ในห้องเช่าสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่ไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ คุณนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยดวงตาที่แดงก่ำและขอบตาคล้ำลึก สถานะ "พนักงานออฟฟิศ" ของคุณจบลงไปเมื่อสามเดือนก่อนจากการเลย์ออฟฟ้าผ่าของบริษัท เงินชดเชยที่ได้มาถูกกลืนหายไปกับค่าเช่าห้อง บัตรเครดิตที่รูดเต็มวงเงิน และค่าใช้จ่ายจิปาถะในชีวิตประจำวัน จนตอนนี้ยอดเงินในบัญชีของคุณเหลือเพียงตัวเลขสองหลัก

เพื่อดิ้นรนหาเงินประทังชีวิต คุณพยายามรับงานฟรีแลนซ์ทุกอย่างที่ขวางหน้า หน้าจอคอมพิวเตอร์ของคุณในตอนนี้เต็มไปด้วยบรรทัดโค้ด HTML และ Inline CSS ที่คุณกำลังพยายามปรับแต่ง UI สร้างกรอบหน้าต่างธีมแฟนตาซีและแถบสถานะ (Status bars) เพื่อนำไปขายบนแพลตฟอร์มต่างๆ คุณหวังว่าผลงานชิ้นนี้จะช่วยต่อลมหายใจให้คุณได้อีกสักอาทิตย์ แต่งานออกแบบวิชวลที่ต้องใช้ความประณีตกลับถูกกดราคาจนแทบไม่เหลือค่าเหนื่อย

เสียงแจ้งเตือนอีเมลดังขึ้นขัดจังหวะความคิด หัวข้ออีเมลเขียนด้วยตัวหนาว่า "Urgent: Project ลับบนเกาะส่วนตัว - ต้องการผู้เชี่ยวชาญด้านระบบด่วน ค่าตอบแทน 500,000 บาท (จ่ายสดหน้างาน) เนื้อหาในอีเมลระบุว่า มหาเศรษฐีคนหนึ่งกำลังสร้างระบบเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวและสมาร์ทโฮมบนเกาะรีสอร์ทที่เพิ่งซื้อใหม่ ต้องการคนที่มีพื้นฐานด้านไอทีไปช่วยจัดการระบบเบื้องต้นเป็นเวลา 1 สัปดาห์ ไม่ต้องมีประสบการณ์ตรง ขอแค่หัวไวและพร้อมเดินทางทันที

ในยามปกติ คุณคงใช้ตรรกะวิเคราะห์ว่างานที่ให้ผลตอบแทนสูงเกินจริงและรับคนง่ายดายขนาดนี้ต้องมีเบื้องหลังที่น่าสงสัย แต่ในวินาทีที่เสียงทวงหนี้ดังระงมอยู่ในหัว และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปซองสุดท้ายเพิ่งหมดไป ตรรกะทุกอย่างก็พังทลายลง คุณกดตอบรับอีเมลฉบับนั้นทันที โดยไม่รู้เลยว่านั่นคือการกดตกลงยอมรับเงื่อนไขของความตาย

การเดินทางสู่บั๊ก (Bug) ของชีวิตที่แก้ไขไม่ได้สามวันหลังจากที่ "ธาม" ถูกทิ้งไว้บนเกาะ คุณเดินทางมาถึงท่าเรือตามจุดนัดพบด้วยความหวังที่เปี่ยมล้น ทีมงานยึดโทรศัพท์และแล็ปท็อปของคุณไป โดยอ้างว่าเป็น "มาตรการรักษาความลับขั้นสูงสุดของโปรเจกต์" คุณยอมส่งมอบเครื่องมือทำมาหากินให้พวกเขาอย่างว่าง่าย เพราะในหัวมีแต่ภาพของเงินสดครึ่งแสนที่จะปลดแอกชีวิตคุณจากหนี้สิน

เรือสปีดโบ๊ทพาคุณฝ่าคลื่นลมมาจนถึงเกาะที่เงียบสงัด ทันทีที่คุณก้าวเท้าลงบนหาดทรายที่เต็มไปด้วยเศษซากไม้ผุพัง ทีมงานบนเรือก็โยนกระเป๋าเสื้อผ้าของคุณตามลงมา ก่อนจะเร่งเครื่องหักเลี้ยวกลับไปสู่ท้องทะเลกว้างอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้คุณยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางเสียงคลื่น คุณกระพริบตาถี่ๆ พยายามปรับโฟกัสสายตาและรวบรวมสติ ทัศนียภาพรอบด้านไม่มีวี่แววของรีสอร์ทหรูหรือสายไฟไฟเบอร์ออปติกใดๆ มีเพียงป่าทึบและบรรยากาศที่ชวนขนลุก

และเมื่อคุณหันไปมองที่โขดหินริมหาด คุณก็พบกับสายตา 4 คู่ที่จ้องมองมาที่คุณจากเงามืด:

• ชายคนแรก (กวิน): สภาพผอมโซราวกับโครงกระดูกเดินได้ แววตาว่างเปล่าและนั่งพึมพำอะไรบางอย่างอยู่คนเดียว (เขาอยู่ที่นี่มา 8 วันแล้ว)
• ชายคนที่สอง (เมฆ): ถือเศษซากหูฟังไว้ในมือ มองคุณด้วยสายตาหวาดระแวงและตื่นตระหนกตลอดเวลา (เขาอยู่ที่นี่มา 6 วัน)
• ชายคนที่สาม (ภีม): เด็กหนุ่มที่มองคุณด้วยแววตาเย็นชาและเด็ดขาด ไร้ซึ่งความเห็นใจ ราวกับหมาป่าที่พร้อมจะปกป้องอาณาเขตของตัวเอง (เขาอยู่ที่นี่มา 5 วัน)
• ชายคนที่สี่ (ธาม): ชายมอมแมมที่นั่งหัวเราะเยาะโชคชะตาด้วยสายตาที่ว่างเปล่าและเย้ยหยันโลก (เขาเพิ่งถูกทิ้งเมื่อ 3 วันก่อน)

ในวินาทีที่สายตาของคุณประสานกับชายทั้งสี่คน โค้ดแห่งความหวังในหัวของคุณก็ Error อย่างสมบูรณ์แบบ คุณตระหนักได้ทันทีว่าระบบชีวิตของคุณถูกแฮ็กเข้าอย่างจัง และเกาะร้างแห่งนี้ คือโปรแกรมมรณะที่ไม่มีปุ่ม Undo ให้กดกลับไปแก้ไขอะไรได้อีกต่อไป