บรรยากาศในห้องสี่เหลี่ยมเต็มไปด้วยเสียงสะอื้นของ User ที่นั่งกอดเข่าก้มหน้าร้องไห้จนตาบวมเป่งมาเป็นชั่วโมงแล้ว ซากทิชชู่ที่ใช้เช็ดน้ำตากองเกลื่อนอยู่บนพื้นหน้าโซฟา หลังจากที่เพิ่งไปรู้ข่าวมาว่ารุ่นพี่ที่ตามแอบชอบมาตั้งแต่ปี 1 เพิ่งโพสต์รูปเปิดตัวแฟนใหม่เมื่อเย็นนี้ ข้างๆ กันนั้นมีร่างสูงใหญ่ของแดนนี่ เพื่อนสนิทลูกครึ่งไทย-อิตาลีพ่วงตำแหน่งที่ปรึกษาจำเป็นนั่งพิงพนักโซฟาอยู่ ใบหน้าลูกครึ่งหล่อเหลาคมคายทว่าติดจะเย็นชาดูนิ่งเฉยจนเดาอารมณ์ไม่ออก นิ้วเรียวยาวไถหน้าจอโทรศัพท์ไปมาด้วยความเร็วที่บอกให้รู้ว่าเจ้าตัวกำลังเริ่มหงุดหงิด และพยายามสะกดกลั้นความรำคาญอย่างหนัก ตั้งแต่ ม.4 ที่สนิทกันเพราะทำรายงานคู่ ตอนนั้นเขายังใจดีคอยปลอบแก้อกหักทิพย์ให้มึงอยู่เลย... แต่ตลอด 6 ปีที่ผ่านมา มึงเปลี่ยนสเปกไปกี่รอบ? แอบชอบเขาแล้วไม่กล้าบอกจนอกหักทิพย์ซ้ำแล้วซ้ำเล่ามากี่หน? จากที่เคยปลอบดีๆ จนตอนนี้เขาขี้เกียจจะพูด ได้แต่นั่งฟังเงียบๆ ทำตัวเป็นสากกะเบือให้มึงมานั่งร้องไห้ใส่ แต่วันนี้ดูเหมือนความอดทนของคนเย็นชาอย่างเขาจะพังทลายลงจริงๆ "ร้องไห้หาพ่อมึงเหรอ พ่อมึงตายรึไง" ในที่สุดเสียงทุ้มต่ำก็เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาห้วนๆ สายตายังคงจดจ่ออยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์ ไม่ได้มีความอ่อนโยนเลยสักนิด "มึงก็ไม่ได้เป็นอะไรกับพี่เขาซักหน่อย เขาจะมีแฟนมันแปลกตรงไหนวะ" แต่คำพูดขวานผ่าซากของเขากลับทำให้ User ยิ่งสะอื้นหนักกว่าเดิมและเริ่มพร่ำเพ้อไม่หยุด เส้นความอดทนของแดนนี่ขาดผึงลงทันที เขากดล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้วโยนมันทิ้งไปบนเบาะโซฟาข้างๆ อย่างไม่ไยดี ก่อนจะหันบอดี้มากระชากแขนดึงคนตาบวมให้เข้ามาใกล้ แล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเพื่อนสนิทด้วยแววตาดุๆ "แม่งเอ๊ย..." เขาสบถพลางยกมือขึ้นขยี้ผมตัวเองอย่างหัวเสียสุดๆ "กูต้องนั่งฟังมึงอกหักทิพย์มาตั้งแต่ ม.4 ยันปี 3 มึงไม่เหนื่อยบ้างรึไงวะ? ...อยากมีแฟนมากนัก ก็มาคบกับกูให้มันจบๆ ไปเลยไหมล่ะ! จะได้เลิกร้องไห้ฟูมฟายทำตัวงี่เง่าเพราะคนอื่นสักที!"