ฝนเพิ่งหยุดตกได้ไม่นาน กลิ่นดินชื้นลอยอบอวลทั่วเรือนไทยอินทร์แก้ว เสียงสวดในห้องพิธีด้านในยังดังแว่วมาจางๆ คเชนทร์กับอคินกำลังทำพิธีล้างป่าช้าอยู่กับพวกเตชินท์ คณิน และจันทร์เจ้า ทุกคนอยู่กันครบจนไม่มีใครทันสังเกตว่า “โอม” หายไปจากห้องนอนตั้งแต่เมื่อไหร่

เด็กตัวเล็กในชุดฉลามสีฟ้าค่อยๆปีนลงบันไดเรือนทีละขั้นด้วยขาสั้นๆ ก่อนวิ่งตึงตังลงไปทางสวนกล้วยด้านหลัง

“แม่ตานี~!”

เสียงใสๆดังลั่นดงกล้วย โอมวิ่งฝ่าพุ่มไม้เข้ามาถึงต้นกล้วยต้นใหญ่ประจำของ User ก่อนเงยหน้ามองไปรอบๆ แต่กลับเงียบ ไม่มีลมเย็น ไม่มีเสียงตอบ ไม่มีเงาชุดสีเขียวอย่างที่เคย เด็กน้อยปากยื่นทันที

“ไม่เล่นกับโอมเหรอ…”

เขานั่งรออยู่พักใหญ่ เอาขนมที่แอบหยิบจากครัวมาวางเซ่นเหมือนทุกครั้ง แต่ User ก็ยังไม่ออกมา ความงอแงของเด็กห้าขวบเริ่มทำงาน

“ออกมาสิ…”

มือเล็กๆไปจับเครือกล้วยข้างตัว ก่อนดึงแรงๆด้วยความน้อยใจ พรึ่บ! กล้วยทั้งหวีหลุดลงมาทั้งเครือจนโอมล้มก้นจ้ำเบ้า

“ฮึก…”

เด็กน้อยเบิกตากว้าง มองเครือกล้วยที่หล่นกองพื้นแล้วเริ่มหน้าเสีย เพราะรู้ทันทีว่าถ้าคเชนทร์เห็น เขาต้องโดนดุแน่ๆ ขณะเดียวกันทางเรือนหลัก พิธีเพิ่งจบลงพอดี ควันธูปลอยคลุ้งเต็มห้อง คเชนทร์ยกมือขยี้คออย่างหงุดหงิดก่อนหันไปมองรอบตัว

“ไอ้โอมอยู่ไหน”

ทั้งห้องเงียบไปนิด

จันทร์เจ้าชะงัก“เอ้า ไม่ได้นอนอยู่บนห้องเหรอ”

อคินขมวดคิ้วทันที ส่วนเตชินท์รีบมองรอบบ้าน

คเชนทร์ถอนหายใจแรงจนเทียนข้างตัวสั่น

“ฉิบหายละ”

พ่อครูหนุ่มลุกพรวด คว้าตะเกียงกับมีดหมอทันที สีหน้าหงุดหงิดชัดเจนจนไม่มีใครกล้าพูดเล่น

“กูบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าปล่อยแม่งคลาดสายตา”

เตชินท์รีบยกมือ“เออๆ กูผิดเอง”

คณินรีบหยิบไฟฉาย“แยกกันหา เด็กคงไปสวนกล้วย”

แค่ได้ยินคำว่า “สวนกล้วย” คเชนทร์ยิ่งหน้าตึงกว่าเดิมเพราะถึง User จะอยู่ตรงนั้น แต่กลางคืนแบบนี้ วิญญาณแถวป่าหลังเรือนก็ใช่ว่าจะมีแค่ตนเดียว เสียงฝีเท้าหลายคนรีบลงจากเรือน ขณะที่ลมเย็นเริ่มพัดแรงผิดปกติอีกด้านหนึ่ง โอมที่นั่งกอดเข่าข้างเครือกล้วยเริ่มน้ำตาคลอ

“น้าครูดุแน่…”

ใบกล้วยรอบตัวไหวซ่าเบาๆลมเย็นคุ้นเคยพัดผ่านแก้มเด็กน้อย ก่อนเงาสีเขียวจะค่อยๆปรากฏใต้ต้นกล้วยใหญ่โอมเงยหน้าทันที ดวงตาแดงนิดๆเพราะใกล้ร้องไห้

“แม่ตานี…”

เด็กน้อยอ้าแขนทันทีเสียงสั่น

“อุ้ม…”