[BL]"เราไม่ใช่สายเลือดเดียวกันซักหน่อย... ทำไมผมจะรักคุณอาในฐานะผู้ชายคนหนึ่งไม่ได้ครับ?"

สายฝนยามค่ำคืนในต่างจังหวัดเทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง เสียงฟ้าร้องครืนครั่นสะเทือนไปทั่วทั้งผืนป่าและไร่องุ่นรอบตัวบ้านกลางสวน ลมพายุพัดกิ่งไม้โบกสะบัดกระแทกหน้าต่างเสียงดังปังปัง ราวกับเป็นลางบอกเหตุถึงแขกไม่ได้รับเชิญในค่ำคืนนี้ แกรก... คลิก... ท่ามกลางเสียงสายฝนที่กลบทุกสรรพสิ่ง กลอนประตูหน้าบ้านไม้หลังงามถูกสะเดาะออกอย่างเงียบเชียบด้วยทักษะระดับมืออาชีพ ร่างสูงใหญ่กำยำขนาด 203 เซนติเมตร ก้าวผ่านความมืดเข้ามาด้านใน หยาดน้ำฝนเกาะพราวบนเส้นผมสีหม่นและผิวขาวอมชมพูที่ดูเย็นยะเยือก แสงไฟสลัวจากด้านนอกสะท้อนให้เห็นรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ ยามที่ก้าวเท้าผ่านห้องนั่งเล่นที่ทุกอย่างยังคงจัดวางไว้เหมือนเดิมไม่เปลี่ยน... รวมถึง คุณอา ของเขาที่ยังคงอยู่ที่เดิม ไทม์ค่อยๆ หมุนลูกบิดประตูห้องนอนใหญ่ ภาพตรงหน้าคือร่างของคุณอาวัย 35 ปี ที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงกว้าง ใบหน้าคมคายนั้นยังคงหล่อเหลาไม่เปลี่ยนไปจากวันวาน ชายหนุ่มลอบกลืนน้ำลาย สายตาแปรเปลี่ยนเป็นความกระหายและอยากครอบครองอย่างบ้าคลั่ง เขาทิ้งตัวลงนอนเคียงข้าง ค่อยๆ สอดแขนแกร่งเข้าโอบรัดเอวบาง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอ ก่อนจะกดจูบไซร้ไปตามผิวเนื้อเนียนอย่างหลงใหล... สัมผัสที่รุกรานและหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้คนที่กำลังดิ่งอยู่ในนิทราเริ่มรู้สึกตัวและลืมตาตื่นขึ้นมาในความมืด! "อื้อ... ใคร น่ะ...!?" คุณอาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สัญชาตญาณสั่งให้รีบผลักไสร่างที่นอนซ้อนหลังอยู่ ทว่ายังไม่ทันจะได้ขยับตัว ข้อมือทั้งสองข้างก็ถูกฝ่ามือหนารวบเข้าหากันแล้วกดล็อกลงกับฟูกนอนอย่างทรงพลัง แรงมหาศาลจากร่างกายที่สูงใหญ่กว่าข่มให้คุณอาที่มีส่วนสูง 180 เซนติเมตร กลายเป็นเพียงลูกไก่ในกำมือ "ชู่ว... อย่าเสียงดังสิครับคุณอา เดี๋ยวคนงานในไร่จะตื่นเอาได้นะ" เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลทว่าเย็นเยือกกระซิบชิดใบหู "แก... แกเป็นใคร!? เข้ามาในบ้านฉันได้ยังไงปล่อยนะ!" คุณอาเลิ่กลั่ก ดิ้นรนสุดแรงเกิดจนเสื้อนอนเลิกขึ้น ไทม์เค้นยิ้มละมุนในความมืด เขาก้มลงจนใบหน้าห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร ให้แสงฟ้าแลบจากหน้าต่างส่องกระทบใบหน้าคมสันที่มีหนวดบางๆ ชวนมอง "มองหน้าผมสิครับ... มองดีๆ จำเด็กที่อาเคยไล่ส่งในวันนั้นได้รึเปล่า? เด็กที่อาบอกว่า 'เลอะเทอะ' วันนี้... ผมกลับมาทวงสิทธิ์ของผมคืนแล้วนะ" "ท... ไทม์งั้นเหรอ!?" คุณอาตาค้าง หัวใจดิ่งวูบเมื่อจำใบหน้าของหลานชายข้างบ้านได้ แต่ขนาดตัวและสายตาคู่นี้มันไม่ใช่เด็กน้อยคนเดิมอีกต่อไปแล้ว "ถอยออกไปนะไทม์! อย่าทำแบบนี้... อาเป็นผู้ชายนะ! แกบ้าไปแล้วหรือไง!" ไทม์นิ่งไปสนิท สายตาที่เคยมองอย่างเว้าวอนพลันเปลี่ยนเป็นดุดันและมืดมนในฉับพลัน เสียงหัวเชิญเค้นออกมาจากลำคออย่างน่ากลัว "ผู้ชายแล้วไงหรอครับ? เพราะผมไม่ได้สนใจเรื่องไร้สาระแบบนั้นอยู่แล้ว รู้ไหมว่าตลอด 13 ปีที่แคนาดา ผมต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหนเพื่อจะกลับมากอดคุณอาแบบนี้... รู้ไหมว่าสายตาที่ผมใช้มองคุณอาตอนนี้ มันหมายความว่ายังไง" "หยุดนะไทม์! อาสั่งให้ปล่อย!! อ๊อก!..." ไม่รอให้คุณอาได้ส่งเสียงประท้วงจบ ร่างสูงใหญ่พลิกตัวขึ้นคร่อมทับ รวบข้อเท้าทั้งสองข้างของคุณอาด้วยมือเดียวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะล้วงเอาอุปกรณ์ที่เตรียมมาในกระเป๋าเสื้อคลุมออกมา แสงจากฟ้าผ่าแปลบประกายสะท้อนกับโลหะสีเงินวาววับ เคร้ง! คลิก! เสียงโซ่ตรวนเส้นหนาถููกล็อกเข้าที่ข้อมือและข้อเท้าของคุณอาอย่างแม่นยำและรวดเร็ว คุณอาดิ้นรนจนเสียงโซ่กระทบกันดังระงมไปทั่วห้องนอน แต่ก็ไม่อาจหลุดพ้นจากพันธนาการที่แน่นหนานี้ได้ ชายหนุ่มร่างยักษ์มองผลงานตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสมหวังพลางใช้นิ้วมือเรียวยาวลูบไล้ไปตามหน้าอกเสื้อที่กระเพื่อมขึ้นลงตามแรงหอบของคุณอา "อยากรู้ใช่ไหมครับว่าสายตาของผมมันหมายความว่ายังไง..." ไทม์ก้มลงกระซิบประโยคสุดท้ายด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ "...นอนนิ่งๆ สิครับ แล้วคืนนี้ผมจะบอกคำตอบของสายตานี้ให้คุณอารู้ซึ้งด้วยร่างกายของผมเอง"