคร แต่ผมต้องตอบคำถามพี่น้องทุกคนให้ได้ ว่าเฮดของพวกเรายัง 'แกร่ง' พอที่จะปกป้องพวกเราไหม ถ้าพี่คบกับมัน แล้วมันแอบมาล้วงความลับเรา หรือถ้าพี่ใจอ่อนไม่กล้าสั่งบุกเพราะห่วงมัน... พวกเราจะทำยังไง?"

คุณแค่นยิ้ม "งั้นมึงก็มาลองดู... ว่าหมัดกูมันจะเบาลงไหมเพราะกูมีเมีย!"

อาร์ต ตั้งการ์ดขึ้นทันที "ขอโทษนะพี่... แต่ผมต้องขอลองดูหน่อย!"

ขณะที่อาร์ตกำลังจะพุ่งเข้าใส่คุณ เสือ (เฮดใต้) ที่ดูอยู่บนตึกก็แสยะยิ้มพลางกระซิบกับลูกน้อง "เตรียมตัวไว้... ถ้าไอ้userมันร่วง หรือถ้ามันสองคนเพลี่ยงพล้ำ พวกเราจะลงไปกวาดล้างลานเกียร์นี้ให้เกลี้ยง!"

พริบตาที่ อาร์ต พุ่งชาร์จเข้ามาด้วยหมัดขวาตรง หวังจะพิสูจน์ความแข็งแกร่งของลูกพี่ คุณ ไม่ได้ถอยหนีแม้แต่ก้าวเดียว เขาเบี่ยงตัวหลบเพียงเล็กน้อย ก่อนจะตวัดขาขวาขึ้นเตะก้านคอด้วยความเร็วที่เหนือกว่าคนทั่วไปจะมองทัน

ฟึ่บ!

ปลายรองเท้าคอมแบทของคุณหยุดนิ่งอยู่ตรงข้างขมับของอาร์ตพอดี ลมจากแรงเตะปะทะหน้าอาร์ตจนผมกระจาย ระยะห่างเหลือเพียงไม่ถึงเซนติเมตร ถ้าคุณไม่ยั้งเท้าไว้ อาร์ตมีสิทธิ์สลบคาลานเกียร์ได้ในวินาทีเดียว

ทุกคนในลานเกียร์ต่างกลั้นหายใจ แม้แต่ ภีม ยังเผลอกำแฮนด์รถแน่น ส่วน เสือ (เฮดใต้) และ เหนือ (เฮดเหนือ) ที่มองอยู่จากมุมตึกถึงกับนิ่งสนิทไป

"หมัดมึงช้าลงนะอาร์ต..." คุณพูดเสียงเรียบเย็น แต่สายตายังคงจ้องลึกเข้าไปในตาของรุ่นน้อง "ที่กูยั้งไว้ ไม่ใช่เพราะกูอ่อนแอลง แต่เพราะกูยังเห็นมึงเป็นน้อง"

คุณค่อยๆ วางเท้าลงช้าๆ พลางกวาดสายตามองไปรอบลาน "เห็นหรือยัง? หมัดกูยังหนัก เท้ากูก็ยังไวเหมือนเดิม ความรักไม่ได้ทำให้กูเข้มงวดน้อยลง แต่มันทำให้กูมีเป้าหมายที่ต้องปกป้องมากขึ้น!"

เขาหันไปมองทางทิศที่มีสายตาของสถาบันอื่นจับจ้องอยู่ "แล้วพวกที่แอบดูอยู่น่ะ... ถ้าคิดจะใช้จังหวะนี้มาเสียบกู บอกเลยว่าคิดผิด! เพราะตอนนี้ East กับ West รวมกันเป็นหนึ่งแล้ว ถ้าใครกล้าแหยมกับคนของกู หรือสถาบันกู... มึงเจอคูณสองแน่!"

ภีม ได้ยินดังนั้นก็ก้าวขึ้นมายืนข้างเนมทันที เขาโอบไหล่คุณต่อหน้าทุกคนพลางตะโกนเสริม "ได้ยินที่คนของกูพูดไหม? ใครมีปัญหาเดินออกมา! หรือถ้าพวกทิศเหนือทิศใต้อยากลองดี ก็ลงมาพร้อมกันเลยก็ได้นะ กูคันมืออยู่พอดี!"

อาร์ต ยืนตัวสั่นเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง "ผมยอมแล้วพี่... พี่แม่งยังเป็นปีศาจเหมือนเดิม" เขาเงยหน้าขึ้นมองรุ่นน้องคนอื่นๆ "ใครยังมีปัญหาอีกไหมวะ! ถ้าไม่มีก็กราบเฮดพวกมึงซะ แล้วจำไว้ว่าจากนี้ไป ใครแตะคนของ West Tech ก็เท่ากับเป็นศัตรูของพวกเราด้วย!"

เสียงเชียร์กระหึ่มดังลั่นลานเกียร์ เป็นการยอมรับที่มาพร้อมกับความเกรงกลัวในอำนาจของทั้งคู่

เหนือ (เฮดเหนือ) ที่ดูอยู่บนชั้นลอยเดาะลิ้นอย่างขัดใจ "ชิ... จบง่ายไปหน่อยว่ะ แต่ก็น่าสนใจดี 'พันธมิตรข้ามสายเลือด' หรอ? คอยดูเถอะว่ามันจะหวานกันไปได้นานแค่ไหน"