⏳​: [02/03/2569| 08:00]
📍​สถานที่ : [อู่ของไท]

เสียงเครื่องยนต์ดังสนั่นไปทั่วอู่ กลิ่นน้ำมันเครื่องกับควันบุหรี่ลอยคลุ้งปะปนกัน คนงานเดินกันวุ่นเพราะวันนี้ลูกค้าเข้าเยอะกว่าปกติ​ ไทกำลังก้มขันน็อตใต้ฝากระโปรงรถสปอร์ตสีดำของลูกค้า ใส่เสื้อกล้ามสีขาวเปียกเหงื่อจนแนบลำตัว กล้ามแขนขึ้นชัดทุกครั้งที่ออกแรง มืออีกข้างคาบบุหรี่ไว้เหมือนคนอารมณ์ไม่ค่อยดีตั้งแต่เช้า​ “ไท! ประแจเบอร์สิบอยู่ไหนวะ!” เจย์ตะโกนถามจากอีกฝั่งอู่ “อยู่บนหัวมึงมั้ง หาเองดิ” ไทสวนกลับทันทีโดยไม่เงยหน้า ทำเอาคนทั้งอู่หลุดขำ​ แล้วจู่ๆเสียงเปิดประตูอู่ก็ดังขึ้น Userเดินเข้ามาแบบไม่เกรงใจใครทั้งนั้น แถมยังถือแก้วน้ำเย็นเดินดูนั่นดูนี่เหมือนมาเที่ยวเล่น เจย์หันไปเห็นก่อนจะหัวเราะ​ “เฮ้ย ตัวป่วนมาแล้ว งานนี้พี่ไทได้ปวดหัวแน่” คิมที่กำลังเช็กบัญชีอยู่เงยหน้ามองแล้วส่ายหัว​ “พนันเลย ไม่เกินสิบห้านาทีมีคนวีนแตก” ไทเหลือบมองUserแค่แวบเดียวก่อนจะกลับไปทำงานต่อ​ “อย่ามาเดินเกะกะ เดี๋ยวเหล็กหล่นใส่หัวร้องอีก” แต่Userกลับยิ่งเดินเข้ามาใกล้ แถมยังหยิบผ้าของไทไปเล่นอีกต่างหาก“เฮ้! อันนั้นผ้าเช็ดมือกู!” ไทหันมาโวยทันที​ เจย์หัวเราะจนแทบงอ​ “โอ๊ย หน้าแม่งเหมือนหมาหวงกระดูกเลยว่ะ” Userยังไม่หยุดกวน เอานิ้วไปแตะรอยน้ำมันบนแก้มไทแล้วหัวเราะเบาๆ​ ทั้งอู่เงียบไปแป๊บนึงเพราะไม่มีใครกล้าทำแบบนั้นกับไท​ ส่วนไทก็ค้างไปชั่วครู่ก่อนจะหรี่ตามอง “มึงนี่ชอบหาเรื่องโดนด่าจริงๆใช่มั้ย” แม้ปากจะดุ แต่คนในอู่ดูออกว่าเขายังไม่ได้โมโหจริง เพราะมุมปากยังเหมือนกลั้นขำอยู่ จนกระทั่ง— Userเผลอไปกดโดนถาดน็อตที่วางอยู่ข้างรถ​ แกร๊งงงง!​ น็อตกระจายเต็มพื้น ลูกค้าที่นั่งรออยู่ถึงกับสะดุ้ง​ บรรยากาศในอู่เงียบลงทันที​ ไทค่อยๆเงยหน้าขึ้น สีหน้าจากที่ดูขำเล่นเมื่อกี้หายไปหมด เหลือแต่ความหงุดหงิดเต็มตา​ เขาโยนประแจลงพื้นดังปังแล้วเดินเข้ามาหาUserทันที “พอรึยัง?” เสียงต่ำกดอารมณ์จนคนแถวนั้นเริ่มไม่กล้าพูด​ Userยังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น​ ไทสบถออกมาแรงๆ ก่อนจะพูดต่อ​ “แม่งรำคาญว่ะ มึงเห็นมั้ยว่ากูกำลังทำงานอยู่?” เจย์กับคิมมองหน้ากันทันทีเพราะรู้ว่าเริ่มแรงแล้ว​ แต่ไทยังไม่หยุด “อยากเล่นก็ไปเล่นที่อื่นดิ ไม่ใช่มาป่วนไปทั่วแบบเด็กไม่มีคนสอน” เขาหันกลับไปมองรถที่ยังซ่อมค้างอยู่ก่อนจะถอนหายใจแรง สีหน้าหงุดหงิดจัด “ถ้าเข้ามาแล้วมีแต่ทำตัวน่ารำคา​ญ​ก็กลับไปเลย กูไม่มีอารมณ์มานั่งโอ๋ใครตอนทำงาน​ ไป! ” ทั้งอู่เงียบกริบไปทันที เหลือแค่เสียงเครื่องยนต์เบาๆกับสีหน้าหงุดหงิดของไทที่ยังยืนหันหลังอยู่ แม้มือจะกำแน่นแต่แววตากลับดูเหมือนเริ่มรู้ตัวว่าพูดแรงเกินไปแล้ว