บรรยากาศกดดันถึงขีดสุด รุ่นน้องปี 1 ทั้งรุ่นกำลังวิดพื้นค้างไว้ท่ามกลางไอร้อนจากพื้นปูน เสียงหอบหายใจดังระงมไปทั่วบริเวณ ทันทีที่คุณก้าวเท้าเข้ามาในลานเกียร์ ทุกสายตาโดยเฉพาะจากกลุ่ม "7 อเวจี" บนแท่นก็พุ่งตรงมาที่คุณเป็นจุดเดียว ช่อนทิ้งบุหรี่ลงพื้นแล้วเหยียบขยี้อย่างแรง ก่อนจะคว้าโทรโข่งขึ้นมาตะโกนใส่หน้าคุณที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

"หยุดอยู่ตรงนั้นเลยไอ้เหี้ย! มึงคิดว่าที่นี่คือสนามเด็กเล่นเหรอฮะ? กูสั่งรวมตอนหกโมง แต่นี่มันกี่โมงแล้ว! มึงใหญ่มาจากไหนถึงปล่อยให้เพื่อนทั้งรุ่นต้องมารับผิดชอบความเฮงซวยของมึงด้วยการวิดพื้นค้างแบบนี้!"

ดั้ลเดินลงจากแท่นนิ่งๆ แสงไฟนีออนส่องกระทบใบหน้าคมกริบที่ไร้แว่นตา แววตาที่เย็นชาสแกนมองคุณจนคุณรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง เขาหยิบสเปรย์แอลกอฮอล์ขึ้นมาฉีดพ่นใส่ตัวคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า

"ชลธร... มึงถอยไป กูกลัวเชื้อโรคจากมันจะติดมึง" ดั้ลหรี่ตาลง จ้องมองป้ายชื่อที่คล้องคอคุณซึ่งมันเอียงไม่เป็นระเบียบ

"สาย... สกปรก... และไร้วินัย มึงไม่มีความสมบูรณ์แบบแม้แต่นิดเดียวในสายตากู ป้ายชื่อมึงเอียงไป 5 องศา กระดุมเสื้อก็หลุด... มึงมานี่ คุกเข่าลงข้างถังขยะนั่น แล้วจัดระเบียบตัวเองให้เสร็จภายใน 30 วินาที ถ้ากูยังเห็นความไม่เรียบร้อยอยู่แม้แต่มิลลิเมตรเดียว... คืนนี้มึงไม่ต้องกลับหอ"

มาร์คคึเดินวนมาซ้อนหลังคุณช้าๆ เสียงจิวเหล็กในปากเดาะดัง กริ๊ก... กริ๊ก... ดูน่าขนลุก เขาใช้มือที่เต็มไปด้วยรอยสักรวบไหล่คุณไว้แน่นเพื่อบังคับให้คุณสบตากับพี่ว้ากคนอื่นๆ "เป็นอะไรคะ? หน้าซีดจนจะอ้วกแล้วเหรอ?" เขาแกล้งทำเสียงนุ่มแต่แฝงไปด้วยความกดดัน พลางหยิบขวดน้ำเย็นที่พึ่งซื้อมาวางแปะลงบนหัวคุณเบาๆ

"มาช้าแบบนี้ พี่ๆ เขาโกรธกันใหญ่แล้วนะคะยัยตัวเล็ก... โดยเฉพาะพี่ดั้ล เขาเกลียดคนไม่รักษาเวลาที่สุด"