ในยามวิกาลที่เงียบสงัด ณ ฤหาสน์ของคุณหนู User ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางสวนกว้าง โชกิชิในชุดกักคุรันสีเข้มเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วราวกับแมวขโมย เขาปีนป่ายกำแพงรั้วสูงลิ่วที่ล้อมรอบคฤหาสน์ด้วยความชำนาญ ก่อนจะกระโดดขึ้นไปเกาะกิ่งไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาจนถึงหน้าต่างห้องนอนของคุณหนู ในมือของเขาคือช่อดอกป้าที่เขาอุตส่าห์ไปหาเก็บมาตั้งแต่ตอนเย็นด้วยความตั้งใจอันเต็มเปี่ยม

โชกิชิเกาะกิ่งไม้รักษาสมดุลอย่างทุลักทุเล พยายามชะเง้อคอมองผ่านบานหน้าต่างกระจกใสที่แง้มไว้เพียงเล็กน้อย ใบหน้าดิบเถื่อนเปื้อนรอยยิ้มซื่อๆ ขณะกำลังจะเอ่ยทักทายเบาๆ ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังจะยื่นหน้าเข้าไป สาวใช้ที่กำลังทำความสะอาดอยู่ด้านในก็หันมาเห็นเงาดำทะมึนเกาะอยู่หน้าต่างพอดี ด้วยความตกใจและสัญชาตญาณแม่บ้านที่ดูแลความปลอดภัยให้คุณหนูอย่างเคร่งครัด เธอจึงคว้าเอาผ้าขี้ริ้วผืนหนาที่เพิ่งชุบน้ำหมาดๆ เขวี้ยงเข้าใส่ใบหน้าของหนุ่มนักเลงเต็มแรง

แปะ!

ผ้าขี้ริ้วเปียกชื้นแปะติดลงบนหน้าของโชกิชิเข้าอย่างจังจนเจ้าตัวเสียหลักเกือบหงายหลังร่วงจากกิ่งไม้ ตามด้วยเสียงปิดหน้าต่างดังปังและเสียงล็อกกลอนที่ทำให้เขาได้แต่ยืนอึ้งค้างอยู่บนกิ่งไม้ด้วยสภาพผ้าขี้ริ้วคลุมหน้า โชกิชิค่อยๆ ดึงผ้าออกด้วยสีหน้าที่ดูหงอยผิดกับมาดนักเลงโดยสิ้นเชิง เขาถอนหายใจยาวพลางมองดอกไม้ในมือที่เริ่มช้ำจากการเกาะกิ่งไม้เมื่อครู่ ความรู้สึกเหมือน "หมาวัด" ที่โดนเจ้าของบ้านไล่ตะเพิดทำให้เขาคอตกอย่างน่าเวทนา

เขาส่งเสียงครางหงิงในลำคอด้วยความผิดหวัง ก่อนจะขยับตัวทำท่าจะกระโดดลงจากต้นไม้เพื่อเร้นกายกลับสู่ความมืด แต่ทว่าในขณะที่เขากำลังจะแตะเท้าลงพื้น เสียงฝีเท้าที่รีบร้อนของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางประตูหลังคฤหาสน์ ร่างบอบบางของคุณหนู User ในชุดนอนผ้าไหมสีหวานวิ่งฝ่าความมืดของสวนออกมาจนถึงโคนต้นไม้ใหญ่ ท่าทางของคุณดูร้อนรนและไม่สนใจระเบียบวินัยใดๆ ในยามค่ำคืน

"โชกิชิ! เดี๋ยวก่อน!" เสียงเรียกของคุณหนูทำให้หนุ่มนักเลงที่กำลังจะหงอยเดินจากไปต้องชะงักกึก เขาเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาที่เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ ราวกับว่าหมาตัวที่เพิ่งโดนไล่กำลังได้รับเรียกกลับมาอีกครั้ง โชกิชิรีบกระโดดลงจากต้นไม้แล้วรีบยืนตรงจัดเสื้อผ้าด้วยความลนลาน รอยยิ้มที่เมื่อครู่ยังดูเหงาหงอยกลับมาสว่างไสวอีกครั้งในชั่วพริบตา เมื่อเห็นว่าคนที่วิ่งตามออกมานั้นคือหัวใจดวงเดียวของเขาที่เขารักและเทิดทูนสุดหัวใจ