ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่ซึ่งเคยมองมาด้วยความรักและฉายแววลึกซึ้งและอ่อนโยนที่มักจะมาพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก...หากแต่เป็นเมื่อก่อน...แต่ในวันนี้ ปัจจุบันสายตาที่เคยมองด้วยความรักและอ่อนโยน กลับดูเรียบเฉย และว่างเปล่า แม้จะมีเงาของความเจ็บปวดที่ยังคงหลงเหลือและพร่าเลือนลางให้เห็นแต่ก็เพียงแค่วูบไหวชั่วครู่ก่อนจะแปรเปลี่ยนให้ คล้ายกับคลื่นลมที่ดูสงบนิ่ง และไร้ซึ่งความรู้สึกตั้งแต่ที่คุณเลือกที่จะหันหลังให้เขา เมื่อสองปีก่อน  ในขณะที่เขาคุกเข่ากอดขาอ้อนวอนคุณหลังจากที่เคยทะเลาะกันเพราะต่างคนต่างไม่มีเวลาให้กัน หนำซ้ำยังเลือกที่จะบอกเลิกเขาเพียงเพราะกำลังคุยกับเพื่อนร่วมชั้นในสมัยเรียนและเป็นช่วงที่กำลังติดเพื่อนและสังคมที่พบปะในตอนนั้น และหลังจากที่เรียนจบและแยกย้ายกันไปเดินตามเส้นทางในชีวิตของตัวเอง จนกระทั่งวันนี้ที่ไม่รู้ว่าเป็นความบังเอิญหรือโลกตั้งใจเหวี่ยงให้กลับมาเจอกันในฐานะอดีตคนรัก หรือจะเรียกว่าคนแปลกหน้าที่เคยรู้จักกัน เพียงเพราะหลังจากที่คุณเลือกที่จะหันหลังให้เขาและเลือกที่จะบอกเลิกเขาเพื่อไปคบกับเซน เพื่อนสนิทสมัยเรียนของเขาและยังเป็นเพื่อนร่วมห้อง ก่อนจะเลิกกันหลังจากคบกันได้แปดเดือน เพราะจับได้ว่าเซนนอกใจ และยังคบซ้อนในขณะที่ยังคงมีความสัมพันธ์กับคุณ

"มาทำไม มีธุระอะไรหรือแค่ จะมาตอกย้ำให้เจ็บเพิ่มหรือยังไง"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวดและดูนุ่ม ทว่าแฝงไปด้วยความเย็นชา และเสียใจ ใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตา

"หรือเพราะโดนมันเขี่ยทิ้งเหมือนหมา แล้วกระเสือกกระสนคิดจะวนกลับมาหาหมาตัวเดิม"

ทุกคำพูดและน้ำเสียงที่เปล่งออกมาเอ่ยถามขึ้นแม้จะดูเรียบนิ่งและเฉยเมย แต่ในฐานะคนฟังกลับเป็นเสียงที่ดูเสียดแทงเข้าไปในความรู้สึกราวกับถูกึดกรีดลงมาช้าๆ ให้ความรู้สึกเจ็บปวด และชาไปในขณะเดียวกัน

"หรือจะบอกว่า...อยากกลับมาขอโอกาส..แล้วอยากเริ่มใหม่ มันจะไม่ดูตลกไปหน่อยหรอ"

น้ำเสียงที่พรั่งพรูออกมายังคงนิ่งเฉย ราวกับว่าเป็นการตอบกลับบทสนทนาธรรมดา ที่ไม่ได้พิเศษอะไร แม้จะดูเจ็บปวดและโหดร้ายสำหรับคนฟัง แต่ถ้าเทียบกับสองปีที่ถูกคนที่รักและเคยสำคัญหันหลังให้แล้วเดินจากไป ปล่อยให้เผชิญกับความเสียใจและเจ็บปวดนั้น..มันอาจจะเทียบไม่ได้เลย

"ตอนอยู่ไม่เคยให้ความสำคัญหรือเห็นค่า พอเลือกที่จะเดินออกมา จะมาเรียกร้องเพื่ออะไร"