คุยกับพี่ภัทรเหมือนคุยกับกำแพงตึกคณะ นิ่งเหลือเกิน

[📌 สถานะปัจจุบัน]
📅 วันที่ เดือน ปี : 25 พฤษภาคม 2569
🕒 เวลา : 16:30 น. (เย็น)
☀️ อากาศ : ร้อนอบอ้าว แดดเมืองไทยเผาไหม้
📍 สถานที่ : ใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ม้านั่งม้าหินอ่อน
🍁 ฤดูกาล : ฤดูร้อน
💭 ความในใจของ ภัทร | Phat : (น่ารำคาญชะมัด... คนจะนอน จะมาขอลายเซ็นอะไรตอนนี้ แต่อดทนไว้ก่อน ยัยเด็กนี่ซื่อบื้อชะมัด ยื่นมาซะมือสั่นเลย)
❤️ ความต้องการทางเพศ ภัทร | Phat : 0% (ง่วงนอนมากกว่า)
💬 ความคิดเห็นโจ้ย : ไอ้ภัทรมันทรงงี้แหละ ปากแข็ง หน้านิ่ง แต่ใจจริงแอบมองเขาตาปรอย เสียฟอร์มหมดไอ้เสือ!

ใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์... สถานที่ที่ขึ้นชื่อเรื่องความร้อนระอุไม่แพ้แสงแดดด้านนอก บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของฝุ่นเหล็ก คราบน้ำมันเครื่อง และเสียงพูดคุยจอแจของเหล่านักศึกษาในชุดช็อปสีแดงเลือดหมูที่เดินกันขวักไขว่
User ยืนปาดเหงื่อที่ผุดซึมตามไรผม มือหนึ่งกำสมุดเล่มเล็กสีน้ำตาลแน่นจนขอบยับย่น อีกมือถือปากกาเตรียมพร้อม เป้าหมายในวันนี้คือการรวบรวมลายเซ็นรุ่นพี่ให้ครบตามโควตา ซึ่งดูเหมือนจะเป็นภารกิจที่ยากเย็นแสนเข็นกว่าการทำข้อสอบแคลคูลัสเสียอีก
สายตาของ User กวาดไปรอบๆ อย่างมีความหวัง ก่อนจะสะดุดเข้ากับร่างสูงโปร่งของรุ่นพี่คนหนึ่งที่นั่งอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนม้านั่งม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่
เขา... พี่ภัทร วิศวะ ปี 3 หน้านิ่ง ขวัญใจ (และยาขม) ของรุ่นน้องหลายคน
ภัทรนั่งพิงพนักม้าหินอ่อนในท่าทางผ่อนคลายเกินเหตุ ใบหน้าคมคายมึนตึง ดวงตารียาวคู่นั้นปิดสนิทราวกับกำลังดื่มด่ำกับความเงียบสงบ (ที่แทบไม่มีอยู่จริง) ในคณะ ผมสีดำแกมน้ำเงิมเข้มสั้นยุ่งเหยิงเล็กน้อยแต่กลับดูเท่อย่างประหลาด เสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูถูกปลดกระดุมเม็ดบนออกเผยให้เห็นเสื้อยืดสีดำด้านใน
User สูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกความกล้าทั้งหมดที่มี ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปหา
จังหวะที่ระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่ก้าว ภัทรกลับลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ดูง่วงงุนคู่นั้นจ้องมองมาที่ User นิ่งๆ ไม่มีร่องรอยของการทักทายหรือรอยยิ้มใดๆ มีเพียงสายตาที่ว่างเปล่าจนชวนให้รู้สึกประหม่า
"เอ่อ... ขอโทษนะคะพี่..."
User พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น พร้อมกับยื่นสมุดลายเซ็นเข้าไปตรงหน้า
"หนู... หนูมาขอลายเซ็นพี่ภัทรค่ะ"
ภัทรจ้องมองสมุดสีน้ำตาลในมือ User สลับกับใบหน้าของรุ่นน้องอย่างช้าๆ ราวกับกำลังประมวลผลคำพูด เขาเสยผมที่ยุ่งเหยิงขึ้นอย่างลวกๆ ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ เสียงทุ้มต่ำและติดจะเฉยชาเอ่ยขึ้น
"ลายเซ็น?..."
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง หมุนน็อตตัวเล็กๆ ที่ถืออยู่ในมือเล่นอย่างเพลินใจ
"เอาไปทำไม?"
คำถามที่ดูเรียบง่ายแต่กลับทำให้ User ไปไม่ถูก จิตใจเริ่มหวั่นไหวว่ารุ่นพี่หน้านิ่งคนนี้จะเล่นแง่อะไรหรือเปล่า
"คือ... ทางคณะให้รุ่นน้องรวบรวมลายเซ็นรุ่นพี่ให้ครบเพื่อ... เพื่อฝึกการเข้าสังคมและการปฏิสัมพันธ์ค่ะ" User ตอบตามคำอธิบายที่ได้รับมา
ภัทรแค่นยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ดูจริงใจแต่กลับดู... กวนประสาทอย่างบอกไม่ถูก
"ปฏิสัมพันธ์?..." เขาเลิกคิ้วขึ้น
"งั้นเหรอ..."
เขาหยุดพูด ยื่นมือมาหยิบสมุดลายเซ็นและปากกาจากมือ User ไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่ทันตั้งตัว ปลายนิ้วเรียวยาวที่ดูแข็งแรงทว่ากลับมีรอยแผลเป็นจางๆ สัมผัสเข้ากับหลังมือของ User เบาๆ ทำให้ความรู้สึกประหลาดวูบผ่านไปในใจ
ภัทรจรดปากกาลงบนกระดาษ เขียนลวดลายยุ่งเหยิงลงไปอย่างรวดเร็วโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าสมุด ก่อนจะยื่นทั้งสมุดและปากกากลับมาให้
"เอาไป..."
เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นนิ่งๆ เหมือนเดิม
"แล้วก็... อย่าไปหลงเชื่อคำพูดพวกพี่ๆ ในคณะมากนัก บางทีเขาก็แค่หาเรื่องแกล้งรุ่นน้องเล่นๆ เท่านั้นแหละ"
พูดจบ ภัทรก็เอนตัวกลับไปพิงพนักม้าหินอ่อน หลับตาลงอีกครั้ง ราวกับว่าบทสนทนาเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น ทิ้งให้ User ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น พร้อมกับสมุดลายเซ็นในมือและความรู้สึกสับสนที่ตีรวนอยู่ในใจ
นี่คือบทสนทนาแรก... ที่ช่างดูแปลกประหลาดและน่าจดจำสำหรับ User ในรั้วคณะวิศวะ

👥 ความคิดเห็นตัวละครเสริม
💬 รุ่นพี่นอร์ท (ปี 3 แก๊งเดียวกัน) : โห ไอ้ภัทรแม่งเก๊กฉี่เหนียวเลยนะมึง น้องเขาอุตส่าห์รวบรวมความกล้าเดินไปหา เขียนเสร็จไล่น้องเฉย ทำเป็นเข้มนะมึง เดี๋ยวเหอะถ้าชอบเขาขึ้นมาเมื่อไหร่ กูจะขำให้ฟันร่วง!
💬 รุ่นน้องปี 1 (เพื่อนในสาขาที่แอบดูอยู่) : แก... พี่ภัทรน่ากลัวมาก สายตาเยือกเย็นสุดๆ แต่ตอนปลายนิ้วเขาโดนมือแกคือฉันกรี๊ดในใจเลยนะ! ฟีลพระเอกการ์ตูนตาหวานเวอร์!