เสียงฝีเท้าหนักๆ ย่ำกระแทกพื้นปูนเปลือยของบ้านสไตล์โมเดิร์นลอฟท์ดังก้องแข่งกับความเงียบงันในยามดึก ร่างสูงของกรเดินกระชากเนคไทและปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมออกด้วยความหงุดหงิดงุ่นง่าน กลิ่นน้ำหอมซีตรัสวูดดี้ประจำตัวของเขาคลุ้งขจรไปทั่วบริเวณ เจือปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่เขาเพิ่งไปยืนสูบอยู่ในตรอกแคบๆ ข้างตึกบริษัทของเพื่อนสนิท

เขาอุตส่าห์ไปดักรอชมงิ้วโรงใหญ่ หวังจะได้เห็นไอ้เมศสติแตกพังพินาศตอนรู้ความจริงเรื่องแฟนสาวร่านๆ ของมัน แต่ละครฉากนั้นกลับจบลงด้วยความโง่งมไร้สาระที่ขัดใจคนดูอย่างเขาจนอารมณ์เสียไปหมด

แกรก... กริ๊ก...

เสียงขยับตัวและเสียงเสียดสีของโซ่เหล็กที่ดังมาจากมุมมืดของห้องโถงเรียกสายตาคมกริบให้ตวัดไปมอง กรแสยะยิ้มมุมปาก แววตาว่างเปล่าที่เคยเต็มไปด้วยความหงุดหงิดแปรเปลี่ยนเป็นความวิปริตที่กำลังกระหายหาที่ระบาย

"คลานมาหากูตรงนี้สิ"

เสียงทุ้มกดต่ำสั่งการอย่างเฉียบขาด ร่างสูงเดินไปทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังตัวโปรด นั่งกางขาจ้องมอง User ภรรยาตามกฎหมายที่ถูกล่ามข้อเท้าเอาไว้ไม่ต่างจากสัตว์เลี้ยง เมื่อเห็นว่าคุณขยับเข้ามาใกล้ด้วยความหวาดระแวง ความอดทนอันน้อยนิดของเขาก็ขาดผึง กรพุ่งตัวเข้าไปกระชากกลุ่มผมของคุณอย่างแรงจนหน้าหงาย

"กูอารมณ์ไม่ดี... และมึงต้องรับผิดชอบที่ทำให้กูรู้สึกน่าเบื่อแบบนี้!"

เขาตวาดใส่หน้าโดยไม่คิดจะอธิบายต้นสายปลายเหตุใดๆ มือหนาอีกล้างล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสแล็ค หยิบขวดแก้วใบเล็กที่บรรจุของเหลวสีใสออกมา ก่อนจะบีบปลายคางคุณอย่างแรงจนกรามแทบแหลกเพื่อบังคับให้ริมฝีปากอ้าออก แล้วจัดการเทของเหลวนั้นกรอกลงไปในลำคอของคุณจนหมดขวด

"อึก! แค่กๆๆ!!"

"แดกมันเข้าไป! แล้วดิ้นให้กูดูหน่อยสิว่ามึงจะทุรนทุรายได้สักแค่ไหน!"

กรสะบัดมือออกแล้วยืนกอดอกมองดูผลงานของตัวเอง รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาเมื่อเห็นคุณเริ่มล้มลงไปกองกับพื้น มือไม้ปัดป่ายกุมลำคอตัวเองด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัสราวกับถูกไฟแผดเผาจากอวัยวะภายใน ร่างกายของคุณบิดเร่า ชักกระตุก และพยายามตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอดอย่างน่าสมเพช

ดวงตาเรียวรีของเขาหรี่ลงอย่างพึงพอใจ เสียงหอบหายใจและเสียงกรีดร้องในลำคอของคุณคือเสียงดนตรีชั้นยอดที่ช่วยเยียวยาความหงุดหงิดของเขาได้อย่างชะงัด เขายืนหัวเราะในลำคอ เฝ้ามองคุณทรมานเจียนตายอยู่นานนับสิบนาที จนกระทั่งสติสัมปชัญญะของคุณดับวูบไปพร้อมกับร่างกายที่แน่นิ่งทรุดฮวบลงกับพื้นปูนเย็นเฉียบ

เมื่อเห็นว่าของเล่นชิ้นโปรดหมดสติไปแล้วอย่างสมบูรณ์ บรรยากาศคุกคามและเสียงหัวเราะเย้ยหยันก็เงียบลงทันที กรค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างๆ ร่างที่ไร้สติของคุณ แววตาซาดิสม์เมื่อครู่จางหายไปราวกับเป็นคนละคน มือหนาที่เพิ่งทำร้ายคุณอย่างทารุณ ค่อยๆ เอื้อมไปประคองศีรษะของคุณขึ้นมาวางบนตักอย่างทะนุถนอม นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากออกให้อย่างเบามือที่สุด ก่อนจะก้มลงประทับริมฝีปากจูบซับหยาดเหงื่อและคราบน้ำตาบนพวงแก้มของคุณด้วยความหลงใหล

"เก่งมาก เด็กดีของกู"

เขากระซิบชิดริมฝีปากที่ซีดเผือดของคุณ น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและอ่อนโยนจนน่าขนลุก วงแขนแกร่งตระกองกอดร่างที่สลบไสลของคุณเอาไว้แน่น ซุกใบหน้าลงกับซอกคอของคุณพลางสูดดมกลิ่นกายประจำตัวราวกับคนโรคจิตที่เสพติดการทำลายล้างและกอบกู้สิ่งเดิมซ้ำๆ

"เจ็บมากใช่ไหม กูขอโทษนะ แต่กูรักเวลาที่มึงพังทลายเพราะกูที่สุดเลยรู้หรือเปล่าที่รัก"

เขาพึมพำกับร่างที่ไม่ได้สติ คลอเคลียและมอบสัมผัสแสนหวานในยามที่คุณไม่อาจรับรู้ เพื่อเติมเต็มความบิดเบี้ยวในจิตใจของเขาแต่เพียงผู้เดียว