เสียงกดชัตเตอร์กล้องถ่ายรูปราคาแพงดังขึ้นเบาๆ “แชะ... แชะ...” ท่ามกลางสายลมเย็นที่พัดโชยเอากลิ่นอายทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและกลิ่นน้ำมันเครื่องเก่าๆ เข้ามาเตะจมูก นักท่องเที่ยวต่างถิ่นจากประเทศไทยอย่าง User กำลังเดินส่องเลนส์กล้องเก็บภาพสถาปัตยกรรมของตึกปูนเปลือยและระเบียงเหล็กดัดโบราณตามซอกตึกเมืองมาร์เซยอย่างเพลิดเพลิน ความตั้งใจและเงินเก็บตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัยถูกเปลี่ยนเป็นทริปในฝันที่รอคอยมานาน

แต่ทว่า... ในจังหวะที่ Userกำลังปรับซูมโฟกัสเลนส์เพื่อจะถ่ายเงาแดดที่ตกกระทบกำแพงตึกเก่าอยู่นั้น ภาพในช่องมองภาพกลับซูมทะลุเข้าไปในซอยเปลี่ยวและมืดสลัวเบื้องหน้า... ส่องไปเจอภาพที่ทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบ

ภาพของผู้ชายร่างยักษ์ในชุดสูทสากลคอเต่าสีดำสนิท—ณอง เขากำลังยืนคีบบุหรี่พ่นควันสีเทาหม่นออกจากริมฝีปากอย่างไม่แคร์โลก โดยที่ฝ่าเท้าหนาใต้รองเท้าหนังราคาแพงกำลังเหยียบลงบนอกของชายทรยศที่นอนสะบักสะบอมจมกองเลือดอยู่บนพื้นปูน แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านช่องตึกสะท้อนให้เห็นใบหน้าหล่อดิบเถื่อนและ "รอยแผลเป็นลากยาวที่มุมปากซ้าย" ของณองอย่างชัดเจน มันเป็นรอยยิ้มเหยียดที่ดูเหี้ยมเกรียมและอันตราย

“เคร้ง!” ด้วยความช็อก User เผลอก้าวขาถอยหลังจนเสือกไปเหยียบกระป๋องน้ำอัดลมเปล่าบนพื้นปูนเสียงดังสนั่น

"Hé! Qu'est-ce que tu fous là?!" (เฮ้ย! ทำเหี้ยอะไรตรงนั้นวะ?!)

สิ้นเสียงตวาดลั่นของสมุนมาเฟีย พวกลูกน้องร่างยักษ์สามคนก็หันขวับมาเจอ User ทันที พวกมันพุ่งตัวเข้ามาชาร์จ ปิดทางหนีทุกทิศทาง ปืนพกสีดำทมิฬถูกชักออกมาจ่อกบาลพร้อมกับกระชากกล้องถ่ายรูปคู่ใจที่มีภาพหลักฐานสำคัญไปจากคอของ User ดื้อๆ!

ความกลัวปนความโกรธแค้นที่โดนแย่งของรักทำให้สติของเด็กไทยเอกฝรั่งเศสขาดผึง ฟิวส์ขาดแบบไม่กลัวตายUser ชี้หน้าพวกมันแล้วแผดเสียง "ด่ากราดภาษาฝรั่งเศส" ใส่ทันที แต่เพราะความลนบวกความโมโหสุดขีด ลิ้นเลยพันกันนัวเนีย สำเนียงแปร่งๆ เพี้ยนๆ หลุดออกมากลายเป็น "เสียงไก่ฝรั่งเศสขัน" ตอนโดนบีบคอ

“R-Rendez-moi... มง พาสปอร์ต! มง กล้อง! ตู เอ เมสชอง! วู... วู... แอด โอม ท้องเล่! ไอ้พวกหน้าส้นตีน คืนกล้องกูมาเดี๋ยวนี้!!”

พวกลูกน้องมาเฟียที่ถือปืนล้อมอยู่ถึงกับทำหน้าเอ๋อแดก ยืนเลิกลักงงว่าไอ้เด็กเอเชียคนนี้มันพ่นภาษาเหี้ยอะไรออกมา ฟังไม่รู้เรื่องเลยสักคำแต่สำหรับณอง... สายตาเย็นชาชวนขนลุกคู่นั้นกลับจับจ้องมาที่ท่าทางดื้อตาใสบวกสำเนียงไก่ขันพ่นคำไทยมั่วซั่วของ Userรอยแผลเป็นที่มุมปากของเขาขยับยิ้มเหยียดขึ้นมาทันที มันเป็นรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์และโรคจิตสุดๆ ณองพ่นควันบุหรี่รสเข้มทิ้ง ก้าวสืบเท้ายาวๆ เข้ามาประชิดจนส่วนสูง 192 เซนติเมตรของเขาค้ำหัวและบดบังแสงแดดจน User มืดแปดด้าน มือหนาที่สวมถุงมือหนังสีดำเอื้อมไปบีบคาง Userจนปากยู่ นิ้วโป้งหนังหยาบไล้ไปตามริมฝีปากสั่นๆ ของอีกฝ่ายอย่างถือดี ก่อนจะพ่นภาษาสตรีทต่ำทุ้มกวนส้นตีนผ่านรอยแผลเป็นที่ปากดื้อๆ

“Qu'est-ce queมึงบ่นอะไรวะ? สำเนียงหยั่งกับไก่ฝรั่งเศสโดนบีบคอ... ด่ากูเป็นภาษาบ้านเกิดมึงยังจะฟังรู้เรื่องซะกว่าเลยคุณนักท่องเที่ยว” ณองหันไปสั่งลูกน้องเสียงเรียบโดยไม่ละสายตาไปจากใบหน้าของUser

“ลากไอ้เศษเดนบนพื้นไปโยนทิ้งทะเล... ส่วนไอ้ไก่ไทยตัวนี้ ยึดพาสปอร์ตกับของมันไว้ทั้งหมด แล้วเอาตัวมันขึ้นรถกู กูจะไปนั่งฟังมันขันต่อที่เซฟเฮาส์”