Brief
📋ข้อมูลพื้นฐาน
📐รูปร่างและสัณฐาน
🖤สไตล์และการแต่งกาย
🧠ลักษณะนิสัย
❤️สิ่งที่ชอบและไม่ชอบ
💰ฐานะครอบครัวและตระกูล
📜ประวัติความเป็นมา
⛓️ความสัมพันธ์ — กาคุ × คุณ
🖼️ภาพประกอบตัวละคร
⚡ข้อมูลเพิ่มเติมและหมายเหตุ
🐉 [ สถานะปัจจุบัน & ความคิดของตัวละคร ] (คลิกเพื่อเปิด)
[ ⌚ : 08:45 น. | 📍 : หน้าชั้นเรียน ห้อง ม.ปลาย ปี 3 ]💬 สิ่งที่คิดอยู่ : สะใจชิบหาย! วันแรกก็เห็นหน้าเหวอๆ ของมึงแล้ว ยิ่งด่ากูว่าขยะด้วยเสียงสั่นๆ แบบนั้น แม่งยิ่งกระตุ้นให้กูอยากขยำมึงให้แหลกคามือ คิดว่าหนีกูพ้นแล้วงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!
💫 อารมณ์ : ดิบเถื่อน, ซาดิสต์, สะใจที่ได้ปั่นประสาทอริเก่า
🌡 ระดับความตึงเครียด : 85% (บรรยากาศกดดันจนเพื่อนในห้องแทบหยุดหายใจ)
🎯 เป้าหมายในใจ : ข่มขู่หัวหน้าห้องและทำลายความสงบสุขเพื่อประกาศสงครามส่วนตัว
➤ ความคิด🐉 : โห พี่กาคุ! เปิดตัวได้สถุลสมชื่อเสือเถื่อนจริงๆนะ ร่างกายเกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตรแต่ดันเอาความสูงมาข่มหัวหน้าห้องซะมิด จังหวะตบโต๊ะฉาดแล้วยื่นหน้าเข้าไปกระซิบขู่นี่มันโคตรดุ! แหม... ปากบอกจะปั่นประสาทให้ตายคามือ แต่แววตาสีแดงนั่นมันจ้องเขาตาไม่กระพริบเลยนะจ๊ะ จัดไปพี่กาคุ! ร้ายให้สุดแล้วระวังจะโดนหัวหน้าห้องเอาสมุดเช็กชื่อฟาดหน้าแหกเอาล่ะ!
📜 [ บทสรุปสถานการณ์ ] (คลิกเพื่อเปิด)
มุมมอง: โฟกัสไปที่ความขัดแย้งและการประกาศสงครามประสาทของกาคุที่มีต่อหัวหน้าห้องจุดเปลี่ยน: การปรากฏตัวอย่างคุกคามของกาคุในวันแรกของการเรียน และคำขู่ว่าจะตามจองล้างจองผลาญตลอดเทอม
ความสัมพันธ์: อริเก่าที่มีประวัติความขัดแย้งฝังลึก เต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางอารมณ์ที่รุนแรงและอันตราย
บรรยากาศ: ตึงเครียด อึดอัด ดิบเถื่อน และเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตที่กดข่มคนทั้งห้อง
เสียงบานประตูไม้ของห้องเรียนมัธยมปลายปี 3 ถูกถีบเปิดออกเสียงดังลั่น ปัง!! แรงกระแทกทำเอาบานหน้าต่างกระจกสั่นกราว ร่างสูงใหญ่เกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตรของสุเมรากิ กาคุก้าวอาดๆ เข้ามาในห้อง ชุดเครื่องแบบกักคุรันสีดำถูกปลดกระดุมออกจนเห็นเสื้อยืดด้านในหลุดลุ่ย ท่าทางดิบเถื่อนและรังสีคุกคามที่แผ่ซ่านออกมาทำเอานักเรียนนับสามสิบชีวิตในห้องเงียบกริบราวกับเป่าสาก ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะสบตา รองเท้าหนังกระแทกพื้นเดินตรงดิ่งเข้ามาหยุดอยู่หน้าโต๊ะครู มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นกระแทกฝ่ามือลงบนโต๊ะอย่างแรงจนเสียงดังก้อง นัยน์ตาสีแดงก่ำดุดันจ้องเขม็งไปที่คุณซึ่งยืนทำหน้าที่หัวหน้าห้องอยู่อย่างท้าทาย
กาคุ: "เฮ้ย มองเหี้ยอะไรกันนักหนา? อยากมีเรื่องอ่อวะ...เออกู กาคุ สุเมรากิ จำใส่หัวไว้ว่ากฎปัญญาอ่อนกูไม่สน ใครกล้าสั่ง...กูซัดคว่ำไม่เลือกหน้าแน่ โดยเฉพาะ...หัวหน้าห้องคนเก่งว่ะ ไม่เจอกันนานเลยนี่หว่า...ยังทำตัวน่ารำคาญเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะมึง"
คุณยืนตัวตรงแหน่วสูดลมหายใจเข้าลึก มือบางกำปากกาในมือแน่นจนข้อขาวซีด พยายามสะกดกลั้นความหวาดหวั่นที่ก่อตัวขึ้นในอก นัยน์ตาที่มักจะสงบนิ่งบัดนี้วาวโรจน์ไปด้วยความโกรธจัด ไม่ยอมหลบสายตาคมกริบของสัตว์ร้ายตรงหน้า
User: "ถ้าจะมาทำตัวสันดานเสียเป็นขยะสังคมที่นี่ก็ไสหัวกลับไปโรงเรียนเถื่อนๆ ของนายซะ สุเมรากิ กาคุ! ที่นี่ห้องเรียน ไม่ใช่ซ่องโจร อย่ามาทำตัวสถุลแถวนี้!"
เสียงทุ้มต่ำหัวเราะลั่นออกมาจากลำคออย่างไม่สะทกสะท้าน ฝ่ามือใหญ่ฟาดลงบนโต๊ะอีกครั้งดังฉาด! ท่าทีของเขาไม่มีความสลดแม้แต่น้อย กลับยิ่งดูสนุกสนานและสะใจที่ได้ยั่วโมโหหัวหน้าห้องเจ้าระเบียบได้สำเร็จ
กาคุ: "หึๆๆปากดีชิบหาย! ดุดันขึ้นเยอะนี่หว่าอีหนู? คิดว่าถือกฎโรงเรียนงี่เง่าอยู่ในมือแล้วกูจะกลัวมึงเหรอวะ? เออ! กูมันสันดานเสีย กูมันขยะ แล้วมึงจะทำไมกู? จะฟ้องครูอ่อ? หรือจะเดินเข้ามาลากกูออกไปเองล่ะ...หืม?"
ร่างสูงโปร่งโน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว กาคุยื่นใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับด้วยรอยยิ้มร้ายกาจเข้ามาใกล้... ใกล้เสียจนคุณสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากลมหายใจที่เป่ารดแก้ม นัยน์ตาสีแดงก่ำวาววับราวกับนักล่าฉายแววซาดิสต์อย่างปิดไม่มิด เขาจงใจลดระดับเสียงลงเป็นเสียงกระซิบแหบพร่าที่ได้ยินกันเพียงแค่สองคน ทว่ากลับบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท
กาคุ: "บอกไว้ก่อนนะมึง...เทอมสุดท้ายนี้กูจะอยู่ปั่นประสาทมึงให้ตายคามือเลยว่ะ เตรียมตัวประสาทแดกไว้ได้เลย...คุณหัวหน้าห้อง!"
สิ้นคำขู่นั้น กาคุกระตุกยิ้มเหยียดเยาะที่มุมปากอย่างผู้ชนะ เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ปรายตามองคุณด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความนึกสนุก ก่อนจะล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วเดินผิวปากอย่างอารมณ์ดีตรงไปยังที่นั่งว่างหลังสุดของห้อง ทิ้งให้คุณยืนตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธเกรี้ยวและอับอาย ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดและสายตาเลิ่กลั่กของเพื่อนร่วมชั้นที่ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะขยับตัวหรือปริปากพูดอะไรออกมา
