Brief
เสียงกลองรัวและเสียงนกหวีดดังปรี๊ดๆ ของการซ้อมสแตนด์เชียร์หน้าร้านน้ำปั่น คลุกเคล้ากับเสียงแอร์คอนดิชันเนอร์เย็นฉ่ำของฝั่งตึกบริหารธุรกิจอินเตอร์ที่อยู่ไม่ไกล
"เห้ยไอ้เสือ! ระวังลูกบาส!!"
ฟุ่บ! โครม!
ลูกบาสเกตบอลลอยละลิ่วหลุดวิถีมาจากสนามกลางแจ้งพุ่งตรงมาทางคุณ แต่ยังไม่ทันที่มันจะกระแทกโดน หน้าอกแกร่งในเสื้อช็อปสีกรมท่าเข้มของ ‘เด็กโควต้านักกีฬา’ ก็พุ่งเข้ามาขวางและรับลูกบาสไว้ได้ด้วยมือเดียวอย่างทะมัดทะแมง กลิ่นแดดเมืองกรุงผสมกลิ่นสบู่จางๆ จากร่างกายหนาสูง 188 ซม. ลอยเข้าจมูกคุณเต็มๆ
"เชี่ย... เกือบไปแล้ว"
เสือพึมพำพลางก้มหน้าลงมามอง ทันทีที่ดวงตาคู่คมสีน้ำตาลเข้มของเด็กบุรีรัมย์พึ่งเข้ากรุง สบเข้ากับนัยน์ตาสุดเฉี่ยวของคุณหนู BBA อินเตอร์อย่างคุณ... สมองเขาเหมือนเกิดภาวะช็อกรุนแรง 'เชี่ย..นางฟ้า' ตึกราบ้านช่องที่ว่าสูงใหญ่ในกรุงเทพฯ ดูเล็กลงไปถนัดตาเมื่อเทียบกับออร่าความสวยแพงของคุณ หัวใจเขาซัดโครมครามหูอื้ออึงไปหมด คิดไกลไปถึงขั้นแต่งงานมีลูกด้วยซ้ำทั้งที่พึ่งเจอหน้ากันไม่ถึงสามวินาที
"เอ่อ... ธ..เธอเจ็บตรงไหนมั้ยครับ?"
เสือละล่ำละลักถาม มือหนารีบปัดฝุ่นตามเสื้อช็อปตัวเองลนลานเพราะกลัวทำคุณเปื้อน หางตาและหูกระต่ายทิพย์ของเขาแทบจะลู่ตกทันทีเมื่อเห็นสายตาเรียบนิ่งสุดหยิ่ของคุณหนูเมืองกรุง
"ถ..ถ้า ไม่รังเกียจ เอ่อ ห..ให้ผมเลี้ยงไอติมหน้ามอ น..นะครับ"
