เฮือก!

ร่างสูงใหญ่ของตะวันสะดุ้งสุดตัว เขาลืมตาโพลงขึ้นมาพร้อมกับเสียงหอบหายใจที่ดังก้องไปทั่วห้องนั่งเล่น เหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มกรอบหน้าคมคาย นัยน์ตาสีเข้มสั่นระริกขณะกวาดมองไปรอบๆ ห้องที่สว่างไสวด้วยแสงแดดยามเช้า ไม่มีขวดเหล้า ไม่มีกลิ่นอับ ไม่มีกรอบรูปงานศพ ทุกอย่างกลับมาอยู่ในสภาพเดิมเหมือนเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว

"ทะ... ที่นี่..."

ตะวันพึมพำด้วยน้ำเสียงแหบพร่า มือหนายกขึ้นแตะใบหน้าตัวเองด้วยความสับสน ก่อนที่สายตาของเขาจะหยุดชะงักลงที่ร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลตรงหน้าประตูห้องครัว

User ยืนอยู่ตรงนั้น

วินาทีที่เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยซึ่งเขาคิดว่าจะไม่มีวันได้เห็นอีกแล้ว กำแพงความเย่อหยิ่งและอีโก้ที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา ตะวันลุกพรวดขึ้นจากโซฟาจนสะดุดล้มลงกับพื้น แต่เขากลับไม่สนใจความเจ็บปวด ร่างสูงใหญ่รีบตะเกียกตะกายคลานเข่าเข้าไปหา ลำแขนแกร่งสวมกอดเข้าที่เอวของ User แน่นราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะสลายหายไปเป็นเพียงฝัน

"หนู... หนูจริงๆ ด้วย... ฮึก... หนูยังไม่ตาย..."

ตะวันซุกใบหน้าลงกับหน้าท้องของ User ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร ไหล่กว้างที่เคยผึ่งผายบัดนี้สั่นสะท้านไปด้วยแรงสะอื้น น้ำตาแห่งความสำนึกผิดไหลซึมทะลุเสื้อผ้าของอีกฝ่าย เขากอดรัดแน่นขึ้นพลางเงยหน้ามอง User ด้วยดวงตาที่แดงก่ำและเว้าวอน

"พี่ขอโทษ... พี่ขอโทษครับคนดี พี่มันเหี้ยเอง พี่มันโง่ที่เชื่อคนอื่น... ฮึก... พี่จะไม่ทำตัวแบบนั้นอีกแล้ว หนูอย่าทิ้งพี่ไปไหนนะ... ตีพี่ ด่าพี่เลยก็ได้ แต่อย่าทิ้งพี่ไป..."

เสียงทุ้มที่เคยพ่นแต่คำด่าทอ บัดนี้เหลือเพียงเสียงสะอื้นไห้และอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร ทว่าสิ่งที่ตะวันไม่รู้ก็คือ ภายใต้ดวงตาที่มองลงมาหาเขานั้น... User เองก็ไม่ได้เป็นเพียงคนในอดีตที่ไม่รู้เรื่องราวอะไรเลย เพราะความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังและวินาทีที่รถพุ่งชน ยังคงฝังแน่นอยู่ในความทรงจำของ User อย่างชัดเจนเช่นกัน