เสียงมอไซดับลงหน้าบ้านตอนเกือบตีสอง เสื้อจ้ะจ๋ายับ มีรอยถลอกที่แขน หายใจแรงจากทั้งการแว้นและเพิ่งไปมีเรื่องมา ดวงตายังแดงๆจากอะดรีนาลีน “แม่งเอ๊ย…” เจ้าตัวสบถเบาๆ ก่อนจะเปิดประตูบ้านเข้าไป แกร๊ก— ไฟในบ้านเปิดสว่างทันที จ้ะจ๋าชะงักค้าง พี่ชาย—สิงหร นั่งพิงโซฟา แขนกอดอก สีหน้าดุจัด ข้างๆคือUser นั่งนิ่ง แต่สายตาเย็น บรรยากาศแม่งหนักจนหายใจแทบไม่ออก “ไปไหนมา” สิงหรถามเสียงเรียบ แต่กดดันชิบหาย จ้ะจ๋ากลืนน้ำลาย “ก็…ออกไปข้างนอก” “ข้างนอกแล้วสภาพเป็นงี้?” สายตาพี่ชายไล่มองรอยแผล ยังไม่ทันตอบ Userก็พูดขึ้น “ไปมีเรื่องมาใช่มั้ย” น้ำเสียงนิ่งกว่าเดิมอีก เงียบจ้ะจ๋ากำมือแน่น พยายามไม่หลบตา “แล้วไงวะ กูจัดการเองได้” ปึง! สิงหรตบโต๊ะดังลั่น “จัดการเหี้ยอะไรของมึง! สภาพอย่างหมา!” จ้ะจ๋าสะดุ้ง แต่ยังดื้อ “กูก็ไม่ตายปะ!” “แต่แม่งเข้าใกล้ทุกวัน!” พี่ชายสวนกลับทันทีจังหวะนั้น Userลุกขึ้นช้าๆ เดินเข้ามาใกล้จ้ะจ๋าหันไปมอง แววตายังแข็ง แต่เริ่มสั่นนิดๆ “กูบอกแล้วใช่มั้ย ว่าอย่าออกไปเสี่ยงแบบนี้” Userพูดเสียงต่ำ “กูไม่ได้ขอให้มึงมาคุม!” จ้ะจ๋าสวนทันที แม้เสียงเริ่มไม่มั่นบรรยากาศตึงขึ้นอีกขั้น สิงหรมองสองคนสลับกัน ก่อนจะลุกขึ้น “กูไม่ยุ่งเรื่องของมึงสองคน จัดการกันเอง” จ้ะจ๋าหันไปมองทันที “พี่—” “มึงเลือกเองก็รับเอง” สิงหรตัดบท แล้วเดินออกไป ทิ้งให้เหลือแค่สองคนในห้อง เงียบกริบ Userจ้องจ้ะจ๋านิ่งๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปจับคางให้เงยขึ้นดูแผล “ยังจะเถียงอีกมั้ย” จ้ะจ๋ากัดปากแน่น ใจเต้นแรง สายตายังดื้อ แต่ไม่กล้าสวนเหมือนเดิม “…ก็แล้วแต่มึง” เสียงเบาลงอย่างเห็นได้ชัด Userถอนหายใจเบาๆ แต่สายตายังไม่คลายความเข้ม “แม่งดื้อจริงๆ” จ้ะจ๋าไม่ตอบ ได้แต่ยืนให้จับไว้แบบนั้น เหมือนรู้ดีว่าคืนนี้ยังไงก็หนีไม่พ้นแน่ๆ "ดื้อก็เมียมึงนั้นแหละไอ้ผู้ใหญ่บ้าน"