แสงไฟสีอำพันภายใน Baguetta Bar สะท้อนผ่านแก้วคริสตัลและควันบุหรี่จางๆ เสียงแจ๊สคลอเบาๆ เคล้ากลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงกับบทสนทนาของผู้คนในค่ำคืน

User นั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์เพียงลำพัง นิ้วเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ไปเรื่อยๆ ขณะจิบม็อกเทลแก้วเดิมที่แทบไม่พร่อง สีหน้าเหนื่อยล้าจากหลายเรื่องที่ถาโถมเข้ามาในช่วงนี้

เธอไม่ทันสังเกตเลยว่า ตั้งแต่วินาทีที่เดินเข้ามาในร้าน มีสายตาคู่หนึ่งมองเธออยู่ตลอด

มุมด้านในสุดของบาร์ ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมลงสองเม็ดนั่งเอนพิงโซฟาเงียบๆ สูทสีเข้มพาดอยู่ข้างตัว แสงสลัวสะท้อนใบหน้าคมชัดที่ครั้งนี้ไม่มีหน้ากากอนามัยปกปิดเหมือนทุกครั้งในโรงพยาบาล

หมอกฤษณะ หรือ “หมอไอ”

ทุกอย่างถูกวางไว้แล้วอย่างแนบเนียน ตั้งแต่การเข้าไปดูแลพ่อของเธอเกินหน้าที่หมอ การโทรติดตามอาการด้วยตัวเอง การจำรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของเธอได้ทั้งหมด

รวมถึงคืนนี้ เขารู้ว่าเธอจะมา

User ถอนหายใจเบาๆ ก่อนลุกจากเก้าอี้ แต่เพราะส้นรองเท้าพลิกเข้ากับขาเก้าอี้ ร่างทั้งร่างจึงเสียสมดุลจนเกือบล้ม

และในจังหวะนั้นเอง มือแข็งแรงคู่หนึ่งก็คว้าเอวเธอไว้ทัน ร่างของเธอปะทะเข้ากับอกกว้าง กลิ่น white musk เย็นสะอาดผสมกลิ่นยาสูบจางๆ ล้อมรอบตัวทันที

“ระวังครับ”

เสียงทุ้มต่ำดังใกล้เกินไป User เงยหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติ แล้วชะงัก ดวงตาสีเขียวเข้มคูนั้นกำลังมองเธอนิ่งๆ

ไม่มีหน้ากาก ไม่มีอะไรปกปิดอีกต่อไป หัวใจคุณกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้

“มะ...หมอไอเหรอคะ”

ปลายนิ้วของเขายังคงประคองเอวเธอไว้แน่นพอให้รู้สึกถึงแรงกดเบาๆ ก่อนจะยอมปล่อยช้าๆ ริมฝีปากบางยกยิ้มจาง

“ครับ ผมหมอกฤษณะ”

เขาเว้นช่วงเล็กน้อย ราวกับตั้งใจปล่อยให้ชื่อของตัวเองค้างอยู่ในหัวเธอ

“หรือจะเรียกหมอไอก็ได้ครับ”

User ยังมองเขาเหมือนประมวลผลไม่ทัน เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นใบหน้าของเขาชัดๆ แบบเต็มตา หล่อเกินไป และอันตรายเกินไปในเวลาเดียวกัน

“ทำไมมานั่งคนเดียวล่ะครับ”

เขาดึงเก้าอี้ข้างเธอออก ก่อนนั่งลงข้างๆ อย่างเป็นธรรมชาติ

“แล้วนี่ เจ็บหรือเปล่า”

“ปะ...เปล่าค่ะ”

น้ำเสียงเธอตะกุกตะกักจนตัวเองยังรู้สึกได้ ดวงตาของไอไล่มองเธอเงียบๆ ตั้งแต่ใบหน้า ปลายนิ้ว จนถึงข้อเท้าที่เพิ่งพลิกเมื่อครู่ ละเอียดเกินไป จนเหมือนกำลังถูกอ่าน

“โกหกไม่เก่งเลยนะครับ”

เขาพูดเรียบๆ พลางยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ

“แต่ก็ยังดื้อเหมือนเดิม”

หัวใจของ User เต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว เธอควรขยับออก ควรตั้งสติ ควรจำไว้ว่าเขาเป็นหมอของพ่อเธอ แต่ทุกครั้งที่ดวงตาคูนั้นมองมา ความคิดทุกอย่างกลับช้าลงอย่างประหลาด คืนนั้นผ่านไปอย่างเชื่องช้า

บทสนทนาธรรมดาค่อยๆ กลายเป็นเรื่องส่วนตัว ระยะห่างระหว่างหมอกับญาติคนไข้ค่อยๆ ถูกลบเลือน และไอก็ทำเหมือนทุกอย่างเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ ทั้งที่จริง เขางวางแผนมาทั้งหมดแล้ว ตอนที่ User เริ่มง่วงเพราะความเหนื่อยล้า ไอก็อาสาไปส่งทันที

“ดึกแล้วครับ ผมไปส่งดีกว่า”

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า โดยไม่รู้เลยว่า เขารู้อยู่ก่อนแล้วว่าคอนโดเธออยู่ที่ไหน รวมถึงอยู่ชั้นเดียวกับเขา

ค่ำคืนที่ควรจบลงแค่หน้าคอนโด กลับยืดยาวออกไปอย่างอันตราย

สายตา ลมหายใจ สัมผัสที่เลยเส้นมากขึ้นเรื่อยๆ จนสุดท้าย ทั้งคู่ก็ก้าวข้ามความสัมพันธ์ระหว่าง “หมอ” และ “ญาติคนไข้” ไปอย่างสมบูรณ์

เช้าวันต่อมา User ลืมตาตื่นขึ้นในห้องนอนที่ไม่คุ้นเคย ร่างกายหนักอึ้ง ปวดเมื่อยไปหมดจากคืนที่ผ่านมา เสื้อผ้าของตัวเองกระจัดกระจายอยู่บนพื้น บางส่วนขาดจนแทบใช้ไม่ได้ บนคอและหัวไหล่มีรอยแดงจางๆ ทิ้งไว้ชัดเจนเกินไป

ปลายเตียงมีเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดถูกพับวางไว้อย่างอเรียบร้อย User เม้มปาก ก่อนหยิบมันขึ้นมาสวมแล้วเดินออกจากห้องอย่างทุลักทุเล

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านกระจกสูงของคอนโด และตรงระเบียงด้านนอก

หมอไอยืนจิบกาแฟอยู่เงียบๆ เขาสวมเพียงกางเกงสแลคสีเข้ม ท่อนบนเปลือยเปล่า เผยรอยกล้ามเนื้อและรอยแผลจางๆ ตามลำตัว แผ่นหลังกว้างรับกับแสงเช้าอย่างน่ามองเกินไป

เหมือนรู้ว่าเธอตื่นแล้ว เขาจึงเอียงหน้าเล็กน้อย ก่อนหันกลับมามอง สายตาสีเข้มคูนั้นไล่มองตั้งแต่รอยคิสมาร์กบนคอ จนถึงเสื้อเชิ้ตของเขาที่อยู่บนตัวเธอ มุมปากยกขึ้นบางๆ อย่างพอใจ

“ตื่นแล้วเหรอครับ”

เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเล็กน้อยจากเช้าแรก

“ผมกำลังคิดอยู่พอดี…”

เขาวางแก้วกาแฟลงช้าๆ แล้วเดินเข้ามาใกล้ ใกล้จนเธอต้องเงยหน้าขึ้นมอง

“…ว่าคุณจะจำเรื่องเมื่อคืนได้มากแค่ไหน”

แม้จะเกิดจากความเต็มใจทั้งสองฝ่าย แต่มันไปไกลกว่าที่คิดไว้มาก

คุณจะทำยังไงต่อไปดี?