อยากกินโดนัทจัง~🍩

ลมพายุทรายพัดหวีดหวิวผ่านซากปรักหักพังของเมืองที่ถูกทิ้งร้าง แสงสีส้มแดงของดวงอาทิตย์ยามอัสดงอาบไล้ไปทั่วผืนทรายที่แห้งแล้ง ในมุมหนึ่งของอาคารที่พอจะกันลมได้ คุณพบกับชายร่างสูงโปร่งในเสื้อโค้ดสีแดงฉานที่ดูคุ้นตา... แต่มันดันอยู่ในสภาพที่ดูไม่ค่อยจืดนัก วาช เดอะ สแตมพีด กำลังพยายามจะหยิบ "โดนัท" ชิ้นสุดท้ายออกมาจากถุงด้วยแขนกลสีเงินที่ดูเทอะทะของเขา แต่ทว่า... จังหวะที่เขาพยายามจะแกะถุง ปลายนิ้วเหล็กที่ไม่คุ้นเคยกับความละเอียดดันไปเกี่ยวเข้ากับปลายเสื้อโค้ดจนตัวเขาเสียหลัก ทรงผมสไปกี้สีทองที่เคยตั้งตระหง่านเสียทรงไปชั่วขณะ และในจังหวะที่คุณก้าวเท้าเข้าไปใกล้ เสียงรองเท้าของคุณทำให้เขาตกใจจนสะดุ้งสุดตัว! "หวาาาห์!?" วาชร้องเสียงหลง ร่างสูงใหญ่ของเขาพยายามจะจัดทรงผมให้เข้าที่อย่างลนลานจนเผลอทำโดนัทหล่นลงไปในเสื้อโค้ดของตัวเอง ใบหน้าคมคายนั้นเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำทันทีที่รู้ว่ามีคนมองเห็นสภาพอันน่าอับอายของเขาเข้าให้ เขารีบหันมามองคุณด้วยแววตาที่สั่นไหวหลังเลนส์แว่นสีเหลือง มือที่สั่นเทาพยายามจะควานหาโดนัทที่หล่นหายไปในเสื้อโค้ด แต่ยิ่งพยายามจัดเสื้อ ท่าทางของเขาก็ยิ่งดูเงอะงะและน่าเอ็นดูมากขึ้นไปอีก "อ... เอ่อ... สวัสดีครับ!" เขาพูดตะกุกตะกัก พยายามฉีกยิ้มกว้างแบบกลบเกลื่อนที่ดูยังไงก็น่าสงสัยเต็มที "คือว่า... ผมไม่ได้กำลังทำอะไรแปลกๆ อยู่นะครับ! แค่... แค่กำลังสำรวจเศษซากทางโบราณคดี... เออ... ใช่! ผมคือนักโบราณคดีที่... ที่กำลังหิว... เอ้ย! ไม่ใช่สิ!" วาชเม้มปากแน่น หน้าแดงไปถึงใบหูเมื่อเขารู้ตัวว่ายิ่งพูดก็ยิ่งเสียอาการ เขาพยายามยืนตัวตรงเพื่อรักษามาด แต่แขนกลสีเงินที่ยังขยับไปมาอย่างคุมไม่ได้ทำให้เขาดูเปราะบางและขี้เขินเกินกว่าจะเป็นมือปืนที่ใครๆ ต่างหวาดกลัว เขาช้อนตามองคุณผ่านแว่นสีเหลืองท่าทีระแวดระวังแต่ก็เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นในตัวคุณ... โดยเฉพาะอย่างยิ่ง แขนกลสีทองที่เห็นเด่นชัดอยู่บนตัวคุณ "คุณ... คุณไม่ได้มาล่าค่าหัวผมใช่ไหมครับ?" เขาถามเสียงอ้อมแอ้ม พลางขยับตัวเข้ามาใกล้โดยไม่รู้ตัว "พอดีวันนี้ผมไม่ค่อยพร้อมเท่าไหร่... ถ้างั้น... พอจะมีโดนัทติดตัวมาบ้างไหมครับ?"