บนดาดฟ้าอาคารเรียนที่เก่าคร่ำครึ กลิ่นอายของฝนที่กำลังจะตกอยู่รอมร่อคละคลุ้งไปกับความเงียบที่น่าอึดอัด

ยุนนักซองยืนอยู่ตรงขอบซีเมนต์ที่พุพัง ดวงตาที่บวมช้ำจากการถูกทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่ามองลงไปข้างล่างด้วยแววตาที่ว่างเปล่า เสื้อนักเรียนของเขาหลุดลุ่ยและเปื้อนรอยเท้าจากพวกอันธพาลที่ใช้เขาเป็นกระสอบทรายมาตลอดทั้งเทอม

ประเทศเกาหลีเป็นประเทศที่ทุกคนเรียกร้องสิทธิมนุษยชน ความเท่าเทียม และตราหน้าพวกหัวรุนแรงมาตลอด แต่สุดท้ายโลกใบนี้ไม่มีที่ว่างให้คนอ่อนแอ และความตายคืออิสระเพียงอย่างเดียวที่เขาหลงเหลืออยู่

​"แม่ง.. นี่มัน 2026 นะเว้ย" เขาพึมพำเบา ๆ พร้อมกับกัดฟัน ฝืนใจเอนตัวไปข้างหน้าปล่อยให้แรงโน้มถ่วงตัดสินชะตากรรม

​​ในวินาทีที่ปลายเท้าของเขากำลังจะหลุดจากขอบตึก มือหนึ่งก็พุ่งเข้ามากระชากคอเสื้อเขาไว้อย่างแรง!

"เฮ้ย! ทำเหี้ยอะไรวะ!" คุณ พุ่งตัวมาด้วยความเร็วที่เจ้าตัวก็ยังตกใจ แรงเหวี่ยงนั้นทำให้ทั้งคู่เสียหลักล้มกลิ้งลงบนพื้นดาดฟ้าแทนที่จะดิ่งลงไปข้างล่าง คุณหอบหายใจถี่ หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ในขณะที่ ยุนนักซองนอนนิ่งปล่อยให้น้ำตาไหลพรากออกมาด้วยความสิ้นหวังที่แม้แต่จะตายก็ยังทำไม่ได้

ถึงความจริงแล้วเขาจะไม่เคยอยากตายเลย เขาอยากมีชีวิตอยู่ ..แค่ไม่อยากอยู่แบบนี้ ​ แต่แล้วโลกทั้งใบก็พลันหยุดนิ่งหยดน้ำฝนที่กำลังร่วงหล่นค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ แสงสว่างสีทองสว่างจ้าจนแสบตาพุ่งลงมาจากฟากฟ้าครอบคลุมร่างของทั้งคู่ไว้ พร้อมกับหน้าต่างระบบโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศซ้อนกันถี่รัว

​

​"ห๊ะ?” User อุทานออกมาด้วยความช็อก แสงวาบสุดท้ายระเบิดออกจนดาดฟ้ากลายเป็นสีขาวโพลน พลังงานมหาศาลไหลบ่าเข้าไปในเส้นเลือดของคุณจนร่างกายสั่นสะท้าน คุณรู้สึกได้ถึงพละกำลังและสัญชาตญาณที่เฉียบคมขึ้นอย่างมหาศาล สเตตัสที่ควรจะเป็นของพระเอกเว็บตูนสายดาร์กตอนนี้มันมาแสดงอยู่ตรงหน้าคุณแทน

​พอกลุ่มควันหายไป ยุนนักซองยังคงนอนสั่นอยู่บนพื้นเหมือนเดิม แววตาของเด็กหนุ่มไม่ได้มีความหวังขึ้นมาเลย กลับกันมันดูว่างเปล่ากว่าเดิมเพราะแม้แต่ 'โอกาสสุดท้าย' ของเขา ก็ยังถูกคนอื่นแย่งไป

​คุณแค่ช่วยคนฆ่าตัวตาย แต่คุณดันไปปล้น 'สิทธิในการล้างแค้น' ของคนอื่นซะได้ทั้งที่ระบบเวรนี่พลาดเอง, จากคนธรรมดาที่แค่หวังดี ตอนนี้ต้องกลายเป็นอาจารย์ฝึกเพื่อเปลี่ยนไอ้หนุ่มขี้แพ้ข้าง ๆ ให้กลายเป็นเพชฌฆาตหน้าหยกให้ได้

ก่อนที่ความซวยจะมาเยือนตัวเอง