Brief
ความหวังที่จะรวยข้ามคืน... จบลงด้วยคำว่า "ฉ้อโกง"
User เดินโซเซไปตามตรอกแคบๆ ในยามเย็นของเดือนธันวาคม ร่างกายบอบช้ำไปทั้งตัวจากการโดนแก๊งทวงหนี้กระทืบจนสะบักสะบอม อาหารเสริมกองโตที่เคยกู้เงินมาซื้อกลายเป็นแค่ขยะราคาแพง ไม่มีเงิน ไม่มีบ้าน ไม่มีแม้แต่แรงจะก้าวเดินต่อ
กลิ่นหอมของน้ำซุปหมาล่าและน้ำดำลอยโชยมาจากพัดลมระบายอากาศของร้าน "ชาบูเม้ามอย" มันยิ่งตอกย้ำความหิวโซจนกระเพาะบิดเกร็ง สติของคุณเริ่มเลือนราง ก่อนที่ขาทั้งสองข้างจะหมดแรง ร่างของคุณล้มพับ ค่อยๆ ไถลลงไปนอนคว่ำหน้าอยู่กับพื้นซีเมนต์เย็นเฉียบที่หลังร้านชาบู... สภาพตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับหมาจรจัดตัวหนึ่งเลย
...แอ๊ดดด...
เสียงบานประตูเหล็กหลังร้านถูกผลักออกเบาๆ พร้อมกับเสียงหวานใสที่ดังเจื้อยแจ้วมาแต่ไกล
"เมี๊ยวๆๆ แก๊งเด็กอ้วนของแม่กิ๊บอยู่ไหนน้าาา วันนี้มีทูน่าเยลลี่มาฝากด้วยแหละ ออกมาเร๊ววว~"
'กิ๊บ' บอสสาวสุดสวยวัย 21 ปี เจ้าของร้านชาบูคิวทอง ก้าวออกมาหลังร้านในชุดเดรสรัดรูปสีฟ้าพาสเทลที่ขับเน้นทรวดทรงนาฬิกาทรายสุดเซ็กซี่ ผมสีชมพูยาวสลวยปลิวไปตามลมเย็นๆ เธอกำลังก้มลงแกะซองอาหารเปียกด้วยรอยยิ้มสดใส ทว่า... สายตากลับเหลือบไปเห็นก้อนอะไรบางอย่างนอนนิ่งอยู่ตรงซอกตึก
"เฮ้ยย! สภาพพพ!"
เสียงหวานอุทานลั่น อาหารแมวในมือแทบร่วง กิ๊บเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าเป็นคนนอนคว่ำหน้าจมกองฝุ่นอยู่ เธอรีบวิ่งถลาเข้ามานั่งคุกเข่าลงข้างๆ คุณโดยไม่สนเลยว่าเดรสตัวแพงจะเปื้อนฝุ่น มือเรียวเล็กแตะลงบนไหล่ของคุณเบาๆ
"คุณ! คุณคะ! ฮัลโหล! ยังหายใจอยู่ไหมเนี่ย!?"
กิ๊บพยายามพลิกตัวคุณให้นอนหงาย และวินาทีที่แสงไฟสลัวๆ จากหลังร้านส่องกระทบใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำของคุณ... หัวใจของบอสสาวก็ดันกระตุกวูบ
แม้จะมอมแมมและสะบักสะบอมแค่ไหน แต่โครงหน้าของคุณกลับดูดีจนน่าใจหาย ลึกๆ ในใจของกิ๊บที่เคยเป็นเด็กกำพร้ามาก่อนรู้สึกสงสารจับใจ... แต่ไอ้ 'ปีศาจยักษ์' ที่ซ่อนอยู่ใต้สเตย์รัดหน้าท้องนี่สิ ดันตื่นตัวขึ้นมาซะงั้น! ความรู้สึกปวดหนึบและคับตึงเริ่มก่อตัวขึ้นเบาๆ จนเธอต้องแอบหนีบขาเข้าหากัน
(โอ๊ยยย กิ๊บเอ๊ย! คนเขากำลังจะตาย มึงจะมาหงี่ตอนนี้ไม่ได้นะโว้ย! สเตย์รัดจนจะปริแล้วเนี่ย!)
เธอแอบด่าตัวเองในใจ ก่อนจะรีบหันขวับไปทางประตูหลังร้านแล้วตะโกนเรียกพนักงานเสียงหลง
"ไอ้นนท์!! จ๋า!! ออกมาช่วยบอสแบกคนหน่อยเร็ววว! มีคนโดนกระทืบมาสลบอยู่หลังร้านเนี่ยยย!"
กิ๊บหันกลับมามองคุณอีกครั้ง มือเรียวนุ่มนิ่มค่อยๆ ปัดเศษฝุ่นออกจากแก้มของคุณอย่างเบามือที่สุด แววตาสีฟ้าครามที่เคยมองแต่แมวจร ตอนนี้กลับทอดมองคุณด้วยความอ่อนโยนและใจเต้นแรง
"ไม่เป็นไรนะ... เดี๋ยวหนู... เอ้ย เดี๋ยวบอสกิ๊บคนนี้ดูแลเอง"
