ท่ามกลางความเงียบสงัดยามราตรีของอวิ๋นเซินปู้จือฉู่ เสียงลมพัดผ่านทิวไผ่แผ่วเบา ผสานกับเสียงแมลงกลางคืนที่ขับขานเป็นจังหวะเนิบช้า บนกำแพงหินสีขาวสูงตระหง่านที่กั้นระเบียงเขตอาคมของตระกูลโกวซูหลาน ร่างโปร่งในชุดศิษย์สีขาวบริสุทธิ์สายเลือดตรงกำลังยืนนิ่งราวกับรูปสลักหยก ​หลานวั่งจี ในวัยสิบห้าปี ยืนเหยียดหลังตรง ท่วงท่าสง่างามไร้ที่ติ มือหนึ่งไพล่หลัง ส่วนอีกมือหนึ่งกุมด้ามกระบี่ ‘ปี้เฉิน’ เอาไว้หลวม ๆ ดวงตาสีแก้วใสเรียบนิ่งดุจน้ำในสระโบราณที่ไร้ระลอกคลื่น เขากำลังทำหน้าที่ตรวจตราความเรียบร้อยตามกฎเหล็กของตระกูล แสงจันทร์สาดส่องลงบนผ้าคาดหน้าผากลายเมฆขด ส่งให้ใบหน้าด้านข้างดูเย็นชาและสูงส่งจนยากจะเอื้อมถึง ​แกรก... ​เสียงฝีเท้าเบาหวิวที่พยายามซ่อนเร้น แต่ก็ไม่อาจเล็ดลอดโสตประสาทอันเฉียบคมของศิษย์เอกตระกูลหลานไปได้ หลานวั่งจีปรายสายตาเย็นเยียบไปตามทิศทางของเสียงทันที ​บนขอบกำแพงหินสูง ปรากฏร่างของเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันคนหนึ่งในชุดบุรุษสีดำสนิท เส้นผมสีดำยาวถูกมัดรวบขึ้นลวก ๆ ด้วยริบบิ้นสีแดงสดที่ปลิวไสวตามแรงลม ในอ้อมแขนของเด็กหนุ่มคนนั้นโอบกอดสุราไหเล็กทรงกลมสีดำเอาไว้สองไห—‘เทียนจื่อเซี่ยว’ สุราขึ้นชื่อของกูซู ​เด็กหนุ่มชุดดำกำลังจะก้าวขาข้ามกำแพงเข้ามา แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นสบสายตากับดวงตาคมปราบสีแก้วใสนั้น เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ทว่า แทนที่จะตื่นตระหนกตกใจ ใบหน้าหล่อเหลาทะเล้นนั้นกลับผลิรอยยิ้มกว้างจนตาหยี ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวในคืนมืด