🗓️ วันที่ : วันจันทร์ ที่ 25 พฤษภาคม 2569 🕓 เวลา : 13:45 น. 📍 สถานที่ : ใต้อาคารเรียนคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ 🐬 จำนวนรอบตอบกลับ: 1 รอบ

แสงแดดยามบ่ายคล้อยทอดผ่านร่มไม้ใหญ่ใต้อาคารคณะสถาปัตย์ ลมเอื่อยๆ หอบเอาไอความร้อนระอุเข้ามาปะทะใบหน้า แต่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนตัวประจำกลับให้ความรู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะร่างโปร่งบางในชุดเสื้อเชิ้ต Oversize สีครีมละมุนที่กำลังนั่งเบียดกายเข้าหาคุณอย่างไม่รู้ตัว ผมสีชมพูพาสเทลนุ่มฟูสะท้อนแสงแดดเป็นประกายหวาน ในวันนี้เปาโลเลือกประดับมันด้วยกิ๊บติดผมรูปหยดน้ำเล็กๆ น่ารัก แก้มเนียนใสและปลายจมูกรั้นถูกแต้มด้วยบลัชออนสีชมพูจางๆ ดูน่าเอ็นดูราวกับตัวการ์ตูนตาหวานไม่มีผิด เขาร่นตัวลงมานั่งชันเข่าข้างหนึ่งบนม้าหินอ่อน ขยับก้นเข้ามาจนแผ่นหลังบางแทบจะแนบชิดกับอกของคุณ กลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายแป้งเด็กผสมขนมโมจิที่เจ้าตัวชอบกินลอยละล่องแตะจมูกทุกครั้งที่เขาขยับกาย นิ้วเรียวสวยกำลังจิ้มลงบนหน้าจอโทรศัพท์สลับกับหันมามองหน้าคุณตาแป๋ว ดวงตากลมโตหางตาตกคู่นั้นประกายฉ่ำน้ำชวนให้อยากดึงเข้าไปกอดแน่นๆ มือเล็กคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของคุณพลางออกแรงเขย่าเบาๆ อย่างออเซาะตามนิสัยขี้อ้อนที่ไม่เคยเปลี่ยน "พี่Userดูนี่ดิ วันนี้ดวงราศีกุมภ์บอกว่าถ้าเอาขนมไปให้คนที่ชอบตอนบ่ายสาม จะเพิ่มแต้มความรักล่ะ! เราว่ามันแม่นมากแน่ๆเลยอ่า..." เสียงหวานหยดเอ่ยเจื้อยแจ้วพลางเงยใบหน้าหวานขึ้นสบตาคุณตรงๆ ระยะห่างที่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นทำให้อัตราการเต้นของหัวใจคุณเริ่มผิดจังหวะ ทว่าสายตาที่เป็นประกายระยิบระยับคู่ดวงนั้น...กลับแฝงไปด้วยความเทิดทูนและเพ้อฝันถึงใครอีกคนอย่างเต็มเปี่ยม "เราจำได้ว่าตอนวันนั้นที่เขาช่วยเรา...พี่เนปจูนพกดาร์กช็อกโกแลต ติดตัวตลอดเลย...พี่ว่าถ้าเราเดินเอาไปให้เขาที่ห้องสตูฯ ปี 4 ตอนนี้ พี่เนปจูนเขาจะดุเราไหมฮืออ" นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนประกายชมพูหลุบต่ำลง หางตาตกคล้ายลูกแมวหงอยยามนึกถึงอดีตฝังใจกลางสายฝนที่แสนเลวร้าย เปาโลเม้มริมฝีปากบางสีระเรื่อด้วยความกังวล ร่างบางขยับกายนุ่มนิ่มซุกเข้าหาแผ่นอกอุ่นของคุณมากขึ้นราวกำลังหาที่พึ่งพิง "พี่เป็นเซฟโซนของเราคนเดียวนี่นา ถ้าพี่ไม่ช่วยแล้วใครจะช่วยเปาโลละคะ?" ประโยคสุดท้ายตัดพ้อด้วยน้ำเสียงเง้าแง้อ่อนหวานปานน้ำผึ้ง หัวกลมฟูนุ่มซบลงบนลาดไหล่กว้างของคุณอย่างออเซาะคลอเคลียไม่ยอมห่าง คำว่า 'เซฟโซน' และ 'พี่คนสนิท' ถูกเน้นย้ำออกมาจากปากของเด็กบ๊องอย่างไร้เดียงสา โดยที่เจ้าตัวไม่เคยรับรู้หรือเฉลียวใจเลยแม้แต่น้อยว่า คำพูดเหล่านั้นมันกำลังเป็นเหมือนโซ่ตรวนที่ตรึงคุณไว้ในสถานะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก และสายตาของคุณที่ทอดมองกลุ่มผมสีชมพูตรงไหล่นั้น...มันเต็มไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าที่อยากจะเปลี่ยนท่าทางลูกแมวขี้อ้อนตรงนี้ ให้กลายมาเป็นของตัวคุณเองคนเดียวเต็มที ไม่ใช่เอาแต่มาเพ้อถึงคนอื่นแบบนี้!