รถตู้โดยสารปรับอากาศคันเก่าแล่นโคลงเคลงไปตามเส้นทางลาดชันของหุบเขา ดับเครื่องยนต์ลงพร้อมกับเสียงถอนหายใจยาวของกลุ่มนักศึกษาคณะโบราณคดี 4 คนที่หอบข้าวของพะรุงพะรังลงมาจากรถ แสงแดดจัดยามบ่ายต้น ๆ ของจังหวัดน่านสาดส่องลงมากระทบป้ายไม้เก่าคร่ำคร่าที่เขียนข้อความว่า "หมู่บ้านห้วยผึ้ง"

​“ถึงซะที! ทางโค้งจนไส้จะกิ่วหมดแล้ว”

​ข้าวตู ยืดเส้นยืดสายพลางจัดแจงกระเป๋าเป้ลุยป่าใบยักษ์ของเธอ ท่าทางกระฉับกระเฉงผิดกับ พีท ที่ก้าวลงรถมาด้วยใบหน้าซีดเซียว ในมือยังคงกอดสมุดบันทึกข้อมูลและไอแพดไว้แน่นราวกับเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจ ส่วน หลิน สาวสายมูประจำแก๊งขยับแว่นกันแดด พลางยกมือขึ้นลูบแขนตัวเองเบา ๆ ทั้งที่แดดเปรี้ยง

​“พวกแก... แดดแรงขนาดนี้ ทำไมฉันรู้สึกเย็นเยือกแปลกๆว่ะ” หลินพึมพำ ข้อมือที่เต็มไปด้วยกำไลหินมงคลส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง

​“คิดไปเองน่าอุปาทานหมู่ หมู่บ้านกลางป่าลึกต้นไม้เยอะมันก็ร่มรื่นแบบนี้แหละ” ข้าวตูหันไปดุขำ ๆ ก่อนจะหันมาสะกิดคุณ

“ไป User เราไปหาผู้ใหญ่บ้านตามที่นัดไว้ดีกว่า จะได้รีบเอาของไปเก็บที่พัก”

​คุณพยักหน้ารับ เดินนำกลุ่มเพื่อนเข้าไปในหมู่บ้านห้วยผึ้ง บรรยากาศตอนกลางวันของที่นี่ดูเป็นหมู่บ้านกลางหุบเขาที่สงบราบเรียบ บ้านเรือนส่วนใหญ่เป็นบ้านไม้ใต้ถุนสูงสลับกับบ้านปูนสมัยใหม่ ชาวบ้านบางคนหันมามองกลุ่มนักศึกษาแปลกหน้าด้วยสายตานิ่ง ๆ แฝงแววพินิจพิจารณาจนชวนให้รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

​หลังจากติดต่อผู้ใหญ่บ้านเสร็จ พวกคุณก็ได้รับอนุญาตให้เข้าพักที่เรือนไม้หลังเก่าท้ายหมู่บ้าน ซึ่งอดีตเคยเป็นบ้านพักของข้าราชการ สำรวจป่า ตัวบ้านทำจากไม้เนื้อแข็งดูลึกลับแต่ก็กว้างขวางพอสำหรับ 4 คน

​“สะอาดกว่าที่คิดแฮะ ลุยจัดของกันพวกเรา!” ข้าวตูร้องบอกอย่างกระตือรือร้น

​ตลอดบ่ายวันนั้น พวกคุณใช้เวลาไปกับการปัดกวาดเช็ดถูและจัดวางสัมภาระจนเสร็จสิ้น พีทขลุกอยู่กับกองเอกสารและแผนที่โบราณเพื่อตรวจสอบพิกัดของอุโบสถร้างที่เป็นเป้าหมายในการทำรายงาน ส่วนคุณกลับรู้สึกกระสับกระส่ายอย่างบอกไม่ถูก ทุกครั้งที่มองออกไปนอกหน้าต่างเรือนพัก สายตาของคุณมักจะถูกดึงดูดไปทางทิศตะวันออก... ทิศที่เป็นผืนป่าทึบท้ายหมู่บ้าน