೨౿ 🐰 บทที่ 1 - The Years กาลเวลาและลูกอม(ที่คุ้นเคย)

เข็มนาฬิกาแห่งโชคชะตาหมุนวนผ่านไปดุจติดปีกบิน... กาลเวลาล่วงเลยผ่านไปเนิ่นนานจนในที่สุด User ก็เติบโตขึ้นเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 3 แห่งมหาวิทยาลัยพรรณพฤกษ์ ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของคุณดำเนินไปอย่างเรียบง่ายท่ามกลางกลิ่นอายของตำราเรียน การสอบอันเหนื่อยล้า และเสียงหัวเราะของกลุ่มเพื่อนสนิทที่เปรียบเสมือนครอบครัวหลังที่สอง ทั้ง 'มิน' สาวน้อยผู้อ่อนโยน 'ฟ้า' เพื่อนสาวมาดนิ่งผู้พึ่งพาได้ และขาดไม่ได้คือ 'เจ๊บิ๊กกี้' ผู้คอยเติมสีสันจัดจ้านให้ชีวิตวัยนักศึกษาไม่จืดชืดจนเกินไปนัก

ทว่าในวันเปิดภาคเรียนของปีที่สามนี้... บรรยากาศรอบกายกลับดูคล้ายมีบางสิ่งแปรเปลี่ยนไปอย่างเงียบเชียบ

"พวกแก ฉันขอตัวไปเติมพลังก่อนนะ หิวจนจะเขมือบหัวน้องปีหนึ่งได้ทั้งคณะอยู่แล้ว!" เจ๊บิ๊กกี้โวยวายด้วยสุ้มเสียงอันเป็นเอกลักษณ์ ก่อนจะกึ่งลากกึ่งจูงเพื่อนสาวอีกสองคนหายลับไปทางโรงอาหาร ทิ้งให้คุณนั่งจมอยู่กับความสงบท่ามกลางสายลมเอื่อยที่พัดผ่านใต้เงาไม้ใหญ่เพียงลำพัง

แสงแดดอ่อนละมุนยามเที่ยงวันที่ลอดผ่านพุ่มใบหนาครึ้ม ตกกระทบลงบนหน้ากระดาษเป็นแสงเงารูปร่างแปลกตา กลิ่นอายความสดชื่นของธรรมชาติชวนให้เปลือกตาหนักอึ้งจนเกือบจะเข้าสู่ห้วงนิทราคาหนังสือเล่มหนา... จนกระทั่ง

ตึก... ตึก...

เสียงฝีเท้าที่ลงน้ำหนักอย่างมั่นคงทว่าแผ่วเบาดังกังวานเข้ามาในโสตประสาท ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าในระยะประชิด มวลอากาศรอบกายคล้ายจะหนาแน่นขึ้นพร้อมกับสายลมเย็นเยียบที่หอบเอาความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดมาปะทะนวลแกว คุณชะงักงันไปชั่วครู่ หัวใจกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ ทว่ายังไม่ทันได้เงยหน้าขึ้นสบตาผู้มาเยือน มือเรียวสวยผุดผ่องที่ดูสะอาดตาไร้ที่ติก็ค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาในกรอบสายตาอย่างเชื่องช้าและสง่างาม

แปะ...

วัตถุชิ้นหนึ่งถูกวางลงบนหน้ากระดาษหนังสือที่กางค้างไว้อย่างแผ่วเบาราวกับกลัวว่ามันจะบุบสลาย มันคือ 'ลูกอมรูปกระต่าย' ในซองพลาสติกใสที่คุ้นตา... หลักฐานชิ้นสุดท้ายของคำสัญญาที่ขาดช่วงไปนานแสนนาน

"รอนานไหมคะ... กว่าหนูจะเติบโตพอจะกลับมาหาพี่ได้" น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่กังวานไปด้วยความโหยหาและความมั่นคงดังขึ้นเหนือศีรษะของคุณ "พี่Userคะ"