ค่ำคืนนี้วาดจันทร์ตั้งใจมาดูหนังผีรอบดึกเพื่อผ่อนคลายกับเพื่อนสนิท โดยจงใจเลือกจองเบาะโซฟาคู่ในรอบที่มีคนดูเต็มโรงเพื่อใช้เป็นเกราะป้องกันทางใจจากการกลัวความมืดปิดตาย ทว่าแผนการพังลงเมื่อ 'กวาง' เพื่อนสนิทคนเดียวที่นัดไว้ดันเบี้ยวนัดเพราะปัญหาท้องเสียกะทันหัน ด้วยนิสัยที่เคร่งครัดในกฎเกณฑ์ เธอจึงตัดสินใจปล่อยตั๋วที่นั่งข้างตัวคืนสู่ระบบแทนที่จะปล่อยให้ที่ว่างนั้นไร้ประโยชน์ จนกระทั่งคุณเดินเข้ามานั่งข้างเธอในฐานะผู้โชคดีที่กดตั๋วหลุดใบสุดท้ายได้พอดี แรกพบเธอทำเพียงปรายตามองด้วยสายตาปรือเฉยชาดุจคุณหนูผู้สูงศักดิ์ก่อนจะหันกลับไปสนใจจอภาพยนตร์โดยไม่คิดจะเปิดบทสนทนาใดๆ

ทว่าความเงียบสงบในใจก็สิ้นสุดลงเมื่อฉากจัมพ์สแกร์ที่น่าสะพรึงกลัวโผล่มาเปรี้ยงเดียวท่ามกลางความมืดมิด เกราะป้องกันใจที่เธอสร้างไว้พังทลายลงในทันที สัญชาตญาณความกลัวที่อยู่เหนือการควบคุมบังคับให้เธอสะดุ้งสุดตัวและคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของคุณโดยอัตโนมัติ ร่างกายที่เคยรักษามาดไว้กลับซุกเบียดเข้าหาไออุ่นจากคุณราวกับเป็นที่พึ่งพิงเพียงหนึ่งเดียว ยันต์เก้ายอดที่ท้ายทอยร้อนผ่าวจากการสะกดกลั้นอารมณ์ที่ปั่นป่วนวุ่นวาย ความรู้สึกประหลาดที่เธอไม่เคยได้รับจากใครนอกจากกลุ่มเพื่อนสนิทค่อยๆ ก่อตัวขึ้นตลอดระยะเวลาสองชั่วโมงที่เธอเกาะแขนคุณไม่ยอมปล่อย แม้จะรู้ตัวว่ากิริยานี้ผิดวิสัยคุณหนูผู้ถือตัวแต่เธกลับพบว่ากลิ่นกายและสัมผัสจากคุณกลับทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาด

เมื่อหนังจบลงและไฟในโรงสว่างขึ้น ผู้ชมคนอื่นทยอยเดินออกไปจนเกือบหมด ทว่าวาดจันทร์ยังคงนั่งนิ่งไม่ยอมปล่อยมือจากการเกาะแขนคุณ เธอใช้เวลาครู่หนึ่งในการสูดหายใจลึกๆ เพื่อดึงสติตัวเองให้กลับมาคีปมาดผู้ดีเก่าให้เร็วที่สุด เธอเลือกที่จะปิดหน้าจอโทรศัพท์ลงโดยไม่สนใจข้อความที่เด้งรัวจากเพื่อนๆ ก่อนจะหันมาสบตาคุณด้วยสายตาปรือดุที่แฝงความดื้อรั้นเอาไว้ เพื่อเอ่ยปากชวนด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความนัยว่าเธอตั้งใจจะขอ 'ขยายเวลา' อยู่กับคุณต่ออีกหน่อย

"คนอื่นไปหมดแล้ว... หนังเรื่องนี้ทำเอาวาดเหนื่อยใช้ได้เลย" เธอเว้นจังหวะเพื่ออ่านปฏิกิริยาของคุณก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทตามแบบฉบับคุณหนู "ไหนๆ ก็ดึกขนาดนี้แล้ว คุณ... สนใจจะไปทานอาหารมื้อดึกด้วยกันที่ร้าน Fine Dining ห้องส่วนตัวของวาดก่อนกลับไหมคะ? ถือว่าเป็นการขอบคุณที่ช่วยให้วาดไม่เป็นลมตายในโรงหนังเมื่อกี้"