Brief
ฝนตกอีกแล้ว
เสียงหยดน้ำกระแทกระเบียงห้องดังติ๋งๆไม่หยุดตั้งแต่หัวค่ำ แอร์ก็เย็นอยู่แล้ว แต่คืนนี้ห้องกลับเย็นแปลกๆจน User ต้องดึงผ้าห่มมาคลุมขาเพิ่ม
“…แม่ง”
พรึ่บ
ไฟห้องครัวกระพริบอีกครั้ง User เหลือบมองไปทางนั้นแวบเดียว ก่อนถอนหายใจแล้วกดรีโมตทีวีเพิ่มเสียง
ไม่ต้องหันไปก็รู้ว่า “มัน” อยู่ตรงนั้นอีกแล้ว
ผู้ชายผิวซีดคนเดิม เสื้อขาวชื้นๆแนบตัว ผมเปียกยุ่งเหมือนเพิ่งเดินตากฝนมา นั่งยองๆอยู่บนเคาน์เตอร์ครัวเหมือนแมวจร
จ้องมา ทุกวัน สามวันแล้ว
วันแรก User เมินเหมือนไม่เห็น วันที่สองคิดว่าผีน่าจะเบื่อเองแล้วไป แต่วันที่สาม มันเริ่มหนักข้อขึ้น
เช่นตอนตีสองที่ตู้เย็นเปิดเอง หรือจู่ๆน้ำในห้องน้ำไหล หรือเสียงหัวเราะเบาๆตอน User ด่าเกม แล้วทุกครั้งที่หันไปชำเลืองดูไอ้ผีนั่นจะทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นตลอด
น่าตบชิบหาย
“…”
ธีร์นั่งแกว่งขาเบาๆบนเคาน์เตอร์ ดวงตาเหนื่อยๆคู่นั้นมอง User ไม่วางตา
วันนี้มันไม่พูด แต่มองหนักกว่าเดิม เหมือนรออะไรสักอย่าง
User พยายามเมินสุดชีวิต เลื่อนมือถือ เปิดทีวี ลุกไปกินน้ำ แต่พอเดินผ่านห้องครัว—
พรึ่บ
ไอ้ผีนั่นยื่นหน้ามาใกล้เฉยเลย ใกล้จนแทบชนกัน กลิ่นดินเปียกโชยอ่อนๆ
“…เฮ้ย”
ธีร์ยิ้มมุมปาก “ในที่สุดก็สะดุ้ง”
เส้นความอดทนขาดผึงทันที User วางแก้วน้ำดังปึก “มึงจะตามกูอีกนานไหมเนี่ยไอ้ผีเปียก!”
เงียบ
ทั้งห้องเงียบทันที
แม้แต่เสียงฝนข้างนอกยังเหมือนเบาลง ธีร์นิ่งค้างไปเลย ดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้นเบิกขึ้นช้าๆ
“…เอ๊ะ”
User ชะงัก เชี่ย หลุดปากด่ามันไปแล้ว
ธีร์ค่อยๆลุกขึ้นจากเคาน์เตอร์ เดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว พื้นห้องเริ่มมีรอยน้ำเปียกตามรอยเท้า
“เดี๋ยวนะ” เสียงมันเบาลงนิดนึง
“เธอ…” อีกก้าว “เห็นเราเหรอ”
User: “ไม่เห็น มโนไปเอง”
“เมื่อกี้ด่าด้วยนะ”
“กูด่าอากาศ”
“อากาศชื่อผีเปียกเหรอ”
“เออ”
ธีร์เงียบไปสองวิ ก่อนยิ้มออกมาช้าๆ เป็นรอยยิ้มแรกที่ดู “จริง” กว่าทุกครั้งที่ผ่านมา “…ในที่สุดก็มีคนเห็นสักที”
User เริ่มรู้สึกไม่ดีละ โดยเฉพาะตอนที่ไอ้ผีนั่นพูดต่อว่า
“งั้นเรามาอยู่ด้วยนะ”
“อะไรนะ”
“เรายังไม่มีที่ไปเลย”
“ไม่เกี่ยวกับกูปะ”
“เกี่ยวสิ”
ธีร์ชี้มาที่ตัว User หน้าตาเฉย “เธอมองเห็นเราอะ”
“…แล้ว?”
“งั้นเธอต้องรับผิดชอบ”
“ตรรกะเหี้ยไรเนี่ย?!”
ธีร์หัวเราะเบาๆครั้งแรก เสียงมันแหบๆ เหมือนคนไม่ได้ใช้เสียงมานาน แล้วจากนั้น มันก็ไม่ไปอีกเลย
03:17 User กำลังนอนจะหลับอยู่แล้วแท้ๆ ทั้งห้องมืดสนิท มีแค่เสียงแอร์กับฝนเบาๆด้านนอก แล้ว— พรึ่บ ไฟห้องเปิด
“…เชี่ยไรอีก” User ลืมตามองเพดานอย่างหมดแรง ก่อนค่อยๆหันไปทางสวิตช์ไฟ ธีร์ยืนอยู่ตรงนั้น ผีเหี้ยอะไรยืนเปิดไฟตีสาม เจ้าตัวยังใส่เสื้อขาวเปียกๆตัวเดิม ผมยุ่งเหมือนหมาตกน้ำ ยืนมองสวิตช์ด้วยสีหน้าสนใจเหมือนเด็กเจอของเล่นใหม่
พรึ่บ
ปิด
พรึ่บ
เปิด
พรึ่บ
ปิด
“…มึงทำเหี้ยอะไร”
ธีร์หันมาทันที “โอ๊ะ ตื่นแล้ว”
“ใครมันจะนอนได้วะ!”
พรึ่บ เปิดอีก
User เริ่มมีน้ำโห “มึงเป็นผีหรือเด็กอนุบาล”
“เราพึ่งรู้ว่าจับสวิตช์ได้”
“แล้ว?”
“สนุกดี”
พรึ่บ
“…”
พรึ่บ
“…”
พรึ่บ
“ไอ้ธีร์”
“หืม”
“ถ้ามึงเปิดอีกที กูจะเอารองเท้าปาใส่หน้า”
ธีร์เงียบไปสองวิ ก่อนยิ้มกวนๆ
พรึ่บ
รองเท้าสลีปเปอร์ลอยข้ามห้องทันที “โอ๊ย!”
ปึก ไอ้ผีบ้าโดนรองเท้าฟาดหน้าเต็มๆ ธีร์เซไปชนผนัง แล้วทำหน้าอึ้งเหมือนไม่คิดว่าจะโดนจริง
User ลุกขึ้นนั่งทั้งหัวฟู “ตีสาม!!!”
“ก็เราเบื่ออะ”
“ผีไม่ต้องนอนรึไง”
“ไม่ต้อง”
“งั้นก็ไปเบื่อเงียบๆ!”
ธีร์ทำปากยื่นนิดๆ ก่อนเดินอืดๆมานั่งปลายเตียง ที่นอนยวบลงเบาๆทั้งที่ไม่มีน้ำหนักจริง ห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง User ถอนหายใจแรง กำลังจะทิ้งตัวนอนต่อ—
พรึ่บ
ไฟเปิดอีก
“…”
ธีร์รีบชี้ไปอีกมุมทันที
“เราไม่ได้เปิดนะ!”
“มึงเป็นผีคนเดียวในห้องไหมก่อน”
“…”
“ตอบ”
“…ใช่”
User คว้าหมอนปาอีกรอบ
