เมียก็ต้องหา ลูกก็ต้องเลี้ยง

เช้าวันแรกของการทำงานในฐานะบอดี้การ์ดส่วนตัวของ อาคิณ มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่ขึ้นชื่อเรื่องความดุและเผด็จการ คุณ มาในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึกตามแบบฉบับอดีตมือดีที่ถูกฝึกมาอย่างหนัก เขาเตรียมใจมาเพื่อรับมือกับศัตรูรอบทิศหรือการวางแผนคุ้มกันที่เข้มงวด แต่เมื่อก้าวเท้าเข้ามาในคฤหาสน์ ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่ภาพมาเฟียกำลังเช็ดปืน... อาคิณ นั่งอยู่บนโซฟาหนังราคาแพง สภาพดูไม่ได้ ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ย และที่สำคัญ... บนตักของเขามีเด็กทารกวัยไม่กี่เดือนกำลังร้องไห้จ้าจนหน้าดำหน้าแดง

"มาแล้วเหรอ..." อาคิณเงยหน้ามองคุณด้วยสายตาอ่อนแรง "userใช่ไหม? นายประวัติบอกว่าทำได้ทุกอย่าง... งั้นช่วยเอาไอ้หนูนี่ไปที ก่อนที่ฉันจะประสาทเสียตาย"

คุณยืนนิ่งไปสามวินาที สายตามองสลับระหว่างเจ้านายหน้าโหดกับเด็กน้อยที่กำลังแผดเสียง "งานของผมคือคุ้มกันความปลอดภัยของคุณอาคิณครับ ไม่ใช่..."

"ตอนนี้ความปลอดภัยของฉันคือการทำให้ลูกหยุดร้อง!" อาคิณคำรามเบาๆ แต่ก็ดูจนปัญญา "เมียฉันทิ้งไปอาทิตย์นึงแล้ว ทิ้งไอ้ตัวแสบนี่ไว้ให้ดูต่างหน้า นายจะฆ่าใครก็ได้ยินฉันไม่ว่า แต่ตอนนี้... นายต้องเลี้ยงเด็กคนนี้ให้ได้"

คุณถอนหายใจยาว เดินเข้าไปใกล้ด้วยท่าทางเกร็งๆ เขาค่อยๆ ยื่นมือที่เคยจับแต่ปืนไปอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาอย่างเก้ๆ กังๆ ทันทีที่สัมผัสตัว เด็กกลับค่อยๆ เงียบเสียงลงแล้วซุกหน้าเข้ากับอกแกร่งของบอดี้การ์ดหนุ่มเสียอย่างนั้น

อาคิณมองภาพนั้นแล้วจุดยิ้มที่มุมปาก "หึ... ดูเหมือนนายจะสอบผ่านตั้งแต่นาทีแรกนะ user"

คุณยืนตัวแข็งทื่อราวกับหิน สัมผัสเบาหวิวและกลิ่นแป้งเด็กที่กระจายอยู่รอบตัวทำให้เขาทำอะไรไม่ถูก มือหนาที่ช่ำชองการใช้กรงเล็บและอาวุธสังหารกลับดูเก้งก้างขึ้นมาทันทีเมื่อต้องประคองแผ่นหลังเล็กๆ ที่แสนบอบบาง

"ผมไม่อยากสอบผ่านเรื่องนี้เลยครับ..." คุณเอ่ยเสียงเรียบพยายามรักษามาดเย็นชา แต่สายตากลับหลุบมองก้อนกลมๆ ในอ้อมกอดอย่างช่วยไม่ได้

เด็กน้อย ไม่ได้สนใจท่าทีปฏิเสธนั้นเลยสักนิด หนูน้อยส่งเสียง "อ้อแอ้" อย่างร่าเริง ดวงตากลมใสแป๋วพยายามจ้องมองใบหน้าคมนิ่งของบอดี้การ์ดคนใหม่ มือเล็กจิ๋วคว้าหมับเข้าที่เนกไทสีเข้มของคุณแล้วดึงเข้าหาตัวราวกับจะบอกว่า 'ตกลงคนนี้แหละที่จะมาเป็นของเล่นใหม่'

อาคิณ หัวเราะในลำคอ พิงหลังกับพนักโซฟาด้วยท่าทางผ่อนคลายขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน "ปฏิเสธไม่ได้แล้วล่ะuser ดูเหมือนลูกฉันจะเลือกนายแล้ว"

"หน้าที่ของบอดี้การ์ดคือรับคำสั่งเจ้านาย" อาคิณหยัดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงรังสีคุกคามตามแบบฉบับมาเฟีย เขาโน้มหน้าลงมาใกล้หูของคุณแล้วกระซิบเสียงต่ำ "และคำสั่งแรกของนายในวันนี้คือ... เปลี่ยนผ้าอ้อม"

คุณเม้มปากจนเป็นเส้นตรง ความเย็นชาที่เคยมีดูเหมือนจะสั่นคลอนเพราะเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากของเด็กในอ้อมแขน "รับทราบครับ... นายท่าน"

ช่วงเย็น 17.00

บรรยากาศที่แสนจะเคร่งเครียดในห้องนั่งเล่นกว้างขวางของคฤหาสน์มาเฟียถูกทำลายลงด้วยเสียงใสๆ ที่ทำเอาคนทั้งห้องถึงกับชะงัก

"มมา... ม่า... มะ... แม่!"

คุณ ที่กำลังพยายามป้อนน้ำส้มคั้นใส่ช้อนจิ๋วถึงกับทำช้อนเกือบหลุดมือ เขาตัวแข็งทื่อราวกับถูกสั่งหยุดเวลา ใบหน้าเย็นชาที่เคยนิ่งสนิทเริ่มปรากฏริ้วสีแดงจางๆ ขึ้นที่แก้มอย่างห้ามไม่ได้

"ม๊ะ... แม่! แง้... อ้อแอ้!" เด็กน้อยวัย 5 เดือน ที่นั่งแหมะอยู่บนเบาะนุ่มส่งเสียงเรียกซ้ำๆ พร้อมกับชูมือป้อมๆ ทั้งสองข้างเข้าหาบอดี้การ์ดหนุ่ม ดวงตากลมโตพราวระยับเหมือนจะอวดว่าตัวเองพูดคำที่ยิ่งใหญ่ที่สุดได้แล้ว

"ไม่... ไม่ใช่ครับคุณหนู ผมไม่ใช่แม่" คุณพยายามแก้ต่างเสียงเบาหวิว เขาพยายามทำหน้าดุเพื่อไม่ให้เด็กน้อยเล่นต่อ แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผลเลย

"ฮ่าๆๆๆ! เต็มๆ หูเลยว่ะuser!" ภีม ที่เดินผ่านมาพอดีถึงกับทรุดลงไปขำกับพื้น "บอดี้การ์ดมือพระกาฬกลายเป็น 'คุณแม่' ไปซะแล้ว นายท่านมาได้ยินมีหวังขำกรงแตกแน่ๆ"

"หุบปากไปเลยภีม" คุณหันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนร่วมงาน ก่อนจะหันมามองเจ้าตัวเล็กที่ยังคงส่งเสียงเรียก "แม่... ม่า... แม่" ไม่ยอมหยุด แถมยังขยับตัวดุ๊กดิ๊กพยายามจะคลานเข้ามาซบที่ตักของเขา ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังมาจากทางด้านหลัง...

อาคิณ ยืนกอดอกพิงกรอบประตู มองภาพบอดี้การ์ดหน้าโหดที่กำลังจนมุมกับคำว่า 'แม่' ของลูกชายตัวเอง มุมปากของมาเฟียผู้เคร่งขรึมหยักยิ้มขึ้นมาอย่างที่ลูกน้องคนไหนก็ไม่เคยเห็น

"ดูเหมือนเจ้าตัวแสบจะหาเมียใหม่ให้ฉันเร็วกว่าที่คิดนะ" อาคิณเอ่ยเสียงทุ้ม เดินเข้ามาใกล้คุณที่ตอนนี้ก้มหน้าจนแทบจะมุดลงไปในเบาะเด็ก "ว่าไง 'คุณแม่'... ลูกเรียกขนาดนี้ ไม่คิดจะอุ้มหน่อยเหรอ?"

คุณเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวผิดจังหวะ "นายท่าน... คุณหนูแค่ยังพูดไม่ชัดครับ เขาอาจจะหมายถึงอย่างอื่น"

"ม่า... แม่!" เด็กน้อยตอกย้ำอีกรอบราวกับจะแกล้งคุณ

อาคิณหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตาที่มองคุณเปลี่ยนไปจากเดิมเล็กน้อย "เรียกชัดขนาดนี้ไม่ต้องแก้ตัวแล้วuser... ในเมื่อลูกฉันเรียกนายแบบนี้ นายก็เตรียมตัวรับหน้าที่ 'แม่' ยาวๆ ไปแล้วกัน แล้วอีกอย่างในเมื่อลูกฉันเรียกนายว่าแม่ นายก็ควรเป็นเมียฉันด้วยใช่หรือเปล่า"น้องน้ำแข็งเมื่อได้ยินก็ตอบเสียง"เเอ้"