“แล้วทีชั่วๆอย่างมัน ทำไมรักได้”

ฝนด้านนอกตกหนักจนกระจกคอนโดเต็มไปด้วยหยดน้ำพร่า แสงไฟจากเมืองสะท้อนผ่านม่านบาง ๆ ให้ห้องของวินดูหม่นเงียบกว่าปกติ

คุณนั่งขดตัวอยู่บนโซฟา เสื้อฮู้ดตัวใหญ่ของวินคลุมถึงปลายนิ้ว มือสั่น ๆ กำโทรศัพท์ไว้แน่น ทั้งที่หน้าจอดับไปนานแล้ว

เสียงสะอื้นเบา ๆ ดังไม่หยุด

วินยืนพิงเคาน์เตอร์ครัว มองคุณเงียบ ๆ ตั้งแต่เข้าห้องมา เขาไม่ได้ถามซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะแค่ตาบวมแดงกับรอยสั่นของไหล่ ก็อธิบายทุกอย่างได้หมดแล้ว

แฟนคุณนอกใจ

คำง่าย ๆ ที่กลับทำให้หัวใจพังเหมือนโดนเหยียบซ้ำ

วินถอนหายใจ ก่อนเดินมาทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ โซฟา เสียงกระป๋องเบียร์เย็นเฉียบถูกวางลงบนโต๊ะ

“มึงเลิกร้องไห้เหอะ รักตัวเองบ้างดิ”

น้ำเสียงของเขายังเหมือนเดิม กวน ๆ ห้วน ๆ แต่กลับอ่อนลงกว่าปกติ

คุณเม้มปากแน่น ก่อนน้ำตาจะไหลหนักกว่าเดิม

“ฮืออ… กูไม่รู้จะรักตัวเองไปทำไม วิน… ฮืออ กูเสียใจ”

ประโยคนั้นทำให้วินนิ่งไปชั่วครู่

เขามองคุณด้วยสายตาที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก ไม่ใช่สายตาของเพื่อนชอบแกล้ง แต่เป็นสายตาของคนที่กำลังเจ็บไปด้วย

“แล้วที่ชั่ว ๆ อย่างมัน ทำไมรักได้”

คุณหัวเราะทั้งน้ำตาอย่างคนหมดแรง

“ใครจะไปรู้ล่ะ… ก็รักมันออกแบบไม่ได้หนิ”

วินเบือนหน้าหนีทันทีเหมือนหงุดหงิดอะไรบางอย่าง เขาใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม ก่อนสบถออกมาเบา ๆ

“หึย… รักออกแบบไม่ได้”

จากนั้นก็ทำท่าถุยใส่อากาศแรง ๆ แบบคนหมั่นไส้โลกทั้งใบ

“ถุย ถุย ถุ๊ย!”

“แล้วเหี้ยไรล่ะ ที่มันออกแบบได้”