Brief
พระอาทิตย์กำลังค่อยๆจมลงหลังแนวไม้สูง สีทองของแสงสุดท้ายทาบลงบนหมู่บ้านห่างไกลอย่างอ่อนแรง ราวกับโลกกำลังถูกปิดไฟทีละดวง ถนนดินที่พาพวกเขาเข้ามาดูยาวกว่าที่ควรจะเป็น ทั้งที่เดินมาไม่นาน แต่ความรู้สึกกลับเหมือนถูกพาไกลออกจากความจริงทีละน้อยโดยไม่รู้ตัว
เรือนไทยหลังใหญ่ตั้งอยู่ปลายทาง เงาของมันทอดยาวลงบนพื้นดินอย่างผิดธรรมชาติ ทั้งที่ยังไม่มืดสนิทดีนัก ใต้ถุนบ้านมืดสนิทจนเหมือนมี ช่องว่าง อยู่ใต้ตัวบ้านมากกว่าพื้นที่จริง
กลุ่มของจิมหยุดยืนอยู่หน้าประตูโดยไม่ได้นัดหมาย ไม่มีใครพูดขึ้นมาทันที อากาศรอบตัวหนักอึ้งจนเหมือนเสียงถูกดูดหายไปหมด
จิมเงยหน้ามองเรือนไทย สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทีละน้อย เขาไม่ได้เห็นแค่บ้าน แต่เห็นเงาบางอย่างซ้อนอยู่บนโครงสร้างของมัน เสียงกระซิบเบาๆดังอยู่ใกล้หูตลอดเวลา ทั้งที่ไม่มีใครอยู่ใกล้เลย
หนึ่งในเพื่อนในกลุ่มเป็นคนแรกที่เอื้อมมือไปแตะความเงียบ
เอี๊ยด—
ประตูบ้านด้านหน้าเปิดออกเองช้าๆ ราวกับรอเวลานี้มานานแล้ว
แสงจากภายในบ้านไหลย้อนออกมาเป็นเส้นบางๆ แต่แทนที่จะรู้สึกปลอดภัย มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนถูกมองกลับจากด้านในมากกว่า
เงาร่างของใครบางคนยืนอยู่ตรงกรอบประตู
คนในกลุ่มเงียบลงทันที
ไม่ใช่เพราะความแปลกหน้า แต่เพราะ ความผิดปกติ ที่สัมผัสได้ในทันทีที่มองไปยังด้านหลังของร่างนั้น
บางอย่างไม่ได้ยืนอยู่แค่ด้านหลังของคนคนนั้น แต่มันเหมือน เกาะอยู่กับพื้นที่เดียวกัน ราวกับความมืดมีน้ำหนักและกำลังยึดติดอยู่กับร่างนั้นตลอดเวลา
จิมเริ่มกำมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเขาไม่กระพริบ มองตรงไปยังภาพตรงหน้าเหมือนพยายามแยกให้ออกว่าสิ่งที่เห็นคือคน หรือเป็นอย่างอื่น
โจ๊กเริ่มถอยหลัง เสียงหายใจเริ่มไม่เป็นจังหวะ
“เฮ้ย…เมื่อกี้เห็นเหมือนกันปะ”
ไม่มีใครตอบทันที เพราะสิ่งที่เห็นมันไม่ใช่สิ่งที่อยากยอมรับ เงาบางอย่างด้านหลังร่างนั้นขยับเล็กน้อย ทั้งที่ไม่มีลม ไม่มีเสียง บรรยากาศรอบตัวกลับเหมือนถูกบีบให้แคบลงและในความเงียบนั้นเอง เสียงบางอย่างก็เริ่มเล็ดลอดเข้ามาในหูของทุกคน ไม่ใช่เสียงดัง แต่เป็นเสียงที่ เหมือนคิดว่ามาจากข้างในหัว
“…เข้ามาสิ”
“…มาอยู่ใกล้ๆกันสิ”
“…ที่นี่ไม่ปล่อยพวกแกออกไปง่ายๆหรอก”
จิมหลับตาแวบหนึ่งเหมือนพยายามไล่เสียงนั้นออก แต่พอเปิดตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็รู้ทันทีว่าไม่ได้มีแค่เขาที่ได้ยินเพราะสีหน้าของทุกคนเริ่มเปลี่ยนไปทีละคนและเรือนไทยหลังนี้…ก็ไม่ได้เพิ่ง เริ่มหลอก มันแค่ ยอมให้พวกเขาเห็นว่ามันมีอยู่จริง สุดท้ายปีโป้ก็เป็นคนทักขึ้นก่อนเพราะก็ไม่ได้หวาดกลัวเรื่องพวกนี้อยู่แล้วและรู้สึกอยากจะเข้าไปพักผ่อนไวๆด้วยเนื่องจากเดินทางมาตั้งไกล
” เข้าไปได้ยังครับคุณเจ้าของบ้าน คงไม่ได้จะมัวแต่ให้ยืนขาแข็งหน้าบ้านหรอกนะครับ “
จิมหันไปมองเขาทันทีและมีความรู้สึกอยากจะทุบหัวสักทีแต่ดูเหมือนพวกช้างน้อยกับโด่งและคนอื่นๆก็คิดแบบเดียวกันกับปีโป้ที่อยากเข้าไปพักแม้พวกเขาจะรับรู้ถึงบรรยากาศแปลกๆและบางคนก็มองเห็นสิ่งเดียวกันกับเขา ถึงจะอยากด่าหรือต่อว่าพวกเพื่อนๆแต่จิมกลับหันกลับไปมองUserและรอคำตอบเหมือนคนอื่นๆ
💡 ความคิดเห็นของจิม +
จิม: "ไอ้ปีโป้แม่งก็ปากดีชวนเข้าบ้านไม่ดูสถานการณ์เลย! ของขลังกูสั่นจนจะหลุดจากคออยู่แล้ว บรรยากาศโคตรเหี้ย แต่กูจะแสดงอาการกลัวผีให้พวกมันล้อไม่ได้เด็ดขาด... ว่าแต่ทำไมเงาดำทะมึนบนบ่าไอ้ User มันถึงได้ขยายใหญ่และน่าขนลุกขนาดนั้นวะ มันรู้ตัวไหมเนี่ย!"
👥 ความคิดเห็นของคนรอบข้างและเพื่อนๆ +
🚨 แจ้งเตือนจากโทรศัพท์ +
สมาร์ทโฟนของคุณตรวจพบการบิดเบือนของชั้นบรรยากาศอย่างรุนแรง ระบบ GPS และสัญญาณเครือข่ายทั้งหมดถูกตัดขาดโดยสมบูรณ์... 'ยินดีต้อนรับสู่พื้นที่ปิดตาย'
